Archive

Archive for Μαΐου 2012

Μια συνειδητή επιλογή

Μαΐου 28, 2012 12 Σχόλια
ή Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει.
 
  Η αναγκαιότητα μιας στροφής του Λαϊκού κινήματος κατά του Καπιταλισμού και τις απ’ αυτόν απορρέουσες κοινωνικές συνθήκες, φαντάζει για μια ακόμα φορά επιτακτική. Άλλωστε ποτέ δεν έπαψε να είναι τέτοια, απλώς για κάποια χρονικά διαστήματα η εγκαθίδρυση ενός πιο δήθεν φιλολαϊκού κράτους πρόνοιας, συνήθως υπό την εποπτεία της Σοσιαλδημοκρατίας, λειτούργησε σαν παραπέτασμα καπνού, αποκρύβοντας την εφιαλτική πραγματικότητα από τα μάτια της εργατικής τάξης.
  Το «ιδεολογικό» φρένο για αυτή τη στροφή, είναι κοινό σε όλους τους «αριστερούς» χώρους, με διαφορετική ανάλυση όμως. Πάντα, σε όλες τις προσπάθειες ουσιαστικής ριζοσπαστικοποίησης του κινήματος, ακούς το απόλυτο ιδεολόγημα: Η ανατροπή είναι δυνατή μόνο όταν η συντριπτική πλειοψηφία του Λαού, έχει συνειδητά επιλέξει να την τολμήσει. Αλλιώς διατυπωμένο είναι κάπως έτσι: Ο Λαός δεν είναι έτοιμος
.
Ου τοις άρχειν βουλομένοις μέμφομαι, αλλά τοις υπακούειν ετοιμοτέροις ούσιν.(Δεν κατηγορώ αυτούς που θέλουν να κυβερνούν αλλά εκείνους που είναι έτοιμοι να τους υπακούσουν) Θουκυδίδης.
  Στο ΚΚΕ, αυτό το ιδεολόγημα μεταφράζεται στο γνωστό «δεν θέλω να κυβερνήσω, όταν θα είναι έτοιμος ο Λαός, θα πάρω την εξουσία με τα όπλα». Στο ΣΥΡΙΖΑ πάλι μεταφράζεται στο « αφού δεν υπάρχει μαζική εξεγερσιακή συνείδηση, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να διαχειριστούμε πολιτικά τον καπιταλισμό ώστε να γίνει λίγο πιο ανθρώπινος».
  Στο εξωκοινοβουλευτικό στρατόπεδο της αριστεράς το παραπάνω ιδεολόγημα βάζει φρένο σε κάθε διάθεση για ουσιαστική αντιπαράθεση με το σύστημα, μιας και κυριαρχεί το συναίσθημα της κοινωνικής απομόνωσης. Είμαστε λίγοι, χρειάζεται και το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί μόνο ενωμένοι θα έχουμε αποτέλεσμα.
  Ο φαύλος κύκλος της ατέρμονης αναμονής για ένα θαύμα, καλά κρατεί.
  Σίγουρα, ο κόσμος δεν είναι έτοιμος. Δεν έχει κατακτήσει ακόμα εκείνη την απαραίτητη συνειδησιακή κατάσταση που θα τον οδηγούσε στη ρήξη και στην άρνηση του Καπιταλισμού. Και ακόμα πιο σίγουρα, ποτέ δεν θα είναι. Ας μην τρέφουμε αυταπάτες και περισσότερο ας μην τις μεταλαμπαδεύουμε σε άλλους που θέλουν πράγματι να αλλάξει ο κόσμος.
  Τώρα θα μου πεις, αφού σαφώς ο κόσμος είναι ανέτοιμος, και αφού οι μειοψηφικές εξεγέρσεις αποτυγχάνουν, γιατί μας παρουσιάζεις ως «φρένο» και «ιδεολόγημα» αυτό που προτάσσουν όλοι οι «αριστεροί» όταν μιλάμε για εξέγερση; Μα ακριβώς γιατί το προτάσσουν «αριστεροί», και μάλιστα για τον ίδιο λόγο κάνω χρήση των εισαγωγικών στη λέξη αριστεροί.
Η ελευθερία δεν αξίζει τίποτα αν δεν συμπεριλαμβάνει την ελευθερία να κάνεις λάθη. Μ. Γκάντι.
  Για μένα, είτε κομουνιστής είσαι, είτε αναρχικός, δεν πρέπει ποτέ να χάνεις τη θέρμη σου για την Επανάσταση. Δεν δικαιούσαι να συμβιβάζεις τις ιδέες σου για μια πιο «ρεαλιστική» ανάλυση των συγκυριών. Δεν προσπαθείς να «κερδίσεις» χρόνο και υποστηρικτές, κάνοντας αστική πολιτική και χρήση των αστικών θεσμών. Δεν υπηρετείς το σκοπό σου αν τον μεταθέτεις συνεχώς σε ένα αόριστο μέλλον, προσπαθώντας να κρατηθείς στην επιφάνεια του πολιτικού συστήματος.
  Δεν είναι δουλειά της αριστεράς να «εξασφαλίζει» καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, να διαπραγματεύεται με τους αστούς περισσότερα δικαιώματα για τον εργάτη, να πιέζει για περισσότερο κοινωνικό κράτος. Τουλάχιστον δεν εξαντλείται εκεί ή δουλειά μιας πραγματικής αριστεράς. Η ανατροπή του Καπιταλισμού είναι η δουλειά της. Η αποκατάσταση της ισότητας και της ελευθερίας. Η Επανάσταση.
  Ο αγωνιστής, οφείλει να έχει κύρια του προτεραιότητα την προτροπή στην εξέγερση, να μεταλαμπαδεύει την τόλμη του και το ασυμβίβαστο των ιδεών του και των πράξεων του όσο μπορεί σε περισσότερο κόσμο. Να μοιράζεται το όραμα της ανθρώπινης και δίκαιας κοινωνίας με όποιον συναντά, χωρίς να φοβάται μην τυχόν και τον τρομάξει. Ο αγωνιστής δεν παζαρεύει, δεν υπαναχωρεί. Παλεύει για το αύριο σαν αν μην υπάρχει αύριο, δοσμένος ολόψυχα στον αγώνα και έτοιμος για κάθε ρήξη και θυσία ανά πάσα στιγμή.
Το δε σώφρον του ανάνδρου πρόσχημα. (Η σύνεση είναι το πρόσχημα του άνανδρου)Θουκυδίδης.
 
  Ιστορικά, όλες οι μεγάλες επαναστάσεις, ανατροπές, αλλαγές ξεκίνησαν από μια μικρή σχετικά μερίδα των κοινωνιών. Είτε στη παρισινή κομμούνα, είτε στη Οκτωβριανή Επανάσταση ακόμα και στον Ισπανικό Εμφύλιο, δεν ήταν οι πλειοψηφίες που «σήκωσαν» κεφάλι, αλλά μικρά σχετικά κομμάτια του Λαού που ένιωθαν την ανάγκη για ριζική αλλαγή των κοινωνικών δομών. Όλες μα όλες, απέτυχαν ως προς τους στόχους τους, αλλά μας άφησαν ανεκτίμητη κληρονομιά εμπειριών και έκαναν τον κόσμο «λίγο» καλύτερο, έστω και σε θεωρητικό επίπεδο.
  Πόσοι ήταν κομουνιστές στα βουνά με τον ΕΛΑΣ; Πόσοι ήταν μπολσεβίκοι τον Οκτώβρη του 1917; Πόσοι ήταν οι σύντροφοι του Κάστρο και του Τσε; Κι αν στο παρελθόν απέτυχαν ή μεταλλάχτηκαν οι επαναστάσεις, αυτό έγινε γιατί δεν ήθελαν ή δεν μπόρεσαν να μεταβιβάσουν όλη την εξουσία στο λαό. Όχι γιατί δεν ήταν έτοιμος ο λαός αλλά γιατί κάποιοι τον εξαπάτησαν ή απλά δεν του είχαν εμπιστοσύνη. Και σήμερα αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης στο λαό να διαχειριστεί τη ζωή του, διαφαίνεται σ’  όλη σχεδόν την αριστερά. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο, δεν είναι μια παθογένεια της αριστεράς. Είναι ο ίδιος σκοπός ύπαρξης της «αριστεράς» στο αστικό πολιτικό τοπίο. Είναι ο θεσμός που εξασφαλίζει στους αστούς την υποταγή μέσω των συμβιβασμών της εργατικής τάξης.
  Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ’ όλους τους σωτήρες· αυτή ‘ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις; Ν. Καζαντζάκης
 
  Αν ή όποια αριστερά σήμερα θέλει ακόμα να αποκαλείται έτσι, πρέπει τώρα, όχι αύριο, τώρα να κατεβάσει τον κόσμο στο δρόμο. Να απαιτήσει και να παλέψει για την κατάκτηση της εξουσίας από το λαό ώστε ο ίδιος να αποφασίσει για τη ζωή που θέλει. Αν κατέβει στο δρόμο ένας ικανός αριθμός συνειδητοποιημένων αρκετά ώστε να αντέξουν αρκετά την καταστολή, οι υπόλοιποι θα ακολουθήσουν και θα αλλάξουν μαζί μας, μέσα από τη συμμετοχή στη δράση. Το να αποτύχουμε, είναι καλύτερο από το να μην προσπαθήσουμε.
  Οι συνειδήσεις ψήνονται στον αγώνα έλεγε κάποιο παλιό  σύνθημα, και είχε δίκιο. Όταν τα χαρακτηριστικά του αγώνα είναι δίκαια και ανθρώπινα, εύκολα αλλάζουν τις συνειδήσεις ανθρώπων που μπορεί να ξεκίνησαν από την απογοήτευση για τα οικονομικά και το ξεβόλεμα της μέχρι τώρα ζωής τους, αλλά αν «ψηθούν» αρκετά μέσα στο «φούρνο» των κινητοποιήσεων θα παραταχθούν μαζί μας για μια κοινωνία διαφορετική και καλύτερη απ’ τη σημερινή. Θέλω μ’ αυτό να πω πως η συνεχής και έντονη αντιπαράθεση με το σύστημα και τον κατασταλτικό του μηχανισμό, μπορεί να οδηγήσει όλο και μεγαλύτερες μάζες στην συνειδητοποίηση της ανάγκης συμμετοχής σε μια αντισυστημική εξέγερση.
Το εναντιούμενον τω δυναστεύοντι δήμος ωνόμασται  (αυτό που εναντιώνεται στο δυνάστη λέγεται λαός) Θουκυδίδης.
 
  Αν είδα ένα θετικό στις πλατείες των συνελεύσεων, είναι ότι δεν υπάρχει ανάγκη για τακτικισμούς και υπαναχωρήσεις. Είδα πολλούς ανθρώπους, που ως τότε ήταν αμέτοχοι και καθόλου συνειδητοποιημένοι να αλλάζουν σταδιακά από το μην μιλάτε κομματικά, μην ασκείτε βία, μην αμφισβητείτε το σύστημα,  πλέον να είναι έτοιμοι για όλα, πρώτοι πολλές φορές σε κάθε συλλογική δράση και με ξεκάθαρο αντισυστημικό πρόταγμα. Δεν ισχυρίζομαι πως απέκτησαν την απόλυτη επαναστατική συνείδηση, αλλά πως είναι πλέον έτοιμοι να δεχτούν μια τέτοια προοπτική και ακόμα να συμμετέχουν σ’ αυτή. Κύριο χαρακτηριστικό της μεταβολής αυτής δεν ήταν η ιδεολογική τους στρατολόγηση αλλά η αυθόρμητη αλληλεγγύη μεταξύ των διαδηλωτών και η μέθεξη που σε κυριεύει όταν νιώθεις πως γίνεσαι μέρος μιας συλλογικής ανθρώπινης προσπάθειας. Η ιδεολογική τους προσέγγιση έρχεται μετά, μέσα από την συνεχή επαφή με τους υπόλοιπους αγωνιστές, μέσα από την ταξική τους συνειδητοποίηση. Μια συνειδητοποίηση που είναι πιο εύκολη να επιτευχθεί όταν είσαι δίπλα στους δικούς σου στο δρόμο απ’ ότι όταν κάθεσαι στον τηλεοπτικό σου μικρόκοσμο ή στην απομόνωση του εκλογικού παραβάν.
  Κι αν έχουν δίκιο όσοι κατηγορούν τη θεσμική αριστερά για αστικό ανάχωμα στους εργατικούς αγώνες, όπως εγώ, δεν παύει η βάση των αγωνιστών των αριστερών κομμάτων να είναι άνθρωποι της εργατικής τάξης, άνθρωποι που υποφέρουν από τον Καπιταλισμό. Ελπίζω σ’ αυτούς τους ανθρώπους, να πάρουν σύντομα τη μοίρα τους στα χέρια τους, να αφήσουν τις ηγεσίες τους στο κόσμο τους και να συμπαραταχθούν μαζί μας, εκεί που θα κάνουν τη διαφορά. Στο δρόμο και την αντίσταση. Γιατί  όπως έλεγε και ο Τσε:
  η επανάσταση δεν είναι ένα φρούτο που θα πέσει όταν είναι ώριμο. Πρέπει να κουνήσουμε το δέντρο για να το κάνουμε να πέσει.
Short Url: http://wp.me/p2tMSd-a

Οι Αστοί φοβήθηκαν.

Μαΐου 24, 2012 Σχολιάστε

  Πανικός έχει πιάσει τα επιτελεία τους, κομματικά και θεσμικά. Η μέχρι πρότινος παντοδυναμία τους σε θεωρητικό επίπεδο όσον αφορά την οικονομική πολιτική που πρέπει να ακολουθήσει η Ευρωζώνη και όλη η υφήλιος, άρχισε να βρίσκει μπροστά της τις αντιδράσεις των λαών, που αργά και βασανιστικά δείχνουν να ξεφεύγουν από την κυρίαρχη ιδεολογία των (νέο)φιλελεύθερων  και να αντιστέκονται στα μέτρα οικονομικής προσαρμογής των κοινωνιών στα συμφέροντα των αφεντικών.
  Το αξιοσημείωτο είναι δε, πως η κρίση πανικού που φαίνεται να διακατέχει τους Αστούς, κορυφώθηκε όχι από τα εκατομμύρια κόσμου που διαδηλώνει, αλλά από το πιθανό εκλογικό αποτέλεσμα σε μια από τις μικρότερες  χώρες και οικονομίες  της Ευρώπης. Η περίπτωση, να ακυρώσει η Ελλάδα τα τρομερά μέτρα που επιβλήθηκαν στον Ελληνικό Λαό, και να προχωρήσει, σε ουσιαστική αμφισβήτηση του ευρώ και του Οικονομικού Διοικητηρίου (ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ, Τρόικα), τους έχει αφηνιάσει. Κι αυτό όχι από λανθάνοντα  εγωισμό, ούτε από εκδικητικές εμμονές.
  Αλλά ας δούμε ποιος είναι στ’ αλήθεια ο φόβος τους, ειδικά όσον αφορά τις ελληνικές εκλογές. Η άνοδος ενός κόμματος όπως ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, σίγουρα δεν είναι ότι καλύτερο για τις προθέσεις τους, αλλά δεν είναι και το τέλος του κόσμου. Οι σοσιαλδημοκρατικές καταβολές του, η ενδογενής αδυναμία του να πάρει ριζοσπαστική και επαναστατική θέση απέναντι στο καπιταλισμό αλλά και ο έστω με κριτικό πνεύμα αστικός του προσανατολισμός, τον καθιστούν απρόθυμο και δύσκολο συνομιλητή μεν, δυνητικό σύμμαχο παρ’ όλα αυτά, στα σχέδια τους.
  Ίσως να αναγκαστούν να αμβλύνουν λίγο τον τρόπο που επιβάλλονται, ίσως να αλλάξουν και λίγο ρητορική, αλλά σίγουρα, θα μπορέσουν να αλώσουν κάθε θύλακα αντίστασης και να διαφθείρουν αρκετά το ΣΥΡΙΖΑ ώστε να τους φανεί χρήσιμος. Γιατί λοιπόν τόσος ντόρος; Τι φοβίζει σε όρια παράνοιας τους Αστούς; Ο λόγος είναι η απειλή της μίμησης του Ελληνικού παραδείγματος και από άλλους, και μάλιστα σε βαθμό ικανό να καταστρέψει το νεοφιλελεύθερο οικοδόμημα που τόσα χρόνια με κόπο έχτιζαν.
  Και εδώ είναι το σημείο που θέλει προσοχή. Δεν φοβούνται τη σοσιαλδημοκρατία τόσο, όσο την ικανότητα των κινημάτων να εκβιάσουν τις σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις σε μια συγκρουσιακή γραμμή ή ακόμα  περισσότερο τις αντιδράσεις του κόσμου, όταν και αν συμβιβαστούν οι ηγεσίες τους. Η κατάσταση μπορεί να είναι ρευστή, αλλά βρίθει ευκαιριών για κινηματικές πρωτοβουλίες. Οι ευκαιρίες αυτές, δεν θα μας δοθούν εύκολα στο μέλλον, μιας και ήδη οι Αστοί έχουν αρχίσει να εξαπολύουν τα φασιστικά τους σκυλιά σε μια προσπάθεια εκφοβισμού αλλά και αποτροπής ενός κινήματος με αντισυστημικά χαρακτηριστικά. Ας μην τις χάσουμε.
Κατηγορίες:ΣΥΡΙΖΑ, αστοί

Εκλογές και Κίνημα.

Μαΐου 13, 2012 1 Σχολιο

  Μπροστά στην άνοδο της Σοσιαλδημοκρατίας και την ηθελημένη περιθωριοποίηση της παραδοσιακής Αριστεράς, καλούμαστε πλέον επιτακτικά να επαναπροσδιορίσουμε τη δική μας, προσωπική και συλλογική πολιτική στάση. Ο ιδεολογικός μας προσανατολισμός, η όποια κινηματική μας εμπειρία και τα ιστορικά διδάγματα, μας  εγκαλούν να αναλάβουμε επιτέλους δράση. 
  Δεν εννοώ πως οι μέχρι τώρα δράσεις μας ήταν λάθος. Δεν λέω πως η στάση μας ήταν λάθος. Απλά ήμασταν λίγοι και φοβικοί απέναντι στο κάθε άνοιγμα στη κοινωνία, πολλές φορές ακόμα και ελιτιστές στις συναναστροφές μας μέσα στο ίδιο το κίνημα.
  Το σίγουρο είναι πως αριστεροί και σοσιαλδημοκράτες θα κάνουν τώρα άνοιγμα στον αντιεξουσιαστικό χώρο, προσπαθώντας να οικειοποιηθούν την φρεσκάδα των ιδεών και το ασυμβίβαστο του χαρακτήρα, που διαπνέουν το αναρχικό κίνημα. Και σίγουρα επίσης, αν τα καταφέρουν, μετά θα το αδειάσουν, θα το στοχοποιήσουν, θα το λοιδορήσουν μέχρι εξαφάνισης.
Παρ’ όλα αυτά όμως, οι εξελίξεις στην κεντρική πολιτική σκηνή, μας αναγκάζουν να πάρουμε σαφείς θέσεις και να επιδείξουμε τη μέγιστη δυνατή ψυχραιμία στις αναλύσεις μας  και στον τρόπο προσέγγισης των αποτελεσμάτων αυτών των αναλύσεων. Κατά τη γνώμη μου θα ήταν λάθος, και μάλιστα μεγάλο, να αποστασιοποιηθούμε εντελώς και να δηλώσουμε αδιάφοροι για τις εξελίξεις και τα αποτελέσματα του πρωτόγνωρου για τα ελληνικά δεδομένα πολιτικού μετασχηματισμού και την μεγάλη ανατροπή των παραδοσιακών συνταγών διακυβέρνησης.
  Η ανατροπή αυτή, οδηγούμενη από την συνεχόμενη εξαθλίωση των μεσαίων κυρίως κοινωνικών στρωμάτων, δεν είναι μια «νομοτελειακή» άνοδος της αριστεράς, όπως πολλοί φαντασιώνονται, αλλά μια προσεγμένη επιλογή του ίδιου του συστήματος. Μπροστά στην βέβαιη καταστροφή του κλασσικού δικομματικού μοντέλου, το σύστημα «ξεπαγώνει» από την εφεδρεία το χαρτί της Σοσιαλδημοκρατίας και το παίζει αριστοτεχνικά. Οι ανούσιες μετεκλογικές επιθέσεις και κριτικές στο ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουν άλλο στόχο από το να μας πείσουν πως είναι «εχθρός» του συστήματος και έτσι να συνταχθούμε με αυτόν, απεμπολώντας την ικανότητα να διακρίνουμε το πραγματικό ρήγμα στον ιστό του κατεστημένου και να χάσουμε μια τρανή ευκαιρία να το κατεδαφίσουμε.
  Το ρήγμα που πραγματικά εμφανίσθηκε στη δομή του κατεστημένου, δεν είναι φυσικά αποτέλεσμα της δράσης των «δήθεν» εχθρών του, αλλά ούτε και αυτής των πραγματικών του εχθρών. Είναι μάλλον ή κατάρρευση μικρών δομικών «λαθών» στη εσωτερική λειτουργία του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.  Η ίδια του η αδυναμία να διαιωνίζει τις αναγκαστικές κυκλικές συμπεριφορές των αγορών, άνοδος – κάμψη, χωρίς να ξεγυμνώνει στο κατώτατο σημείο της πορείας των επαναλήψεων, το πραγματικό του, απάνθρωπο και στυγνό πρόσωπο. Στη παρούσα φάση, η ανάγκη του συστήματος να εξαθλιώσει ολόκληρους Λαούς για να διατηρήσει την κερδοφορία του, δημιουργεί την ανάγκη του να καταστείλει ωμά κάθε αντίδραση, μιας και στην πορεία αυτή απαξιώνει και ακυρώνει όλο του το θεσμικό πολιτικό προσωπικό και όποια άμυνα αυτό θα μπορούσε να του προσφέρει.
  Αυτή ακριβώς η ανικανότητα του συστήματος να διαχειριστεί τις Λαϊκές αντιδράσεις με όποιον άλλο τρόπο πλην της ωμής καταστολής, είναι το ελάχιστο ρήγμα που μας δίνει την ευκαιρία να εισβάλουμε και να το διευρύνουμε σε βαθμό μη αναστρέψιμο με αποτέλεσμα την κατάρρευση του. Και εκεί οφείλει το κίνημα να εστιάσει. Στον περεταίρω και συνεχόμενο εξαναγκασμό του συστήματος να χρησιμοποιεί βία για την καταστολή. Στον εξαναγκασμό της εξουσίας να ξεγυμνώσει και στον τελευταίο πολίτη πλέον τα αποτρόπαια  κοφτερά της δόντια. Να εξαναγκάσουμε και τον πολίτη να αντιμετωπίσει το φόβο του, και ο καλύτερος τρόπος για να νικήσεις το φόβο σου, είναι να τον γνωρίσεις.
  Οι εκλογές, ακόμα μια χρυσή εφεδρεία του συστήματος για να εκτονώνει τον κόσμο και να του δημιουργεί αφενός μεν την ψευδαίσθηση της πάλης και της συμμετοχής, αφετέρου δε μια συλλογική και ατομική αίσθηση ευθύνης για τα τεκταινόμενα, αφού συμμετείχαμε. Στην παρούσα συγκυρία, η «αναμονή» αυτών των λυτρωτικών εκλογών, άρχισε επίσημα από την ορκωμοσία της δοτής κυβέρνησης Παπαδήμου, και λειτούργησε άκρως ανασταλτικά για το κίνημα. Ποιος εκπλήσσεται; Το σύστημα δουλεύει!
  Αύριο, αποφασίζεται αν θα το σύστημα αψηφά αρκετά το κίνημα, και θα προχωρήσει στον διορισμό μιας νέας δοτής κυβέρνησης, ή αν θα θελήσει να κερδίσει λίγο χρόνο ακόμα ηρεμίας, και θα προκηρύξει νέες εκλογές, ελπίζοντας σε μια καλύτερη διευθέτηση των συσχετισμών, αλλά και μια ελαφρά αλλαγή στην κεντρική του πολιτική σκηνή, Ε.Ε., Κεντρική Τράπεζα, ΔΝΤ, Τρόικα κτλ, ώστε να δώσει άλλοθι σε μια νέα θεαματική κωλοτούμπα στην εδώ πολιτική σκηνή.
  Άσχετα με το τι θα αποφασίσουν, εμείς καλούμαστε να υπερβούμε εαυτό και να πρωτοστατήσουμε σε μια αναγεννημένη παρουσία του κινήματος στο δρόμο και τις πλατείες. Πρέπει να πλημυρίσουμε κάθε πλατεία ξανά, βροντοφωνάζοντας ειδικά στις αριστερές ηγεσίες, ότι δεν θα ανεχθούμε κανένα συμβιβασμό, καμιά οπισθοχώρηση. Πρέπει να πείσουμε όσο περισσότερο αριστερούς και μη, ότι μόνο κάτω από την δική μας κοινή πίεση δεν θα εκτροχιαστεί κάθε ελπίδα που εύκολα νιώθουν όσοι έχουν μάθει να περιμένουν το σωτήρα ηγέτη. Πρέπει να σπρώξουμε το κίνημα στην σωστή κατεύθυνση, που δεν μπορεί παρά να είναι ο ταξικός αγώνας και η καταπολέμηση του Καπιταλισμού.
Αρέσει σε %d bloggers: