Δεν θέλω να σας μοιάσω.

Ιουλίου 12, 2013 Σχολιάστε Go to comments

Hieronymus_Bosch_056

Δεν θέλω να σας μοιάσω.

Μην μου μιλάτε για κοινωνία όταν είστε μόνο ζώα με κανιβαλικά ένστικτα.

Μην μου μιλάτε για δικαιοσύνη όταν ξέρετε μόνο κερδίζετε.

Μην μου μιλάτε για ελευθερία όταν έτσι βαφτίζετε το συμφέρον σας.

Μην μου μιλάτε για αγάπη όταν την δίνετε με ανταλλάγματα.

Μην μου μιλάτε για ανθρώπους όταν ξέρετε μόνο να σκύβετε.

Δεν θέλω να σας μοιάσω.

Σας χαρίζω τα λεφτά σας, το φόβο σας, την απανθρωπιά σας, το μίσος σας, το φθόνο σας.

Σας χαρίζω τις ψευδαισθήσεις σας, τις ελπίδες σας, τα πιστεύω σας, τους νόμους σας.

Σας χαρίζω τις εκλογές σας, τις αλυσίδες σας και τα κελιά σας.

Σας χαρίζω τις σημαίες σας, τα λάβαρα σας, τους αρχηγούς σας.

Σας χαρίζω την ησυχία σας, την θλίψη σας και την ανυπαρξία σας.

Δεν θέλω να σας μοιάσω.

Δεν αντέχω τη βία σας, τη ψευτιά σας, τη ματαιοδοξία σας.

Δεν αντέχω τους μπάτσους σας, τους στρατούς σας, τους θεσμούς σας.

Δεν αντέχω τα κόμπλεξ σας, την ηθική σας, τη βλακεία σας.

Δεν αντέχω τις δικαιολογίες σας, τις υπεκφυγές σας, την δουλεία σας.

Δεν αντέχω την αποφορά της σαπίλας σας.

Δεν θέλω να σας μοιάσω.

Γιατί βιάζετε το μέλλον των παιδιών σας.

Γιατί διαλέξατε την υποταγή και τη ξεφτίλα.

Γιατί δεν έχετε σταλιά αξιοπρέπειας.

Γιατί σκοτώνετε τα πιο όμορφα όνειρα.

Γιατί ο έρωτας σας αγγίζει μόνο σαν εμπόρευμα.

.

Δεν θέλω με τίποτα να σας μοιάσω.

Ούτε καν στο ελάχιστο.

.

ShortUrl: http://wp.me/p2tMSd-6C

Advertisements
  1. Ιουλίου 12, 2013 στο 7:40 πμ

    Reblogged this on Oxtapus *beta.

  2. myownpersonalwinter
    Ιουλίου 12, 2013 στο 9:48 πμ

    Κάτι που έγραψα πέρσι κι από ότι φαίνεται (δυστυχώς) εκφράζει κι άλλος…

    Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2012

    Χθες ψιλόβρεχε.
    Κάτι τέτοιες μέρες με πιάνει μια ψιλομελαγχολία, είτε πικρή είτε γλυκιά και μιας και έχω λίγο παραπάνω χρόνο ελεύθερο, ακόμα χειρότερα.
    Σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι.
    Ο νους μου ανατρέχει σε εικόνες, δράσεις και αντιδράσεις, λόγια.
    Ακούω λίγο μουσική, διαβάζω πίνοντας τον καφέ μου και μοιραία με τραβάει το πληκτρολόγιο.
    Εκεί ξεσπάω κάτι τέτοιες μέρες. Είναι καλύτερο απ το να σκέφτομαι.
    Γιατί τότε μου έρχονται στο νου λόγια χωρίς περιεχόμενο και αντίκρισμα.
    Άδεια, κούφια, μπαρούφες, φούσκες, λόγια απλά για να λέγονται, για να χαϊδεύουν αυτιά και να κοιμίζουν συνειδήσεις.
    Εκείνα που είναι τρύπια και δε συνοδεύονται από την ευθύνη.
    Μου έρχονται όνειρα και επιθυμίες τις οποίες νιώθω να απομακρύνονται ολοένα και περισσότερο από κοντά μου, διότι κάποιοι φρόντισαν γι αυτό.
    Μπορεί να είμαι μελαγχολική από τη φύση μου, ή να γκρινιάζω απλά, αλλά μου βγαίνει.
    Σιχάθηκα την έλλειψη σοβαρότητας και το πλεόνασμα σοβαροφάνειας.
    Σιχάθηκα τις μεγαλοστομίες και δηλώσεις που δεν γίνονται πιστευτές ούτε από το ίδιο το άτομο που τις ξεστομίζει.
    Σιχάθηκα το «Άρτος και θεάματα», να χορταίνει το στομάχι και να πεινάει η ψυχή.
    Η συνήθης πολιτική της εξαθλίωσης.
    Σιχάθηκα όλους εκείνους που αρκούνται μόνο σε εφήμερες απολαύσεις – διασκεδάσεις, και τρώνε αυτό το κουτόχορτο προς αποτροπή της προσοχής τους από την κακή κατάσταση των πραγμάτων της Πολιτείας ή προς αντιμετώπιση σημαντικών προβλημάτων με επικείμενη λύση διάφορη από τη θέλησή τους.
    Σιχάθηκα να βλέπω να φοράνε παρωπίδες και να ζούνε δήθεν ευτυχισμένοι στον μικρόκοσμό τους.
    Σιχάθηκα να βλέπω ανθρώπους με βασιλεμένα ιδανικά έρμαια της ζωής, χωρίς σκοπούς και βούληση, σαν άλλες χοϊκές φιγούρες που χουν χάσει τον προσανατολισμό τους και περιφέρονται μάταια και άσκοπα.
    Σιχάθηκα να συναντώ πρόσωπα που κινούνται γύρω από τον έρωτα κυνικά και αρνητικά.
    Στρέφω το βλέμμα μου μακριά από εκείνες τις μορφές, που αλλοτριωμένες και σπασμωδικές μέσα στο ψυχρό φως μιας γκρίζας ζωής, είναι ανίκανες ν’ αναλάβουν τις ευθύνες των λόγων και των πράξεών τους.
    Δε σας μοιάζω.

  3. ντίνος αναγνωστόπουλος
    Ιουλίου 12, 2013 στο 6:36 μμ

    μίλα ασταμάτητα, αφού ο λόγος σου βγαίνει από την καρδιά και η καρδιά εκφράζει πάντοτε την Αλήθεια, αφού μιλάς για εκείνους που δεν μιλούν, που δεν κινούνται, που δεν αισθάνονται, που δεν ζουν.
    σε ευχαριστούμε όλοι εμείς

  1. Σεπτεμβρίου 19, 2013 στο 11:47 πμ
  2. Σεπτεμβρίου 19, 2013 στο 11:47 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: