Οι απαντήσεις.

Ιανουαρίου 5, 2013 Σχολιάστε Go to comments

question

Μάθαμε χρόνια τώρα να απαντάμε. Σαν μηχανές, αυτόματα, ψυχρά κυκλώματα. Ξέρουμε πλέον τα πάντα. Οι επιστήμες μας παρέχουν γνώση. Και οι σοφοί. Οι σοφοί μας δείχνουν πάντα, ποια απάντηση πάει που. Οι σοφοί μας έχουν λυτρώσει από το φόβο του αγνώστου. Όλα τα ξέρουμε πια. Και κείνα τα λίγα που μένουν άγνωστα, θα μας τα λύσει η επιστήμη. Κάθε φόβο, κάθε απορία, κάθε ανησυχία μας, θα βρουν απάντηση σοφή, ολοκληρωμένη. Μάθαμε χρόνια τώρα όλες τις απαντήσεις απ’ έξω, παπαγαλία. Σαν τα παιδιά στα κρατητήρια μυαλών που ονομάσαμε σχολεία. Σαν τα ευαγγέλια των πιστών που ονομάσαμε αλήθειες. Σαν τα τσιτάτα των φανατικών που ονομάσαμε ιδεολογίες.

Απαντήσεις έχουμε λοιπόν, και γνώσεις, και συσσωρευμένη εμπειρία. Ομαδοποιημένες συνειδήσεις, οπαδικές προσεγγίσεις, φανατικές προσκολλήσεις, δογματικές εξηγήσεις, αυθεντικές αποκαλύψεις. Απαντήσεις κάθε είδους, για κάθε γούστο, με κάθε «λογική», για κάθε περίσταση, από κάθε σκοπιά. Απαντήσεις για ανδρείκελα, απαντήσεις για αυτόματα, ψυχρά κυκλώματα, απαντήσεις για όσους θέλουν να γνωρίζουν την αλήθεια, την μία και μοναδική, την απόλυτη, την σωστή αλήθεια.

Αλλά πως προκύπτουν όλες αυτές οι απαντήσεις; Μα από ερωτήσεις φυσικά. Ερωτήσεις έξυπνες, βαθυστόχαστες και φιλοσοφικές. Ερωτήσεις που έθεσαν οι σοφοί, οι άξιοι, οι φιλόσοφοι. Ερωτήσεις που απαντήθηκαν για μας, για το καλό μας, για την κοινωνική ευημερία. Δεν είναι τυχαίο, ούτε απλό. Χρειάζεται ένας σοφός για να απαντήσει την ερώτηση που έθεσε ένας σοφός. Χρειάζεται μια αυθεντία για να διδάξει την απάντηση σε μια ερώτηση που έθεσε μια αυθεντία.

Κι εμείς, μηχανές, αυτόματα, ψυχρά κυκλώματα, αποστηθίζουμε απαντήσεις, θέτουμε ήδη απαντημένες ερωτήσεις, ομαδοποιούμε συνειδήσεις. Κι εμείς, απλοί φορείς της αλήθειας, κοινωνοί της ιδέας, ανδρείκελα φρικτά, άμυαλα σκεύη, άβουλα πιόνια, καθρέφτες και είδωλα μιας έτοιμης πραγματικότητας. Κι εμείς, φαντασμένα στρατιωτάκια, ενός φανταστικού στρατού, μιας φανταστικής αλήθειας, πέφτουμε σωρηδόν στα πεδία φανταστικών ιδεολογικών μαχών για την επικράτηση της δικής μας έτοιμης απάντησης.

Φαντάσου λέει, κάποια μέρα, κάποιος έπαψε ν’ απαντάει. Κάποιος άρχισε, έτσι αυθαίρετα, να ρωτάει. Να ρωτάει όλα εκείνα τα απλά, τα ποταπά και ασήμαντα. Αυτά που σνομπάρουν οι Σοφοί, αυτά που απαξιούν οι Αυθεντίες, αυτά που δεν έχουν έτοιμες απαντήσεις.

Φαντάσου λέει, κάποια μέρα αρχίσαμε όλοι να ρωτάμε.

Πόσο ελεύθερος θα ήταν ο κόσμος μας.

Φαντάσου.

.

Short Url: http://wp.me/p2tMSd-5u

Advertisements
  1. Ανώνυμος
    Ιανουαρίου 6, 2013 στο 12:06 μμ

    Πάρα πολύ καλό, μακάρι όσοι το διαβάσουν να κάτσουν να το σκεφτούν σοβαρά.
    Όπως γράφεις υπάρχουν «Απαντήσεις κάθε είδους, για κάθε γούστο, με κάθε «λογική», για κάθε περίσταση, από κάθε σκοπιά.»
    Αυτό συμβαίνει γιατί ΟΙ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΔΕΝ (επαναλαβάνω ΔΕΝ) ΣΥΜΠΙΠΤΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
    Για να το κάνω λιανά : όταν βλέπουμε ένα μήλο θα έπρεπε όλοι να έχουμε την ίδια αντίληψη. Το μήλο είναι μήλο,δεν είναι κάτι διαφορετικό για όποιον το βλέπει ή το γεύεται. Και όμως,ακόμα και στο μήλο(που είναι χειροπιαστό) μπορούμε να έχουμε διαφορετικές ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΕΣ προσεγγίσεις από διάφορους ανθρώπους. Αν τώρα πάμε σε έννοιες που είναι «αφηρημένες» όπως ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΙΣΟΤΗΤΑ ή ακόμα ΑΓΑΠΗ κτλ., εκεί γίνεται ένα μπάχαλο ΟΧΙ ΜΟΝΟ στον ορισμό αυτών των εννοιών, αλλά πολύ περισσότερο στην ΠΡΑΚΤΙΚΗ τους εφαρμογή στην κοινωνία.
    Συμβαίνει δηλαδή το εξής : Δύο μυαλά αυστηρά πειθαρχημένα μέσα σε τραχείς διανοητικές δομές συζητώντας μεταξύ τους, πολεμώντας, πάνω σε αυτή ή εκείνη την πραγματικότητα πιστεύουν το καθένα τους στην ακρίβεια της δικής του αντίληψης και στο λάθος της ξένης. Όμως ποιο από αυτά έχει δίκιο;
    Εκεί ο μέσος άνθρωπος παίρνει σαν πιστεύω του κάποια απάντηση αμάσητα, χωρίς να ρωτήσει ο ίδιος,ανάλογα με αυτό που τον βολεύει. Εδώ υπάρχει διπλό λάθος :α)δεν το ψάχνει ο ίδιος και β)κοιτάει το ατομικό του συμφέρον και όχι το γενικό.
    Σαν αποτέλεσμα όλων αυτών έχουμε μια κοινωνία διαλυμένη, όλοι εναντίον όλων, ο καθένας μας είναι σωστός και οι άλλοι λάθος, και το γελοίο του πράγματος είναι ότι όλοι έχουμε άποψη για όλα χωρίς καν να έχουμε ασχοληθεί. Παίρνουμε έτοιμες απαντήσεις που είναι πιο βολικές, εύκολες, δεν χρειάζονται σπατάλη χρόνου για έρευνα…
    Δεν ξέρω αν σώζεται όλο αυτό, αν μπορεί να αναστραφεί.Δύσκολο.
    Μια καλή αρχή είναι όπως λες : να αρχίσουμε να ρωτάμε. Να ρωτάμε για τα πάντα. Να αναθεωρήσουμε ΚΑΙ τη δική μας (ψευδή) αυθεντία, αλλά πολύ περισσότερο των άλλων.
    Μακάρι να αρχίσουμε να ΡΩΤΑΜΕ, μακάρι.
    Φιλικά
    Στέλιος Α.

  1. Ιανουαρίου 7, 2013 στο 8:00 πμ
  2. Ιανουαρίου 14, 2013 στο 10:41 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: