Αρχική > Φόβος, κοινωνία > Παραίτηση

Παραίτηση

Οκτώβριος 28, 2014 Σχολιάστε Go to comments

givingup

Σέρνονται οι μέρες σου, σκουλήκια σαρκοβόρα, σε μια διαδοχή πόνου και παραίτησης.

Τυφλά συναισθήματα αγκαλιάζουν το είναι σου, σάβανα μιας αόριστης παραίσθησης.

Γιορτές, επέτειοι, γλέντια ακολουθούν τον προγραμματισμό του αποδεκτού. Κενές παρουσίες στον βωμό της συνήθειας, στείρες επαφές, ανίκανες να επικοινωνήσουν, μάσκες ανέκφραστες.

Οι οθόνες κρατούν μονάχα εικόνες επίπλαστες, στα ραδιόφωνα μάντεις, προφήτες και κήρυκες, ανάμεσα σε τραγούδια κονσέρβας. Τα τηλέφωνα σιώπησαν, βουβές αποδείξεις κακών μαντάτων για κάποιους που λέγονταν “φίλοι” σου.

Το παιδί πεινάει όλο και πιο συχνά πλέον. “Τελειώνει το ψωμί, μαμά”. Και κάθε φορά διαμαρτύρεται και λιγότερο. Όχι, δεν καταλαβαίνει, απλά κουράστηκε. Σύντομα θα γίνει κι αυτό σαν κι εσένα.

Πρωινό ξύπνημα, βλέμμα στο κενό, ολοήμερη αναμονή. Περιμένεις. Τι άραγε;

Σκιές προσποιούνται ανθρώπους, σκιές που πασχίζουν να γίνουν ένα με το σκοτάδι. Σκιές που βολεύονται στα ψίχουλα που θα αρπάξουν από τα ψίχουλα του δίπλα τους. Σκιές που ανοίγουν τις πόρτες σε πανάρχαια τέρατα, αρκεί να κερδίσουν ένα κομμάτι από το χρόνο. Σκιές που φοβούνται το φως.

Σηκώνεσαι απ’ όπου κι αν κάθεσαι, απλά και μόνο για να κάτσεις πιο δίπλα. Να κάτσεις. Να περιμένεις. Να υπάρξεις για λίγο ακόμα. Λίγο ακόμα. Λίγο.

Η πείνα, η δίψα, ο έρωτας, αυτόματες ανάγκες για διεκπεραίωση. Δεν βλέπεις, δεν ακούς, δεν μυρίζεις, δεν αγγίζεις τίποτα. Τα πάντα περιστρέφονται σε μια σφαίρα αδιαφορίας, μιας ουδέτερης επαφής με το τώρα. Ανίκανα να γεννήσουν συναίσθημα, όλα παράγουν κενές υποσχέσεις μιας ανούσιας ύπαρξης, ενός εθελοντικού εγκλεισμού. Δεσμώτης της συνήθειας, της διεκπεραίωσης.

Και το τηλέφωνο βουβό, οι οθόνες κενές. Πονάει, αλλά όχι πια όπως πρώτα. Πονάει μουντά, συνεχόμενα, υποφερτά. Τόσο υποφερτά που ποτέ, μα ποτέ, δεν θα ξεφύγεις.

.

ShortUrl: http://wp.me/p2tMSd-7K

Advertisements
Κατηγορίες:Φόβος, κοινωνία
  1. Οκτώβριος 30, 2014 στο 10:59 πμ

    Μπορει ολα να ειναι μαυρα. Σ’ αυτον το σκατοτοπο παντα ετσι ητανε και αργει πολυ ακομα να ξημερωσει. Οι λιγες αναλαμπες περασανε θα ερθουν ομως αλλες, που θα παει. Να μη μας παρει απο κατω γιατι τοτε χαθηκαμε. Να μην παψουμε να αγωνιζομαστε, να μην παψουμε να ονειρευομαστε.
    Αντε γεια χαρα
    lagartsas

    • Οκτώβριος 31, 2014 στο 6:58 μμ

      που είσαι ρε lagartsas σε πεθύμησα 😦

      • Νοέμβριος 1, 2014 στο 1:19 πμ

        Χα χα
        Εδω ειμαι ορθός.
        Δεν αυτοκτονησα, δεν ξενιτευτηκα, δεν αποσυρθηκα.
        Παραμενω αμετανοητος. Αγριεμενος να κονταροχτυπιεμαι με τους κερβερους των δεινων μας.
        Σιωπησα μονο στο ιντερνετι που καταντησε χαβουζα παπαρολογιας. Ελαχιστες οι φωτινες αχτιδες του. Μεσα στο ζοφο των ημερων παλι καλα να λες.
        Πότε πότε ριχνω καμιά ματια για το συναπαντημα μακρινων φιλων και συναγωνιστων. Ο χαιρετισμος μου ειναι ενα χαμογελο. Γιατι κουφαλες νεκροθαφτες οσο κι αν μας ανοιγετε τους λακκους θα συνεχισουμε να ζουμε, να ονειρευομαστε, να αγωνιζομαστε για την πραγματωση ενος κοσμου ισοτητας, ζωης και ελευθεριας.
        Κι αν ειμαστε λιγοι, ειμαστε οι σποροι που αργα ή γρηγορα θα βλαστησουν, γιατι αυτο ειναι το αιτημα της ζωης.
        Ή που ολα θα γινουν σταχτη και μπουρμπερη, θανατος ή που θα γκρεμιστουν ολα για τους ανοιχτους οριζοντες της ζωης. Ειμαστε με το δευτερο και για αυτο παλευουμε με οτι μεσο διαθετουμε.
        Αλιευσα ενα κειμενακι. Δεν ξερω αν επεσε στην αντιληψη σου. Επικαιρο και διαχρονικο.

        “Ύμνοι εις τον θάνατο και τραγούδια για τη ζωή”
        http://sanejoker.info/2014/10/ode-to-life.html
        Με ολη τη συμπαθεια μου.
        Σε χαιρετω
        lagartsas

        • Νοέμβριος 1, 2014 στο 12:08 μμ

          Κι εγώ όρθιος είμαι κι ας γράφω για την παραίτηση. Το γράψιμο είναι άλλος ένας τρόπος για μένα να ξορκίζω τους φόβους μου. Το κειμενάκι είναι πολύ ωραίο, και ναι, ίσως κάποτε να τραγουδάμε για τη ζωή. Αλλά όσο είσαι εκεί έξω, όσο είμαστε όρθιοι, το ίσως δεν φαντάζει και τόσο δύσκολο 🙂

          Χάρηκα που είσαι καλά
          Φιλιά 🙂
          methexis

  2. ντίνος αναγνωστόπουλος
    Νοέμβριος 2, 2014 στο 11:34 μμ

    Βαθιά η περιγραφή της αναγκαστικής κατάθλιψης του σημερινού Ανθρώπου. Πιο κάτω δεν γίνεται. Όμως πάνω από την ισοηλεκτρική γραμμή η καρδιά ξαναβρίσκει το ρυθμό της και η ζωή επανέρχεται.

  1. Οκτώβριος 31, 2014 στο 12:00 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: