Θέλω να γράψω

molotov

Θέλω να γράψω. Δεν είναι πως δεν θέλω αλλά δεν μπορώ πια. Μου λείπει το γράψιμο. Είναι ένα είδος λύτρωσης. Θέλω πολύ να γράψω, αλλά δεν μπορώ.

Κάθομαι πολλές φορές μπροστά στη κενή οθόνη, προσπαθώντας να το πάρω απόφαση. Σκέφτομαι πως αν γράψω μια παράγραφο, μια λέξη, θα ξεκολλήσω. Αλλά κάθε φορά κολλάω στην πρώτη λέξη. Κάθε φορά μου φαίνεται πως απλά αντιγράφω το κενό.

Δεν έχει πια καμιά σημασία ποια λέξη βάζω πρώτα, ούτε αν το νόημα έχει κάτι να μου πει. Όλα είναι χιλιοειπωμένα, όλα είναι γνωστά, όλα είναι παλιά. Πόσες φορές δεν τα έγραψα κι εγώ και άλλοι πολλοί; Πόσες φορές δεν τα διάβασα κι εγώ αλλά και συ; Με πόσους τρόπους και σε πόσες γλώσσες δεν ειπώθηκαν όλα πια;

Ξεκινάω να γράψω και νιώθω σαν να κλέβω χρόνο από την ευθύνη. Ξεκινάω να διαβάσω και νιώθω σαν να κατασκευάζω φτηνές δικαιολογίες. Άλλωστε το ίδιο δεν κάνεις κι εσύ; Το ίδιο δεν κάνουμε όλοι μας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο;

Και καλά αυτοί που χρόνια τώρα γαλουχήθηκαν στην νοοτροπία της ανάθεσης, καλά κι αυτοί που αποζητούν απεγνωσμένα έναν τσοπάνη, εμείς οι δήθεν ελεύθερα σκεπτόμενοι; Τι σκατά έχουμε στο κεφάλι μας και κρυβόμαστε πίσω από λέξεις, τύπους, αρχέτυπα και είδωλα;

Θέλω να γράψω. Δεν είναι πως δεν θέλω αλλά δεν μπορώ πια. Μου λείπει το γράψιμο. Είναι ένα είδος λύτρωσης. Θέλω πολύ να γράψω, αλλά δεν μπορώ.

Τι να γράψω; Να γράψω για την πείνα, την εξαθλίωση, τον παραλογισμό, την φτώχεια, την απώλεια της έστω και τυπικής ελευθερίας που νομίζαμε πως μας έχουν εκχωρήσει; Να γράψω για την ξεχασμένη μας αξιοπρέπεια; Για τη μιζέρια και τον παρτακισμό μας; Για την απέραντη υποκρισία μας; Για τους θανάτους και τα σκοτωμένα όνειρα;

Γιατί να γράψω;

Για να παρηγορηθώ εγώ ή για να πεις εσύ “καλά τα λέει μωρέ” και μετά να συνεχίσουμε και οι δυo μας να προσποιούμαστε πως όλα είναι περαστικά, πως κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας, πως δεν φταίμε; Γιατί να γράψω λοιπόν; για ποιόν να γράψω;

Σκέφτηκα κάποια στιγμή πως πρέπει να γράψω για τα παιδιά. Αυτά δεν είναι βολεμένα, ούτε φοβισμένα, ούτε κουβαλάνε τις δικές μας αγκυλώσεις. Αυτά θα καταλάβουν, σκέφτηκα. Τα κείμενα θα είναι μια παρακαταθήκη, μια κληρονομιά. Τότε όμως είδα το βλέμμα τους να μας χλευάζει, είδα το ατρόμητο χαμόγελό τους. Άκουσα για λίγο το τραγούδι της καρδιάς τους και κατάλαβα.

Μας περιφρονούν και μας απεχθάνονται. Σιχαίνονται κάθε μας λέξη, κάθε μας κείμενο, κάθε μας θέση. Μας θεωρούν δειλούς και ανίκανους, υποταγμένους υποκριτές που κρύβουν την ασχήμια της ψυχής τους σε περίτεχνα στιχάκια και διθυραμβικά κατεβατά ασυναρτησιών.

Γιατί στο δικό τους κόσμο οι λέξεις δεν έχουν αυτόνομη ύπαρξη, τα νοήματα γεννιούνται μόνο μέσα από τη δράση και η αντίσταση έχει σάρκα και οστά, όχι μόνο φθόγγους και σημεία στίξης .

Στο δικό τους κόσμο δεν υπάρχουν συνθήματα, αλλά μόνο λυτρωτικές κραυγές χαράς στη θέα της φωτιάς που εξαφανίζει την ασχήμια του κόσμου που χτίσαμε εμείς.

Θέλω να γράψω. Δεν είναι πως δεν θέλω αλλά δεν μπορώ πια. Μου λείπει το γράψιμο. Είναι ένα είδος λύτρωσης. Θέλω πολύ να γράψω, αλλά δεν μπορώ.

Βασικά δεν έχω λόγο να γράψω πια. Κι εσύ δεν έχεις λόγο να διαβάσεις.

Η ώρα ήρθε που από τις λέξεις πρέπει να περάσουμε στις πράξεις.

Από την δικαιολογία στην ανάληψη ευθύνης.

Από το ρεαλισμό στη φαντασία.

Από το φόβο στη νεότητα.

Short Url: http://wp.me/p2tMSd-6b

Advertisements
  1. myownpersonalwinter
    Μαΐου 25, 2013 στο 10:06 πμ

    «Θέλω να γράψω. Δεν είναι πως δεν θέλω αλλά δεν μπορώ πια. Μου λείπει το γράψιμο. Είναι ένα είδος λύτρωσης. Θέλω πολύ να γράψω, αλλά δεν μπορώ.»
    Αυτό μπορώ να το καταλάβω, το νιώθω.

  2. Ανώνυμος
    Μαΐου 26, 2013 στο 10:06 μμ

    Γραψε γιά μένα που και εγώ δεν ξέρωτι να γράψω

  3. Μαΐου 26, 2013 στο 10:29 μμ

    ΦΙΛΗ ΚΑΙ ΙΣΟΣ ΦΙΛΑΡΑΚΟΣ
    ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ κ.λ.π
    ΝΑΙ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΠΟΛΥ ΟΡΘΑ ΚΑΙ ΣΩΤΑ
    ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΜΕΣ ΕΝΑ ΕΓΩ ΣΤΑΜΑΙΣΑ ΠΡΙΝ 50ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΓΡΑΦΩ,ΑΦΟΥ ΟΛΟΙ ΕΓΡΑΦΑΝ ΚΑΙ ΓΡΑΦΟΥΝ.
    ΓΙΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΛΟΙΠΟΝ ΔΙΔΑΣΚΑ ΚΑΙ ΔΙΑΔΑΣΚΩ ΔΩΡΕΑΝ
    ΤΩΡΑ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΝΤΙ ΝΑ ΓΡΑΦΩ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΔΑΣΚΩ ΚΑΝΩ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ
    ΑΝ ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΝ,ΚΑΙ ΑΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΓΙΑ ΠΡΟΒΟΛΗ.
    ΔΕΝ ΓΡΑΦΩ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΙΡΑΖΩ ΣΟΚΟΛΑΤΕΣ ΣΕ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΔΕΓΑΛΟΥΣ.
    ΠΡΟΣΦΑΙΡΩ ΕΝΔΥΣΗ ΥΠΟΔΥΣΗ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΡΥΦΑ.
    ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΑΩ ΚΡΥΦΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΑΦΗΝΩ ΤΟΝ ΣΑΚΚΟ ΜΕ ΤΑ ΕΝΔΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΟΚΟΛΑΤΕΣ.
    ….ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΟΥ,ΣΕ ΠΡΟΣΚΑΛΩ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ ΙΣΟΣ ΣΕΠΕΜΒΡΙΟ ΘΑ ΠΑΩ ΝΑ ΝΤΙΣΩ ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΝΗΣΑΚΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΥΠΟΔΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΝΔΙΜΑΣΙΕΣ,
    ΙΣΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΤΙ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ.
    Η ΦΙΛΟΞΕΝΕΙΑ ΤΗΑ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΣΤΗΝ ΝΑΞΟ η ΤΗΝ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ
    …ΚΑΙΤΩΡΑ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ. ΕΛΑ ΡΕ ΜΑΓΚΑ ΤΙ ΜΑΣ ΠΟΥΛΑΣ
    ΜΟΥΣΙ ΔΩΡΑΝ ΝΑΞΟ ΚΑΙ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ.
    ΝΑΙ ΦΙΛΗ ….ΦΙΛΑΡΑΚΟ
    ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΠΙΤΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΛΕΥΤΑ ΑΛΛΑ ΕΧΩ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ
    ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΠΙΣΤΗΜΗ.
    ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΕΛΛΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ΕΦΟΡΕΙΑ ΓΙΑΤΙ ΑΓΟΡΑΖΩ ΤΙΣ ΣΙΚΟΛΑΤΕΣ ΓΙΑ ΦΤΩΧΟΥ ΚΑΙ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ ΜΕ ΟΥΣΙΑ
    ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ ΓΙΑ ΠΛΑΚΑ,ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΝΙΟΣΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ
    ΤΟΥΣ ΚΑΝΩ ΝΑ ΑΝΑΡΩΤΙΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ.
    ΚΑΛΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΟΥ ΤΟ ΓΡΑΨΗΜΟ ΣΟΥΑΛΛΑ ΚΑΛΛΕ ΣΚΑΙ ΟΙ ΣΚΟΚΟΛΑΤΕΣ ΣΤΑ
    ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΑ ΓΡΑΜΜΕΝΕΣ.
    ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ
    Luxscuba @hotmail.com

    • Μαΐου 28, 2013 στο 3:30 μμ

      Χάρηκα με όσα μου γράφεις, και εύχομαι να έχεις τη δύναμη να συνεχίσεις αυτό που κάνεις. Εμένα δεν μου αρκεί όμως η αλληλεγγύη. Αποζητώ την λύτρωση μιας δημιουργικής καταστροφής του σάπιου κόσμου της εξουσίας και της υποταγής. Αν θες μπορούμε να βρεθούμε κι από κοντά να τα πούμε. (Άντρας είμαι) 🙂

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: