Archive

Posts Tagged ‘Βία’

Προσφεύγοντας

Μαρτίου 21, 2016 3 Σχόλια

refugees-family-barbed-wire-dpc.jpg

 

Δεν έχει ο Ξένος Ιθάκη να γυρέψει

το ταξίδι του αβέβαιο, σκοτεινό

ξένος και μιαρός για πάντα θα φαντάζει

όπου βρεθεί θα φύγει τρομαγμένος

ή θα κλειστεί σε φράχτες καθαρούς

από τους ντόπιους ευγενείς της λάσπης.

 

Τι κι αν προσφεύγει Ικέτης στο Ναό;

Άδειο κουφάρι είναι πλέον, μάρμαρα γυμνά

ξεχάστηκε ο Θεός που ζούσε εδώ

τώρα λατρεύεται η ησυχία, το εγώ

και στον δικό μας τον ζυγό ζωσμένοι

Ικέτες δεν αντέχουμε κοντά μας.

 

Χιλιάδες οι νεκροί, χιλιάδες άταφοι

ο τόπος όλος μιαν αποφορά

σαπίλα εκτός κι εντός του κόσμου

φεύγει ο Ικέτης, δεν θα βρει εδώ

κανέναν ζωντανό να τον μαζέψει

πτώματα όλοι, μούμιες, νεκρά εκθέματα.

.

ShorUrl: http://wp.me/p2tMSd-8o

Tours Operator «Πρώτη Φορά Αριστερά»

Μαρτίου 23, 2015 Σχολιάστε

Featured image

(Ένα σουρεαλιστικό κείμενο μιας ακόμα πιο σουρεαλιστικής ταξιδιωτικής εμπειρίας.)

Όλα ξεκίνησαν ένα Σαββάτο βράδυ, μια Κυριακή πρωί, που λέει και το λαϊκόν άσμα, όταν ένας ευγενέστατος υπάλληλος του νεοσυσταθέντος υπουργείου Ψυχαγωγίας του Πολίτη, αίφνης αποφάσισε να με συμπεριλάβει στην κληρωτίδα μετατροπής πταισμάτων σε πλημμελήματα. Και ω, οποίαν τύχη μου επιφύλασσε η μοίρα, βγήκα λίγο μετά τα μεσάνυχτα με τον τυχερό λαχνό της αυτοφώρου διαδικασίας στο γνωστό πλέον Θεματικό θέρετρο αναψυχής συντρόφων στην οδό Καλλιδρομίου.

Δεν μπορείτε να φανταστείτε την χαρά μου όταν μου ανακοίνωσαν πως κέρδισα μια διανυκτέρευση σε μια κάποια από τις θεματικές σουίτες τους. Αυθωρεί και παραχρήμα το λοιπόν, και αφού είχα ήδη φορέσει τα διακριτικά βραχιολάκια του τυχερού νικητή, οδηγήθηκα στην ρεσεψιόν του εν λόγω θέρετρου, συνοδεία δύο ευγενέστατων οργάνων του υπουργείου Ψυχαγωγίας του Πολίτη. Ο υπεύθυνος ρεσεψιονίστ, με καλωσόρισε άνευ τύπων, εγκάρδια ,και αμέσως με καταχώρησε στα βιβλία φιλοξενουμένων.  Προετράπην δε φιλικότατα από τους εκεί γκρουμ εις την αφαίρεσην των κορδονίων των υποδημάτων μου και της ζώνης του παντελονιού μου. Σκέφτηκα πως μάλλον θα ήταν μία εσωτερική τους συνήθεια και συμμορφώθηκα πλήρως ως προς τις οδηγίες τους.

Εν συνεχεία οδηγήθηκα στον κατώτερο όροφο του θερέτρου, όπου και μου αφέθη προς μεγάλη έκπληξη η επιλογή σουίτας, μία εκ τριών είναι η αλήθεια, και μάλιστα με ησυχία χρόνου για να το αποφασίσω. Η πρώτη είχε θέμα τις άγνωστες μορφές ζωής και τον βιολογικό πόλεμο. Την απέρριψα πάραυτα, γιατί όπως γνωρίζετε δεν μου αρέσουν τα επιστημονικά. Η δεύτερη, εμπνευσμένη από την Τέχνη, λειτουργούσε και ως μουσείο σύγχρονης τέχνης για τα υγρά και στερεά ανθρώπινα απόβλητα, τον σουρεαλισμό και την ψευδαίσθηση. Την απέρριψα κι αυτή ως παντελώς άτεχνος, και φοβούμενος μην με σνομπάρουν οι ειδήμονες. Ευτυχώς η τελευταία είναι εμπνευσμένη από την καθημερινότητα και δη από το νεοσύστατο υπουργείο Λιτού Βίου και Αξιοπρέπειας. Αμέσως διάλεξα αυτή την σουίτα, μιας και ξύπνησε μέσα μου την συντροφικότητα αλλά και την εθνική υπερηφάνεια για τον πατριωτικό αγώνα της νέας μας θεόσταλτης κυβερνήσεως. Εδώ πρέπει λίγο να περιγράψω και του επικουρικούς χώρους, όπου για παράδειγμα, αμέσως στην υποδοχή του ενιαίου με περίμενε ένας περίτεχνος καταρράκτης σε παλιά πορσελάνη, θρυμματισμένη σε ένα περίτεχνα χαώδες μοτίβο, όπως και ένας υπέροχος θεματικός τοίχος με αναθέματα απ’ όλο τον πλανήτη. Αξιοσημείωτο είναι δε και το υπέρλαμπρο φως που έφεγγε μόνιμα παραπέμποντας στην Ελευθερία και την Ελληνικότητα του χώρου.

Η εν λόγω σουίτα, λιτή ως όφειλε, σε απλές γραμμές και σχήματα γυμνού μπετόν αρμέ, με έκδηλη την απουσία κάθε επιπρόσθετου υλικού πλέον του ατσαλένιου περιγράμματος και με την άνετη θερμοκρασία των τεσσάρων βαθμών κελσίου, θα ήταν για ένα ολόκληρο βράδυ η κατοικία μου και η πηγή της έμπνευσης μου.

Το επόμενο πρωινό το πρόγραμμα περιλάμβανε εκδρομή στο κέντρο αναψυχής της οδού Καβάλας, όπου πληροφορήθηκα πως επισκέπτονται άπαντες οι φιλοξενούμενοι όλων των θέρετρων της περιφέρειας.  Η αλήθεια είναι πως δεν ήμουν έτοιμος για τόση ευτυχία. Για να μην μακρηγορώ, φτάσαμε εκεί την ενάτη πρωινή και προς  μεγάλην μου έκπληξιν ήταν ήδη ασφυκτικά γεμάτο με καλεσμένους από όλη την περιφέρεια και άπαντες φορούσαν τα βραχιολάκια του τυχερού νικητή. Άπαντες πλην των συνοδών και των εργαζομένων βέβαια, διότι δεν επιτρέπεται σε αυτούς η συμμετοχή στην κλήρωση. Λόγω ηθικού κολλήματος, μου έδωσαν να καταλάβω. Μου εξήγησαν πως η πολυκοσμία είναι φυσιολογική κάθε μέρα ιδίως δε τις Κυριακές, όπου και το κέντρο είναι ιδιαίτερα δημοφιλές. Εκεί με προέτρεψαν να αφήσω τα αποτυπώματα των χεριών μου στο τιμητικό βιβλίο επισκεπτών και βγάλαμε και ωραίες αναμνηστικές φωτογραφίες, προφίλ και ανφάς. Το μόνο που δεν κατάλαβα, ήταν γιατί αρνήθηκαν οι συνοδοί μου να είναι στο κάδρο, αλλά μάλλον είναι πολύ ταπεινά παιδιά.

Στη συνέχεια οδηγήθηκα με τιμές στο ιστορικό κτήριο της πρώην Σχολής Ευελπίδων, όπου σύμφωνα με το πρόγραμμα θα τέλειωνε και πανηγυρικά η φιλοξενία μου, αφού θα μοιραζόμουν τις εμπειρίες μου με την υπεύθυνη συντονισμού όλων των τυχερών κληρώσεων του σαββατοκύριακου, η οποία και έμελε να μου συστηθεί ως Υπηρεσιακός Εισαγγελέας. Αυτό που μου έκανε φοβερή εντύπωση, είναι πως περάσαμε κάθε σημείο ελέγχου απλά και μόνο επιδεικνύοντας τα βραχιολάκια μου. Δεν πέρασε πολλή ώρα και η καλή αυτή κυρία, με δέχθηκε εγκαρδίως στο πολυτελές γραφείο της, και αφού μου ζήτησε να της πω τη γνώμη μου για την υπέροχη κληρωτίδα, αποφάσισε, παράτυπα βέβαια, αλλά ήμουν τόσο καλός μου είπε,  να μου κάνει δώρο ακόμη μία διανυκτέρευση στο φανταστικό θέρετρο της Καλλιδρομίου. Διαμαρτυρήθηκα κάπως επιφυλακτικά, σκεπτόμενος πως θα στερούσα μια τέτοια χαρά από κάποιον άλλον τυχερό σύντροφο, ανέφερα πως ίσως θα έπρεπε να επιστρέψω στο σπίτι, αλλά εν τέλει, και βλέποντας πόσο την στεναχωρούσε μια τέτοια προοπτική, πρέπει να παραδεχθώ πως δέχτηκα με περισσό ενθουσιασμό  αυτήν την ευκαιρία. Έτσι, καταμεσήμερο πλέον με οδήγησαν οι υπομονετικοί συνοδοί μου πίσω στη σουίτα της προηγούμενης βραδιάς.

Το υπόλοιπο της ημέρας πέρασε ήσυχα, ακόμα και το γεύμα φρόντισαν να παραλείψουν οι καλοί αυτοί άνθρωποι, προσπαθώντας να μην με βάλουν στην διαδικασία εσωτερικής πάλης μεταξύ μια γαστρονομικής ανακάλυψης και της εμπέδωσης του Λιτού Βίου και Αξιοπρέπειας. Ήταν, η αλήθεια είναι, μια μακρά νύχτα. Αντιθέτως με όσα πίστευα τα τελευταία χρόνια, τελικά ο χρόνος περνά πολύ αργά όταν νιώθεις υπέροχα και ευτυχισμένος. Τόσο αργά που στιγμές νόμιζα πως στάθηκε ακίνητος.

Ξημερώνοντας, ετοιμάστηκα με λύπη να αφήσω πίσω μου αυτή την εμπειρία ζωής και επιβιβάστηκα με έναν συνοδό και τα γνωστά μου πλέον βραχιολάκια, σε όχημα μεταφοράς μου στην Ευελπίδων, όπου όπως είχα ενημερωθεί θα συναντούσα το Κύριο Προέδρο, έναν από τους μέγιστους Κριτές, Πάνσοφους Ιεροτελεστές του Υπουργείου Υψίστης Ασάφειας και Ερμηνείας, στο οποίο υπάγεται και το Υπουργείο Ψυχαγωγίας του Πολίτη. Εκεί θα τέλειωνε οριστικά και η τόσο υπέροχη περιπέτεια μου.

Κι όμως, η τύχη μου δεν είχε τελειωμό. Αντ’ αυτού οδηγήθηκα σε παρεμφερές αδελφό θέρετρο κοντά στην πλατεία Ομονοίας. που τιμώντας τον συμβολισμό, αμέσως με φιλοξένησε σε υπέρλαμπρη σουίτα πολλών ατόμων για τις επόμενες ώρες. Εκεί φιλοξενούνταν μονιασμένοι, σύντροφοι απ’ όλα τα μήκη και πλάτη της αδελφοποιημένης πλέον γης μας, οι οποίοι και με υποδέχτηκαν με ανοιχτές αγκαλιές. Παρατήρησα όμως μια κάποια διστακτικότητα, σχεδόν έχθρα από μεριάς τους προς τους αξιολάτρευτους υπαλλήλους μας, αλλά θεωρώ πως μάλλον φταίει η αντικειμενική δυσκολία της κατανόησης της γλώσσας. Για παράδειγμα, το «κατουρήσου επάνω σου ρε βρωμόζωο» δεν μπορούσαν να καταλάβουν πως είναι αστεϊσμός στα πλαίσια του «πρώτη φορά αριστερά». Τέλος πάντων. Αφού γνωριστήκαμε και μοιράσαμε μεταξύ μας αναμνηστικά δώρα, τσιγάρα, μπισκότα κτλ, μου επέτρεψαν να τους συνοδέψω στο κέντρο αναψυχής στην οδό Καβάλας, αλλά εκεί δεν μας επέτρεψαν ομαδικές αναμνηστικές φωτογραφίες, παρά μόνο κατά μόνας. Υπέθεσα πως δεν ήθελαν να χαλάσουν το συναίσθημα μιας τόσο βαθιάς, προσωπικής εμπειρίας κατάνυξης και δέους που είχαμε άπαντες στη θέα του εξοπλισμού αλλά και των υπαλλήλων του κέντρου. Τότε έμαθα και πως το αποκαλούν «Σήμανση», μάλλον γιατί σημαδεύει τις αναμνήσεις μας.

Προς το μεσημέρι, αποχωρήσαμε πάλι όλοι μαζί προς τον τελικό προορισμό μας στην Ευελπίδων, όπου και με μεγάλη μου λύπη παρατήρησα πως κάποιοι τυχεροί, έχοντας την εύνοια του Προέδρου, που επιτέλους γνώρισα κι εγώ, επέστρεφαν πάλι στα θεματικά θέρετρα του Υπουργείου Ψυχαγωγίας του Πολίτη. Μπορεί για εμένα η διασκέδαση να τελείωσε εκεί, αλλά είμαι σίγουρος πως σύντομα θα ξαναβρεθώ νικητής στην κλήρωση. Η ελπίδα άλλωστε, πεθαίνει τελευταία.

Υ.Γ 1. Εύχομαι από καρδιάς αυτήν την εμπειρία να την ζήσει σύντομα κάθε συνάνθρωπος σύντροφος απολογητής της νέας μας θεόσταλτης ασαφούς κυβέρνησης.

Υ.Γ. 2. Σύντροφε Τσίπρα, σύντροφε Παρασκευόπουλε και σύντροφε Πανούση, τα θερμά μου συγχαρητήρια για τις επιλογές σας.

Υ.Γ. 3. Από τούδε και στο εξής, το γνωστό εορταστικό ανάθεμα των γνωστών άπλυτων, ακοινώνητων περιθωριακών, «Βάλτε τη Δημοκρατία σας στον κώλο σας», γίνεται πλέον και επισήμως «Βάλτε τη Δημοκρατία σας και την Αριστερά σας, στον κώλο σας».

.

ShortUrl: http://wp.me/p2tMSd-89

Πέθανε στα 19 του

Αύγουστος 15, 2013 2 Σχόλια

sad

Πέθανε στα 19 του, γιατί δεν είχε χρήματα για ένα εισιτήριο.

Πέθανε στα 19 του, γιατί φοβήθηκε το πρόστιμο.

Πέθανε στα 19 του, γιατί κάποιος σκατόψυχος την είδε εξουσία.

Πέθανε στα 19 του, γιατί κάποιοι αποφάσισαν λιτότητα.

Πέθανε στα 19 του, γιατί κάποιοι ψήφισαν τους προηγούμενους.

Πέθανε στα 19 του, γιατί κάποιοι είναι προσκολλημένοι στην κανονικότητα.

Πέθανε στα 19 του, γιατί κάποιοι θέλουν κέρδος.

Πέθανε στα 19 του, γιατί κάποιοι προτιμούν να κανιβαλίσουν.

Πέθανε στα 19 του, γιατί κάποιοι θεωρούν αξία τη νομιμότητα.

Πέθανε στα 19 του, γιατί κάποιοι θεωρούν ελευθερία το συμφέρον.

Πέθανε στα 19 του, γιατί κάποιοι έχασαν την αξιοπρέπεια.

Πέθανε στα 19 του, γιατί κάποιοι φοβούνται.

Πέθανε στα 19 του, γιατί κάποιοι δεν αντέδρασαν.

Πέθανε στα 19 του, γιατί κάποιοι …

.

Πέθανε στα 19 του, γιατί όλοι εμείς δεν αντιδράσαμε.

.

Πέθανε στα 19 του, όπως θα πεθάνουμε κι εμείς.

.

Μόνος.

.

ShortUrl: http://wp.me/p2tMSd-6L

Vertigo

Απρίλιος 12, 2013 1 Σχολιο

vertigo1.s600x600

Καταστολή. Βία. Φασίστες. Τάγματα

Κυβέρνηση. Νόμοι. Στολές. Κλάματα.

Καλώδια μονωμένα. Μηνύματα χαμένα.

Παιδιά ξεχασμένα.

Όνειρα. Σχήματα. Νότες. Αρώματα.

Ελπίδες. Τραγούδια. Βλέμματα. Ψέμματα.

Νέα παλιωμένα. Πουλιά σκοτωμένα.

Πρόσωπα ξένα.

Κείμενα. Λίστες. Φόνοι .Ψευδαίσθηση..

Ουρές. Αναμονές. Αναθέσεις. Παραίτηση.

Όπλα αδειανά. Μυαλά νεκρά.

Κρύα φιλιά.

Είδωλα. Εικόνες. Παράσημα. Λάβαρα.

Σκοτάδι. Παραίσθηση. Τρέμουλο. Σάβανα.

Φόβοι τυφλοί. Στόχοι θολοί.

Λόγοι κενοί.

.

Shorrt Url: http://wp.me/s2tMSd-vertigo

Ιστορίες Τρέλας και Ναυτίας

Σεπτεμβρίου 23, 2012 4 Σχόλια

Η ώρα έχει πάει δύο. Ξημερώματα.

Η μουσική μας έχει λίγο πωρώσει θετικά. Όλοι λίγο πολύ τραγουδάνε.

Είναι η ώρα για Ελληνικά.

Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά, Λευκή Συμφωνία, Σπυριδούλα, Διάφανα Κρίνα, κ.α.

Η παρέα που διασκεδάζει περισσότερο ζητάει Panx Romana. Μωρά στη Φωτιά, Σιδηρόπουλο, Πανούση, Άσιμο.

Παίζει Ηλεκτρικός Θησέας. Όλοι τραγουδάνε. Όλοι τσίτα, το βλέπεις, το νιώθεις.

Λέω μέσα μου, πάλι καλά.

Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που έστω κι έτσι αντιστέκονται στην υποταγή. Έστω κι έτσι.

Πέρασε η ώρα, άδειασε το μαγαζί.

Οι λίγες παρέες που έμειναν, μαζεύονται στη μπάρα.

Η ώρα για σφηνάκια, για συζήτηση, για ανταλλαγή συναισθημάτων πιότερο παρά απόψεων. Αμοιβαία επιβεβαίωση πως δεν είμαστε μόνοι μας.

Κάποια στιγμή εκφράζω την ανησυχία μου για τη Χρυσή Αυγή.

“Πως και δεν έχουν κάνει ακόμα κάτι εναντίων του μαγαζιού;”

“Το αλφάδι στο τοίχο, τα τραγούδια, πως και δεν μας έχουν ενοχλήσει;”

Εκεί αρχίζει ο παραλογισμός.

Η κοπέλα που ζήταγε τα πιο επαναστατικά κομμάτια, τα πιο “αντιεξουσιαστικά”, μου πετάει ένα αφοπλιστικό: “Γιατί να σε ενοχλήσουν;”

Απορώ.

Σκέφτομαι είναι αθώα, δεν καταλαβαίνει.

“Αφού είναι αντιεξουσιαστές” συνεχίζει.

Δεν αστειεύεται. Είμαι άφωνος. Δεν ξέρω τι να καταλάβω.

“Μα είναι Ναζί” επιμένω εγώ.

Δεν περιγράφω άλλο. Απλά θα παραθέσω όσα θυμάμαι από το χείμαρρο που έβγαλε:

Είμαι Ελληνίδα και Χρυσαυγήτισα

Η ΧΑ δεν είναι Ναζί.

Ο Χίτλερ ήταν ιδεολόγος και καλά έκανε και ήρθε στην Ελλάδα κι έσφαζε κόσμο.

Και ο Μέγας Αλέξανδρος το ίδιο έκανε.

Οι Γερμανοί είναι καθαροί, όχι σαν τους Πακιστανούς.

Καλά κάνανε και χτυπήσανε τους μαύρους και τους Πακιστανούς στα φανάρια. Ξέρεις πόσα λεφτά βγάζουν και αφορολόγητα.

Φίλη μου βρήκε δουλειά σε βενζινάδικο, αφού η ΧΑ απείλησε τον ιδιοκτήτη να διώξει τους Πακιστανούς. Παίρνει 20€, ανασφάλιστη, αλλά από άνεργη καλύτερα.

Με τα λαμόγια δεν μπορούμε να τα βάλουμε, δεν τους αγγίζουμε.

Ναυτία. Εμετός. Έκλεισα και γύρισα σπίτι ράκος.

Πως ακούς το “Χοιρινό Κρέας” από “Αντίδραση”γαμώ το Χριστό σου;. Πως;

Κι όμως, έτσι ήταν πάντα.

Οικειοποιούνται τα πιο ριζοσπαστικά κομμάτια του λόγου, της τέχνης.

Τα παραποιούν σε βαθμό απίστευτο και στρατολογούν. Στρατολογούν ασταμάτητα φοβισμένα ανθρωπάκια.

Και εμείς;

Short Url: http://wp.me/p2tMSd-3W

Ο μονόλογος του Προμηθέα (Πουτάνα όλα)

Σεπτεμβρίου 15, 2012 7 Σχόλια

 

  Αλλάζουν οι χειμώνες,τα κρύα, τα νερά, και τα καυτά τα καλοκαίρια

όλα από πάνω μου, αφήνοντας σημάδια στο πετσί μου

και το συκώτι μου ξανά και πάλι γίνεται βορά στου δήμιου το ράμφος

κάθε φορά και πιο πολύ να μου τραβά τις σάρκες.

  Άσβηστος είναι του Δία ο θυμός, για το κακό που του’ κανα παλιά

και τον ξεγύμνωσα μπροστά στου ανθρώπου το μυαλό

και έμεινε, όχι Θεός, μα Τύραννος πλέον να λέγεται σ’ αυτούς

που τόσο ύπουλα έπεισε σαν αρχηγός, προστάτης να περνιέται.

  Κανείς απ’ τους θεούς μα μήτε απ’ τους Τιτάνες δεν ήρθε δίπλα μου,

μονάχο μου με αφήσαν, κι ας ήξεραν κι αυτοί από καιρό καλά,

πως ψεύτικος είναι ο Βασιλιάς, και αδύναμος, μα πως τους εταΐζει

με των ανθρώπων τη σκλαβιά και την αισχρή τους τύχη.

  Και άβουλοι ακόμα οι άνθρωποι, με δέος εθωρούσανε τα πλούτη

και τα παλάτια τα τρανά των αυλικών και των τυράννων

και περηφάνια είχανε περίσσια και χαρά που μόνοι αυτοί τα χτίσανε

με το δικό τους κόπο, κι ας μην τα χαίρονταν ποτέ οι ίδιοι.

  Περάσαν οι αιώνες, και μόνη σκέψη που έκανα στο βράχο μου δεμένος

να’ ρθει η στιγμή να λαμπαδιάσει τη φωλιά των αφεντάδων

η φλόγα που έκλεψα για χάρη των ανθρώπων, η πρώτη γνώση

πως μπορεί κανείς, ελεύθερος να ζήσει, χωρίς να προσκυνά.

  Και όλο έλεγα βάστα ακόμα, και θα ‘ ρθει, σίγουρα δεν θ’ αργήσει,

όπου ο Άνθρωπος θα γεννηθεί ξανά, καθάριος και γενναίος,

στα τάρταρα το Τύραννο να διώξει, και τότε αυτός και εγώ

μαζί να λυτρωθούμε, εγώ πεθαίνοντας κι αυτός για πάντα νέος.

  Ωιμέ, τώρα άλλο δεν βαστώ, και τα παιδιά του ανθρώπου

χειρότερα κάθε γενιά, τη φλόγα αψηφάν αλόγιστα

και ακόμα πιο πολύ με σφάζει, από του δήμιου τη ποινή

του ανθρώπου η παράδοση στης βόλης τη σκλαβιά.

  Μετάνιωσα κάθε στιγμή, στο βράχο μου δεμένος με αλυσίδες

που νόμιζα τον άνθρωπο πως θα λυτρώσει η φλόγα

κάλιο να είχα εγώ τη λύτρωση γυρέψει, με πάθος και οργή

τα πάντα στάχτη και φωτιά, να τ’ είχα καταστρέψει.

  Άξιο είναι το λεπίδι, που του Τυράννου κόβει το λαιμό

και τους ανθρώπους με φωτιά πρέπει να γαλουχήσεις

αν θες να λυτρωθούν ποτέ απ’ της σκλαβιάς τα βάρη

φωτιά πρέπει να βάλουνε, να κάψουνε, τα πάντα να εξαγνίσουν.

  Γιατί δεν γίνεται ποτέ, μ’ αφέντη στο κεφάλι να αλλάξει ο κόσμος

και οι πρόθυμοι πολλοί, να συμπαρασταθούν με βία

αν βγεις να βρεις το δίκιο σου με το δικό του Νόμο,

παρά μονάχα με οργή ΠΟΥΤΑΝΑ ΟΛΑ τα κάνεις.

Short Url: http://wp.me/p2tMSd-3G

Αρέσει σε %d bloggers: