Ασυνάρτητα

Μαρτίου 18, 2015 Σχολιάστε Go to comments

140911_wordFingerprint.jpg.CROP.promo-mediumlarge

Δεν με λες λογοτέχνη. Με χίλια ζόρια αραδιάζω τις λέξεις σε προτάσεις μιας γλώσσας, ενός λόγου, προσπαθώντας να εκφράσω τις ανησυχίες μου. Το ίδιο δεν με λες και φιλόσοφο, δυσκολεύομαι τρομερά να ξεπεράσω το στάδιο της ασυναρτησίας στο λόγο μου. Μπορεί να είναι όλα κατανοητά σε μένα, μπορεί στο κεφάλι μου να έχουν σχήμα ξεκάθαρο, αλλά όταν ανοίγω το στόμα μου να επικοινωνήσω , όταν καταγράφω τις σκέψεις μου όλα φαντάζουν παράλογα, ακατανόητα.

Πολλές φορές νομίζω πως φταίνε οι λέξεις, οι έννοιες που κουβαλάνε δεν είναι και τόσο αυτονόητες, όχι για όλους τουλάχιστον. Οι λέξεις, γράμματα στη σειρά που κωδικοποιούν τις σκέψεις μας, τα συναισθήματα μας. Πως άραγε μπορεί κανείς να εκφράσει με λέξεις κάτι τέτοιο; Πως να περάσω σε λίγα σύμβολα τον έρωτα, την ελευθερία, την ευτυχία, τη ζωή; Λέξεις συμβάσεις, συμφωνημένα ημίμετρα για να επικοινωνούμε που όμως ποτέ κανείς δεν σεβάστηκε, ποτέ κανείς δεν τήρησε τους όρους της σύμβασης. Λέξεις που αυθαίρετα όλοι μας βιάζουμε κατά το πως μας βολεύει.

Αλλά δεν βιάζουμε τις λέξεις αυτές καθ’ αυτές, πως να βιάσεις άλλωστε μια συλλογή συμβόλων; Αλλά ούτε τις έννοιες που φέρουν οι λέξεις βιάζουμε στ’ αλήθεια, ακόμα κι όταν παραποιούμε σκόπιμα κάθε περιεχόμενο. Αυτό που στ’ αλήθεια βιάζουμε είναι η λογική, η ανθρώπινη ανάγκη για κατανόηση και συνεργασία. Μάλλον γιατί ιεραρχήσαμε λάθος  την ανάγκη μας να εκφραστούμε ως προς  την ανάγκη μας να γίνουμε κατανοητοί. Δώσαμε βάρος στην πρώτη, αψηφώντας την δεύτερη.

Ανόητα  αποδεχτήκαμε το δικαίωμα στην έκφραση ως πιο σημαντικό από την ανάγκη στην επικοινωνία, στην κατανόηση, την συνεργασία. Ελιτίστικα αφορίσαμε κάθε σύμβαση απλούστευσης υπέρ της συνεννόησης, χρίσαμε ασήμαντους, ελλιπείς, ως και «αγράμματους» όσους δεν μας ακολούθησαν στην αποξένωση του λόγου από την πράξη, στην απερίγραπτα παθητική στάση της αποστασιοποίησης από τον «κοινό» τόπο. Λες και ο κοινός τόπος είναι μιαρός, υποτιμητικός και έξω από κάθε έννοια πολιτισμού και ανθρωπιάς.

Και να, πάλι το κάνω. Ακόμα μια φορά παρασύρομαι στον ακατάληπτο λόγο των σημαινόντων λέξεων.  Ακόμα μια φορά αδυνατώ να περάσω στον κατανοητό λόγο των βιωμένων εννοιών. Στον κοινό τόπο της ανθρώπινης συνείδησης, στο ανθρώπινο είναι, χωρίς τα βαρίδια της υπεράνθρωπης ή μάλλον απάνθρωπης σημαντικότητας του φαίνεσθαι.

.

ShortUrl: http://wp.me/p2tMSd-85

Advertisements
  1. Μαρτίου 18, 2015 στο 6:23 μμ

    Ας παραμείνουμε βάρβαροι κ μηδενιστές ενάντια σε κάθε κατασκεύασμα του ιδιοκτησιακού πολιτισμού που καβαλίκεψε όλα τα ένστικτα κ τα μετάλαξε έτσι ώστε να εδραιώνουν την αέναη κυριαρχία του.

  2. Μαρτίου 19, 2015 στο 5:03 μμ

    Διάβαζα στη σελίδα 73 του «ΙΔΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ » εκδόσεις ΑΛΜΩΠΟΣ του Νίτσε το εξής:

    » Όλα τα ζητήματα πολιτικής , κοινωνική τάξης , ανατροπής εκιβδηλεύθησαν απ’ αρχής , γιατί ο κόσμος τους βλαβερώτερους ανθρώπους τους πήρε για μεγάλους ανθρώπους , γιατί διδάχθηκε να περιφρονεί τα «μικρά» πράματα , θέλω να πω τις θεμελιώδεις συνθήκες της ζωής… Τώρα αν συγκρίνω τον εαυτό μου με τους ανρώπους όσους έχουν σεβασθεί έως τώρα σαν τους πρωτεύοντες ανθρώπους η διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σ’αυτούς και σε εμέ παρουσιάζεται ολοφάνερα. Αυτού του δήθεν «πρωτεύοντες» δεν τους λογαριάζω καν μεταξύ των ανθρώπων , είναι για ‘μένα σκύβαλα της ανθρωπότητας , προιόντα της αρρώστιας και του ενστίκτου της εκδίκησης. Δεν είναι παρά απαίσια και βαθειά τέρατα που θέλουν να εκδικηθούν τη ζωή.
    Θέλω να είμαι το αντίθετο των ανθρώπων αυτών. Το προνόμιό μου είναι πως έχω τις αισθήσεις πολύ τροχισμένες για όλα τα συμπτώματα των υγειών ενστίκτων. Δεν είναι μέσα μου κανένα άρρωστο γνώρισμα , ακόμη και στις στιγμές σοβαρών μου ασθενειών δεν γίνηκα νοσηρός. Μάταια θα ζητούσαν εις το είναι μου ένα χαρακτηριστικό φανατισμό. Σε καμμιά στιγμή της ζωής μου δεν θα μπορούσαν να ανακαλύψουν σε εμένα μια στάση με αξιώσεις ή παθητική. Το παθητικό στη στάση δεν ανήκει στο μεγαλείο. Εκείνος που κοινώς έχει ανάγκη από στάσεις δεν είναι ειλικρινής.»

  3. Μαρτίου 30, 2015 στο 4:51 μμ

    Κι όμως και οι λέξεις-σύμβολα έχουν την οντική τους φύση, την αυτονομία τους και τη δύναμή τους. Δύναμη σωρευμένη τόσους αιώνες από εκείνους που τις χρησιμοποίησαν τιμώντας τις. Και έρχεται η ώρα που αντανακλούν προς κάθε βέβηλο τα επίχειρα της απερισκεψίας του.
    Ακόμα μια φορά συγχαρητήρια για τη σκέψη και τη γραφή σου.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: