Ο ΗΛΙΘΙΟΣ

Δεκέμβριος 29, 2012 Σχολιάστε Go to comments

couch

Δεν είναι που δεν έχω ελπίδα. Λίγο με πειράζει αυτό. Και το γεγονός πως η ζωή περνάει γρήγορα με αφήνει αδιάφορο. Ακόμα και η έκδηλη αδικία γύρω μου, δεν με απογοητεύει. Ίσα ίσα που με πεισμώνει όλο και περισσότερο. Δεν λυπάμαι με την κρίση. Η κρίση με κάνει και χαίρομαι. Όχι, δεν είμαι μαζοχιστής. Απλά με την κρίση ξεβρακώνονται όλες οι ψεύτικες αξίες που μας κρατούσαν νεκροζώντανους στο κόσμο τους.

Από την άλλη είναι αυτή η τρελή μελαγχολία που με πιάνει. Αυτό το συναίσθημα μεταξύ λύπης και παράδοσης. Μια βαριά κούραση της ύπαρξης. Μια σχεδόν μεταφυσική τάση αυτοτιμωρίας. Όχι, δεν φταίει η κρίση. Δεν φταίνε τα προβλήματα, η φτώχεια, η αδικία. Βασικά δεν φταίει ούτε καν η αδυναμία μου να δράσω αποτελεσματικά.

Εσύ φταις. Ναι. Εσύ. Μόνο εσύ. Προσωπικά και επώνυμα εσύ. Εσύ φταις για όλα.

Εσύ με τις αγκυλώσεις σου, με τα δόγματα και τους φόβους σου. Εσύ με την ηλίθια προσκόλληση σου στο χτες. Εσύ με τις παρωχημένες συνταγές κοινωνικής ευτυχίας. Εσύ με τα λεφτά σου, το σπίτι σου, το αυτοκίνητο σου, τα παιδιά σου, το μικροσκοπικό υπερεγώ σου. Εσύ με τη θρησκεία σου, την ιδεολογία σου, την πάρτη σου, την δειλία σου,

Λιγάκι μόνο να έβγαζες το σκασμό. Ελάχιστα να κοιτούσες τον άλλο στα μάτια. Μια σταλιά να μάζευες την αυθεντία σου. Όλα θα ήταν εφικτά. Όλα θα είχαν γίνει.

Αλλά όσο κι αν προσπαθείς, σύντομα θα γλυτώσω από σένα. Σύντομα θα πνιγείς στις ψευδαισθήσεις σου. Σύντομα θα σε βρουν νεκρό στο καναπέ σου. Ένα πτώμα σε αποσύνθεση, ταιριαστό στον από χρόνια τώρα απονεκρωμένο σου εγκέφαλο.

Κι αν έχω φύγει πρώτος, δεν πειράζει. Εγώ θα ξεχαστώ απλά. Μονάχα λίγη απ’ την αγάπη που ένιωσα για σένα θα μείνει πίσω. Για κάθε εσένα. Εσύ θα μείνεις για πάντα ένα πτώμα στον καναπέ. Εσύ θα γράψεις τα’ όνομα σου στην ιστορία με μεγάλα φωτεινά γράμματα.

Ο ΗΛΙΘΙΟΣ.

.

Short Url: http://wp.me/p2tMSd-5e

Advertisements
  1. Ανώνυμος
    Δεκέμβριος 29, 2012 στο 6:09 μμ

    Αδελφέ είναι έτσι όπως τα λες.
    Με μια ένσταση όμως.
    Εγώ ή ο οποιοσδήποτε «Ηλίθιος» έχω την απόλυτη ελευθερία να χαζοχαίρομαι μέσα στην υποκειμενική μου «ηλιθιότητα».
    Καθήκον αυτού που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ βγαίνει από την «ηλιθιότητά» του είναι να με βοηθήσει να δω τον εγκλωβισμό του σπιτιού ΜΟΥ,αυτοκινήτου ΜΟΥ,κτλ.
    Αναφαίρετο δικαίωμα δικό μου να το καταλάβω ή όχι.
    Κρίνοντας από την πορεία της ιστορίας,ΔΕΝ θα το καταλάβω.
    Αυτό δεν έχει να κάνει τίποτα με εσένα,εκτός από το να σου δυσκολεύει λιγότερο ή περισσότερο τη ζωή.
    Εγώ θα παραμείνω ζωντανός-νεκρός,στον καναπέ μου ή όρθιος ή οδηγώντας το τελευταίο μοντέλο αμάξι ΜΟΥ.Απλά γιατί έχω ΔΙΚΑΙΩΜΑ να είμαι έτσι.ΑΥΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΑΥΤΟ ΚΑΝΩ.
    Γιατί με ειρωνεύεσαι;
    ΜΗΝ απογοητεύεσαι από την αδυναμία μου να καταλάβω.
    Ψάχνε τρόπους να με βοηθήσεις…
    ΥΓ. Δέχομαι πλήρως αυτά που λες,αν και τα βλέπω από μια άλλη σκοπιά.Πήρα το μέρος του «Ηλίθιου» απλά για την κουβέντα και χωρίς καμιά διάθεση ειρωνείας απέναντί σου.
    Φιλικά
    Στέλιος Α

  2. Δεκέμβριος 29, 2012 στο 6:19 μμ

    Δεν είναι «ελευθερία» να είναι κανείς χαζοχαρούμενος, ούτε «δικαίωμα» η ηλιθιότητα. Παρ’ όλα αυτά δεν διαφωνώ μαζί σου. Αυτό το κείμενο δεν είναι κάτι άλλο από μια προσπάθεια αφύπνισης. Δεν ειρωνεύομαι κάποιον, τον θέτω προ των ευθυνών του. :):)

  3. Δεκέμβριος 29, 2012 στο 7:13 μμ

    μέχρι πότε θα μου δημιουργείς άλλοθι, εμένα του ηλίθιου?

  4. Ανώνυμος
    Δεκέμβριος 29, 2012 στο 7:29 μμ

    Σαφώς δεν έχει καμιά σχέση η «ελευθερία» με το να είναι κανείς χαζοχαρούμενος. Όμως η θεμελίωση ακόμα και της δικής ΣΟΥ ελευθερίας ξεκινά με το να δεχτείς την άρνησή ΜΟΥ να δεχτώ την καλύτερη αντικειμενικά λύση.Όσο και να ΣΕ πονάει αυτό (δυστυχώς).

    Όπως δεν μπορούμε να πάρουμε σοβαρά και μάλιστα κοιτάμε να βοηθήσουμε ένα άτομο με σύνδρομο Down, κατά τον ίδιο τρόπο δεν μπορούμε να πάρουμε σοβαρά και τον βολεμένο αστό με το αυτοκινητάκι ΤΟΥ,το σπιτάκι ΤΟΥ,κτλ(ή τον λιγούρη κακομοίρη που δεν τα έχει όλα αυτά και θέλει να τα αποκτήσει) και πρέπει να τον ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ.Είναι άρρωστος και ΔΕΝ το καταλαβαίνει.
    Εκεί πήγαινε και το «δικαίωμα».

    Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι το άτομο με σύνδρομο Down δεν βλάπτει κανένα σε ΑΝΤΙΘΕΣΗ με τον αστό, και βέβαια άλλο πρόβλημα είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας βλέπει την αρρώστια στην πρώτη περίπτωση, αλλά έχει σαν ΙΔΑΝΙΚΟ τη δεύτερη.

    Τι μπορούμε να κάνουμε; Να αρχίζουμε να σκοτώνουμε; Σαφώς όχι.
    Αφήνουμε τον καθένα να αποφασίζει αυτό που νομίζει και προσπαθούμε μέσα από τη στάση ζωής μας να τον κάνουμε να δει την αρρώστια του.
    Δύσκολο ή εύκολο αυτό μόνο βλέπω σαν λύση.
    Στέλιος Α.

    • Δεκέμβριος 29, 2012 στο 7:40 μμ

      Δεν διαφωνώ για την βοήθεια, αλλά δεν θα αποκτήσω ενοχές αν σαπίσει στον κόσμο του. :):)

  5. Δεκέμβριος 29, 2012 στο 7:39 μμ

    εγώ που αρνούμαι την καλύτερη λύση, όχι αδυνατώ, σου ζητώ άλλοθι. θα μου δώσεις;

    • Ανώνυμος
      Δεκέμβριος 29, 2012 στο 8:17 μμ

      Αν ρωτάς εμένα :
      Μονολεκτικά η απάντηση θα ήταν : Ναι (αλλά δεν μου αρέσει η λέξη άλλοθι, ούτε θεωρώ ότι μπορώ να παρέχω κάτι εγώ σε κάποιον).
      Λίγο πιο περιγραφικά : Ας πούμε ότι εγώ είμαι ο «καλός» και εσύ η «κακιά». Εγώ με θεωρώ ότι έχω κάτι να σου διδάξω που εσύ αγνοείς ή δεν καταλαβαίνεις ή ακόμα ΔΕΝ θέλεις να καταλάβεις. Με βλέπω κάτι σαν «καθηγητή πυρηνικής φυσικής» και εσένα σαν κάποια που δεν καταλαβαίνεις γρι (ή ΗΘΕΛΗΜΕΝΑ κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις γρι).
      Αν η λύση στο «ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ;»
      ήταν «ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΟΛΟΙ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΦΥΣΙΚΗ»,
      τότε αυτό που θα έπρεπε (χωρίς όμως το αναγκαστικό «ΠΡΕΠΕΙ», είναι αυθόρμητη λειτουργία, κάτι σαν έμφυτο), να κάνω είναι να έχω άπειρη υπομονή να σε διδάξω και να ανεχτώ όλα τα καπρίτσια σου μέχρι να μάθεις «πυρηνική φυσική».
      Τι άλλο;
      Στέλιος Α.

  6. Antifwn-x
    Δεκέμβριος 29, 2012 στο 8:49 μμ

    Μην βγάζετε την εξουσία απο την εξίσωση, δεν θα σε αφήσει να πείσεις ακόμα κ αν μπορούσες να πείσεις τους περισσότερους. Δεν μιλάω βάση προτύπων που επιβάλει με διάφορους έμμεσους τρόπους, πολύ επιτυχημένα είναι η αλήθεια.Μιλάω για την άμεση επιβολή έστω αν είναι το τελευταίο της καταφύγιο, υπό προυποθέσεις είναι το αγαπημένο κ πιο αποτελεσματικό της όπλο, διαχρονικά όταν κινδυνεύει…

  7. Antifwn-x
    Δεκέμβριος 29, 2012 στο 8:59 μμ

    Το ζήτημα για μένα λοιπόν αν και ξεκινά απο αυτό, δεν είναι μόνο ποιους μπορείς να πείσεις, ίσως και να μην χρειάζεται καν Το ποιους μπορείς να εμπνεύσεις είναι. Σίγουρα αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την αλήθεια των επιχειρημάτων σου, αλλά την ίδια την αλήθεια της προσωπικής σου στάσης. Και μπάντα περιμένοντας την επίθεση, να οργανώνεις την άμυνα σου.! όσο αποτελεσματικότερα αμυνθείς τόσο περισσότερο θα κερδίζεις αποδοχή στην κοινωνία ακόμα και στα ακροατήρια που μπορεί να διαφωνούν μαζί σου αλλά έχουν μια επίγνωση της καταπίεσης που βιώνουν Αυτό σου δίνει την δυνατότητα να πείσεις, το επιτυχές παράδειγμα. Αυτό σημαίνει και κίνημα, εμείς εδώ είμαστε μάλλον μακριά ακόμη απο αυτό.

  8. Δεκέμβριος 30, 2012 στο 1:06 πμ

    απλά θεωρώ πως η άρνηση είναι συνειδητή επιλογή. είναι θέση. είναι στάση.
    και γι’αυτό επιδέχεται κριτική ή ειρωνεία.

  9. Δεκέμβριος 31, 2012 στο 12:03 πμ

    Η άρνηση δεν είναι στάση. Η άρνηση είναι φάση. Την περνάς και ανάλογα πράττεις. Δεν μένεις σε μια φάση. Αυτός που μένει σε μια φάση, μένει σε αφασία. Και ΔΕΝ το ξέρει, μέχρι να το παραδεχτεί. Το καταλαβαίνει μόνο εαν το θέλει. Και το θέλει μόνο εαν τα έχει καλά με τον εαυτό του. Εκεί έρχεται η αυτοτιμωρία, σαν μια πιο απροσδιόριστη έννοια. Όχι τόσο αυτοκαταστροφική άμεσα, αλλά έμεσα, παρόλο που το ξέρει. Και η εξουσία είναι πάντα παρούσα, αλλά αντικειμενικά, είναι όντως, και παραμένει, το τελευταίο καταφύγιο, Επειδή κοστίζει, την στιγμή που ότι κι αν πληρώσεις, μπρος σε αυτό που θέλεις (και στερείσαι) παραμένει λίγο. Στο τέλος παραμένει μία και μόνη απόφαση το πως θα ζήσεις, Και δεν κρίνεται, γιατί τα κριτήρια είναι τόσο προσωπικά, που σπάνια επιδέχονται αμφισβήτησης.

  10. Tom
    Ιανουαρίου 1, 2013 στο 2:28 μμ

    Πως φαίνεται ότι δεν ψάχνεις στα σκουπίδια (ακόμα) για να γεμίσεις την κοιλιά σου…

  1. Δεκέμβριος 31, 2012 στο 9:09 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: