Αναρχοκομουνιστικός Συνδικαλισμός ή Ρεφορμισμός;

Δεκέμβριος 10, 2012 Σχολιάστε Go to comments

Malatesta

Σε μια περίοδο κρίσης είναι λογικό να εντείνονται οι κοινωνικές αντιθέσεις. Μέσα σε μια τέτοια περίοδο είναι ακόμα πιο λογικό να γίνονται ακόμα πιο επίκαιρες όλες οι επαναστατικές θεωρήσεις που προϋπάρχουν μέσα στο κοινωνικό σύνολο.

Η αναρχική θεώρηση, σαν γνήσια επαναστατική τάση μέρους του επαναστατικού υποκειμένου, δεν θα μπορούσε να λείψει από την πρώτη γραμμή αντίστασης και πάλης για την προώθηση της κοινωνικής επανάστασης και την δημιουργία εκείνων των συνθηκών ελευθερίας για το σύνολο της κοινωνίας να επαναπροσδιορίσει τις σχέσεις αξιών και συμβίωσης των ανθρώπων. Το πρόταγμα των ελεύθερων και μη καταπιεστικών σχέσεων συμβίωσης, η ανάγκη για την απόλυτη ατομική και συλλογική ελευθερία, η κατάργηση του Κράτους, της ιδιοκτησίας   της όποιας ανταλλακτικής οικονομικής σχέσης, η αυτοοργάνωση και η αυτοδιάθεση κάθε κοινότητας και συλλογικότητας είναι κάποια από τα κύρια χαρακτηριστικά της αναρχικής θεώρησης.

Η πολυφωνία και η πολυτασικότητα του αναρχικού χώρου αν και απολύτως υγιές φαινόμενο, δεν πρέπει να διολισθαίνει στην ισοπέδωση και στην λάθος ταυτοποίηση των διάφορων τάσεων με την βασική αναρχική θεώρηση.  Η αυτοανακήρυξη πολλών και διαφόρων ιδεολογικών ρευμάτων σε αναρχικές, αποτελεί τουλάχιστον παγίδα και κυρίως αποπροσανατολισμό στην κινηματική δράση του αναρχισμού. Η Αναρχία δεν είναι ιδεολογία. Πολλοί από τους «συντρόφους» δεν είναι παρά ελευθεριακοί κομμουνιστές ή ακόμα χειρότερα Μαρξιστές που κρύβουν πίσω από το αναρχικό πρόταγμα τις εξουσιαστικές τους τάσεις.

Ας πάρουμε τον σημερινό αναρχοσυνδικαλισμό στην Ελλάδα για παράδειγμα, που θεωρεί πως πρέπει να παλεύει για εργατικά δικαιώματα, βελτιώσεις, παροχές και πως η οργάνωση πάλης του σήμερα, ο συνδικαλισμός, πρέπει να είναι και το μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας αύριο. Ο συνδικαλισμός, θεσμός ανάγκης της εργατικής πάλης μέσα στον καπιταλισμό, είναι φύσει καπιταλιστικό μοντέλο όμως. Βασίζεται στην σχέση εργοδότη – εργαζόμενου και μόνο σ’ αυτή. Που τον χρειάζεται λοιπόν μια κοινωνία χωρίς εργοδότες; Μόνη περίπτωση που μπορώ να φανταστώ θα ήταν η σχέση εργάτη – κράτους, αλλά τότε δεν μιλάμε για αναρχική σκέψη αλλά για μαρξιστική. Είναι τουλάχιστον ατόπημα η παραδοχή πως μπορεί να υπάρξει συνδικαλισμός σε μια αυριανή κοινωνία που δεν έχει αφεντικά, είτε ιδιώτες είτε γραφειοκράτες. Σε μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας δεν μπορεί οι άνθρωποι να μοιράζονται σε ομάδες συμφερόντων, αλλά μόνο το συνολικό κοινοτικό συμφέρον μπορεί να είναι αντικείμενο κοινωνικών διεργασιών και μόνο αν εξασφαλίζεται ο σεβασμός στην ατομική ελευθερία και την ελευθερία κάθε μειονότητας. Επίσης, η λογική των συνδικαλιστών περί εργασιακής ηθικής και εργατικής ταυτότητας δεν έχει καμιά θέση σε μια κοινωνία που εργασία δεν αποτελεί προϋπόθεση επιβίωσης, ούτε αυτοσκοπός ζωής, αλλά εκλαμβάνεται μόνο ως εθελοντική προσφορά στην κοινότητα, σε απόλυτα ελεύθερη σχέση χρόνου και παραγόμενου αποτελέσματος. Κάθε μορφή «αναγκαστικής» εργασίας, απλά αποτελεί την βάση κάθε εξουσίας που τόσο αποστρέφεται κάθε αναρχικός.

Επίσης, η εμμονή των συντρόφων συνδικαλιστών στον παρωχημένο και αστικό ορισμό της εργατικής τάξης που έδωσε ο Μαρξ όπου τα όρια των τάξεων είναι δομημένα σαφώς πάνω στα συμφέροντα των αστών και που ο αυστηρός διαχωρισμός των λούμπεν, άνεργου, προλετάριου, αγρότη, ελεύθερου επαγγελματία, μικροπαραγωγού οδηγεί αναγκαστικά σε περιχαράκωση. Οδηγεί όμως και σε πρακτικές καθαρού ρεφορμισμού όπως πολύ εύστοχα έχει διατυπώσει ο Μαλατέστα στο «Ρεφορμισμός» απ’ όπου και το απόσπασμα: «πολύ συχνά οι μεταρρυθμίσεις που προτιμούν είναι εκείνες που, όχι μόνο φέρνουν αμφίβολα άμεσα ωφελήματα, αλλά και εξυπηρετούν την παγίωση του υφιστάμενου καθεστώτος και δημιουργούν στους εργάτες ένα κατεστημένο συμφέρον απ’ τη συνεχιζόμενη ύπαρξη του.  Όπως λόγου χάρη, οι κρατικές συντάξεις, τα προγράμματα κοινωνικής ασφάλισης καθώς επίσης και τα προγράμματα συμμετοχής στα κέρδη στις αγροτικές και βιομηχανικές επιχειρήσεις κλπ.»

Ακόμα και οι της CNT στην Ισπανία, μια συνδικαλιστική ένωση που ποτέ δεν έκρυψε τον Αναρχοκομμουνιστικό της χαρακτήρα και που χρησιμεύει σαν σημείο αναφοράς για πολλούς από τους σημερινούς συντρόφους, είχε ξεκάθαρα αφήσει κάθε ρεφορμιστική πολιτική πίσω της, για την ακρίβεια ποτέ δεν την υιοθέτησε. Δεν διαπραγματευόταν ποτέ με τα αφεντικά για τις συνθήκες εργασίας και τα μεροκάματα, δεν διατηρούσε ποτέ κεφάλαια για ενίσχυση απεργών, εν ολίγοις δεν έγινε ποτέ κοινωνικός εταίρος των αφεντικών. Η CNT απαιτούσε τον άμεσο έλεγχο και εκμετάλλευση των μονάδων παραγωγής από τους εργάτες τους και της γης από τους αντίστοιχους εργάτες γης. Επίσης, σαν μόνο τρόπο κοινωνικής επανάστασης αποδεχόταν την άμεση δράση, απεργίες, δολιοφθορές, απαλλοτρίωση, ένοπλη εξέγερση. Σε φυλλάδιο της CNT-FAI της εποχής διαβάζουμε: «Οι CNT και FAI καλούν τον καθένα στην ένοπλη επανάσταση. Η ώρα της επανάστασης έχει φτάσει και η στιγμή είναι τώρα. Είμαστε έτοιμοι να κάνουμε τον αναρχοκομμουνισμό πραγματικότητα.»

Οι σημερινοί σύντροφοι λοιπόν που αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχοσυνδικαλιστές, σε ποιον συνδικαλισμό αναφέρονται; Σε αυτόν που εργαλειακά χρησιμοποίησαν οι αναρχοκομουνιστές στην Ισπανία ή στον  ρεφορμιστικό συνδικαλισμό του σήμερα; Στην πρώτη περίπτωση είναι αναρχοκομμουνιστές, δηλαδή Μαρξιστές που διαχώρισαν τη θέση τους από την μπολσεβίκικη θέαση του κομουνισμού όχι όμως από τις παραδοσιακές μαρξιστικές αντιλήψεις περί εξουσίας, στη δεύτερη, απλά περιχαρακώνουν το κίνημα στα στενά πλαίσια μιας «αστικής» θεώρησης των τάξεων, και άθελα τους οδηγούν σε ένα διαφορετικό είδος «μεταρρύθμισης» από αυτό που θέλουμε σαν αναρχικοί. Για να δανειστώ λίγο τα λόγια του Μαλατέστα «Επανάσταση σημαίνει, με την ιστορική έννοια της λέξης, ριζική αναμόρφωση των θεσμών που πετυχαίνεται γρήγορα με τη βίαιη εξέγερση του λαού ενάντια στην υφιστάμενη εξουσία και στα προνόμια¨ κι είμαστε επαναστάτες κι εξεγερμένοι, γιατί δεν θέλουμε απλώς να βελτιώσουμε τους τωρινούς θεσμούς, αλλά να τους καταστρέψουμε εντελώς, καταργώντας κάθε μορφή, κυριαρχίας ανθρώπου από άνθρωπο και κάθε είδος παρασιτισμού πάνω στην ανθρώπινη εργασία, κι επειδή θέλουμε να το πετύχουμε αυτό όσο το δυνατό πιο γρήγορα και επειδή πιστεύουμε ότι οι θεσμοί που γεννήθηκαν απ’ τη βία διατηρούνται με βία και δεν θα υποκύψουν παρά μόνο μπροστά σε μια ισοδύναμη βία…»

Αυτή όμως η απόλυτη καταστροφή των θεσμών της σημερινής κοινωνίας, βάζει σε σκέψεις πολλούς συντρόφους, που επηρεασμένοι από μια επίπλαστη μαρξιστική ηγεμονία στο θεωρητικό επίπεδο, πέφτουν εύκολα θύματα μιας δήθεν ελευθεριακής προσέγγισης και ελαφρά τη καρδία, αρχίζουν να χτίζουν μοντέλα και εγχειρίδια χρήσης για την κοινωνία του αύριο. Ένα παράδειγμα είναι το παραπάνω με το συνδικαλιστικό μοντέλο, και είναι δηλωτικό της σύγχυσης που επικρατεί ως το προς τι είναι τελικά η Αναρχία.

Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Κάθε επαναστατικό υποκείμενο, οφείλει να προωθεί την επανάσταση σε κάθε φάση της κοινωνικής εξέλιξης. Είναι φύση της Αναρχίας η επανάσταση και χωρίς αυτή δεν νοείται καμιά αναρχική θεώρηση. Ο επαναπροσδιορισμός των τάξεων μέσα από μια επαναστατική οπτική είναι απαραίτητος για την ίδια την επανάσταση που σκοπό έχει την εξάλειψη των τάξεων. Ως αναρχικοί θα έπρεπε να σκεφτόμαστε αταξικά και όχι στα στενά πλαίσια των τάξεων, και μάλιστα έτσι όπως ορίστηκαν αυτές σχεδόν διακόσια χρόνια πριν.

Η μετεξέλιξη του Καπιταλισμού, ειδικά στις δυτικές οικονομίες, αναγκάστηκε σχεδόν να εξαφανίσει την παραδοσιακή έννοια του βιομηχανικού εργάτη / προλετάριου. Φαινόμενα όπως αυτό ενός μέλους της εργατικής τάξης, που λόγω των πρόσκαιρων παραχωρήσεων που για δικούς τους λόγους έκαναν σε μια ιστορική περίοδο οι καπιταλιστές, βρέθηκε με σχετική οικονομική άνεση και έντονα διεστραμμένη ταξική συνείδηση, δεν είναι πλέον μειοψηφικά στους κόλπους της κοινωνίας μας. Μικροϊδιοκτήτες και αυτεπάγγελτοι, που δεν ανήκουν στην εργατική τάξη κατά την παραδοσιακή μαρξιστική αντίληψη, βρίσκονται συχνά σε δυσμενέστερη οικονομική θέση από τον εργάτη/υπάλληλο. Επίσης δεν μπορούμε να αρνηθούμε το δικαίωμα κάποιου να τρέφει τον πόθο και την ετοιμότητα για την επανάσταση, άσχετα με την κοινωνική του κατάταξη.

Ο κοινωνικός μετασχηματισμός και η διάχυση των συνειδήσεων μεταξύ των πρότερα ξεκάθαρα ορισμένων κοινωνικών τάξεων, η όλο και πιο ασαφής κοινωνική διαστρωμάτωση και η επί έτη συνεχόμενη αλλοτρίωση της ατομικής συνείδησης από τον άκρατο καταναλωτισμό οδηγεί αναγκαστικά στην παραδοχή της ανάγκης μιας επανατοποθέτησης του επαναστατικού υποκειμένου απέναντι στις παραδοσιακές ταξικές αναφορές. Μπορούμε πλέον να διακρίνουμε μόνο δύο τάξεις που συνυπάρχουν αντιμαχόμενες στο κοινωνικό πλαίσιο. Δύο κύριες κοινωνικές τάξεις, την άρχουσα ή καπιταλιστική τάξη και την αντίθετη σ’ αυτή τάξη των ανθρώπων που βιώνουν την εκμετάλλευση.  Η δεύτερη μοιράζεται σε δυο υποσύνολα, σε αυτό των ανθρώπων  που παλεύουν για την κατάργηση των τάξεων και σ’ αυτό εκείνων που συνιστούν την παθητική ή ακόμα και ενεργή επαναστατική αντίδραση και συνειδητά ή ασυνείδητα τάσσονται υπέρ του συστήματος. Η τάξη που παλεύει για την ελευθερία και την ισότητα είναι η επαναστατική τάξη, και έχει ασαφή οικονομικά και ιδεολογικά όρια, αλλά κατέχει συγκεκριμένη συνείδηση της θέσης της μέσα στο ιστορικό και οικονομικό γίγνεσθαι. Φυσικά και η μεγάλη βάση αυτή της τάξης είναι οι εργαζόμενοι, αλλά όχι πλέον με την στενή έννοια του προλετάριου, αλλά κάθε ανθρώπου που αναγκάζεται να ανταλλάσσει τον παραγωγικό του χρόνο για τα απαραίτητα προς το ζην. Η κοινωνική εξέλιξη και η ώθηση πολλών ανθρώπων να επενδύσουν σε μικρές παραγωγικές μονάδες, συχνά οικογενειακές ή ολιγομελείς επιχειρήσεις, ενώ σαφώς αποτελούν εν δυνάμει εφαλτήριο για την αναρρίχηση στο καπιταλιστικό σύστημα σαν εκμεταλλευτές κερδοσκόποι, τις περισσότερες φορές δεν εξασφαλίζουν καμιά ουσιαστική οικονομική διαφορά από έναν απλό μισθωτό. Η ταξική τους προέλευση αλλά και η ταξική τους συνείδηση δεν είναι αυτομάτως αστική, αλλά τις περισσότερες φορές παραμένει έντονα εργατική. Η a priori τοποθέτηση τους λοιπόν στις τάξεις του ταξικού εχθρού, μάλλον δίκη προθέσεων είναι παρά πολιτική θέση καθαρότητας. Γιατί δεν αρκεί να έχεις ταξική συνείδηση, πρέπει να είναι και επαναστατική. Και η επαναστατική συνείδηση, δεν μπορεί να είναι ίδιον μόνο της εργατικής τάξης, αλλά κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου.

Σαν συνειδητά μέλη λοιπόν της επαναστατικής τάξης, οφείλουμε να προτάσσουμε πάντα την επανάσταση, και θα αφήσω πάλι τον Μαλατέστα να συνεχίσει τον προηγούμενο συλλογισμό του «…Αλλά η επανάσταση δεν μπορεί να γίνει μόλις τη θέλει κανείς. Μήπως θα πρέπει να παραμείνουμε αδρανείς, να περιμένουμε να ωριμάσει η κατάσταση με τον καιρό; Κι ακόμα και μετά από μια πετυχημένη εξέγερση, θα μπορούσαμε να πραγματοποιήσουμε, μέσα σε μια νύχτα, όλες μας τις επιθυμίες και να περάσουμε από μια κρατιστική και καπιταλιστική κόλαση σ’ έναν αντιεξουσιαστικό-κομμουνιστικό παράδεισο, που είναι η πλήρης ελευθερία του ανθρώπου μέσα στα πλαίσια της επιθυμητής κοινότητος των συμφερόντων όλων των ανθρώπων; Αυτές είναι αυταπάτες που μπορεί να ριζώσουν ανάμεσα σε εξουσιαστές, που βλέπουν τις μάζες σαν πρώτη ύλη την οποία μπορούν να διαμορφώσουν σύμφωνα με τη θέληση τους, με νόμους στηριζόμενους με σφαίρες και χειροπέδες, εκείνοι που κατέχουν την εξουσία. Αλλά αυτές οι αυταπάτες δεν έχουν θέση ανάμεσα σε αναρχικούς. Χρειαζόμαστε τη συναίνεση των ανθρώπων και επομένως πρέπει να πείσουμε με την προπαγάνδα και το παράδειγμα, πρέπει να διδάξουμε και να επιδιώξουμε ν’ αλλάξουμε το περιβάλλον με τέτοιο τρόπο, ώστε αυτή η εκπαίδευση να μπορέσει ίσως να φθάσει έναν ολοένα αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων…»

Γυρνώντας τώρα πίσω σε όλες εκείνες τις συλλογικότητες που οραματίζονται την κοινωνία του αύριο με κάποιο συγκεκριμένο μοντέλο, που οδηγούν τους συντρόφους στον κοινωνικό αγώνα για την κατάργηση των τάξεων και της εκμετάλλευσης μέσα από προκαθορισμένες παραδοχές για τη φύση και τη λειτουργία των αυριανών θεσμών, ακόμα κι αν δεχτούμε, πράγμα που δεν αμφισβητώ, τις καλύτερες των προθέσεων, δεν μπορούμε παρά να εκπλαγούμε από μια φοβερή σύμπτωση με τις εξουσιαστικές θέσεις των Μαρξιστών. Το κύριο στοιχείο σύμπτωσης δεν είναι άλλο από την έλλειψη εμπιστοσύνης που δείχνουν όλοι τους στη Κοινωνία αλλά ακόμα και στους ίδιους τους, τους συντρόφους. Αυτή η έλλειψη της εμπιστοσύνης είναι που καθιστά αναγκαία την πρόβλεψη από τώρα όλων των δομών και του τρόπου λειτουργίας των αυριανών θεσμών, ώστε η «ανώριμη» κοινωνία να μην παρεκτραπεί της στόχευσης της επανάστασης.

Ας δούμε τι θέση παίρνει ο Μαλατέστα: «…Είμαστε σήμερα μεταρρυθμιστές στο βαθμό που επιδιώκουμε να δημιουργήσουμε τις πιο ευνοϊκές συνθήκες και ένα όσο το δυνατό μεγαλύτερο αριθμό φωτισμένων αγωνιστών, έτσι ώστε να μπορέσει να έχει ικανοποιητική έκβαση μια λαϊκή εξέγερση.  Θα είμαστε μεταρρυθμιστές και αύριο, μετά από μια νικηφόρα εξέγερση και την επίτευξη της ελευθερίας, στο ότι θα επιδιώξουμε μ’ όλα τα μέσα που επιτρέπει η ελευθερία, δηλαδή με την προπαγάνδα το παράδειγμα και ακόμα και τη βίαιη αντίσταση ενάντια σ’ όποιον θα ήθελε να περιορίσει την ελευθερία μας, να προσηλυτίσουμε στις ιδέες μας έναν ακόμα μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων.

  Αλλά δε θ’ αναγνωρίσουμε τους θεσμούς, θα πάρουμε η θα κερδίσουμε κάθε δυνατή μεταρρύθμιση με το ίδιο πνεύμα που κάποιος αποσπάει μια κατακτημένη περιοχή απ’ τα χέρια του εχθρού, προκειμένου να συνεχίσει την προέλαση του και θα παραμείνουμε πάντα εχθροί κάθε κυβέρνησης, ανεξάρτητα απ’ το αν πρόκειται για τη σημερινή μοναρχική κυβέρνηση η για τις αυριανές δημοκρατικές η μπολσεβίκικες κυβερνήσεις.»

Όχι τις αυριανές δομές, όχι το εγχειρίδιο χρήσης, αλλά τις σημερινές συνθήκες που είναι απαραίτητες για μια ικανοποιητική έκβαση μιας λαϊκής εξέγερσης δημιουργούμε. Και εδώ είναι η ουσία της Αναρχίας. Η επαναστατική της φύση σήμερα αλλά και αύριο, όπως και η αναγνώριση της ανάγκης της συναίνεσης των ανθρώπων. Μια αναρχική κοινωνία είναι μόνο συναινετική, και ας το παραδεχτούμε επιτέλους, πως κάθε μορφή πρόβλεψης μιας τέτοιας κοινωνίας πέραν της συναίνεσης και της οριζόντιας συμμετοχής όλων, κάθε άλλο παρά συναινετική στάση είναι. Όλη μας η εμπειρία είναι μέσα στις ιστορικές μεταλλάξεις εξουσιαστικών κοινωνικών συστημάτων και κυρίως του Καπιταλισμού. Κάθε δομή αντίστασης και οργάνωσης είναι επίσης αποτέλεσμα των σημερινών αναγκών και ετεροπροσδιορίζονται από τις δομές που θέλουμε να καταργήσουμε. Έτσι και ο συνδικαλισμός δεν είναι παρά ένα εργαλείο του σήμερα, φτιαγμένο για την αντιμετώπιση του εχθρού και όχι ένα εργαλείο του αύριο, όπου ο εχθρός θα έχει εκλείψει. Η ρήση πως οι δομές του αγώνα μας πρέπει να έχουν χαρακτηριστικά από τις αυριανές δομές, αν και σωστή εμπεριέχει έναν τεράστιο κίνδυνο παρανόησης. Αντί να δεχτούμε μόνο την ανάγκη της αυριανής οριζόντιας οργάνωσης όλων των δομών σαν προϋπόθεση, ανάγουμε όλα τα χαρακτηριστικά των σημερινών δομών ως προϋπόθεση για τις αυριανές. Όσο έμμεση και αν είναι αυτή η επιβολή εκ των προτέρων του όποιου μοντέλου, όσο καλοπροαίρετα κι αν γίνεται, δεν παύει να είναι επιβολή και να αντιτίθεται με την ίδια τη φύση της Αναρχίας. Την απόλυτη εμπιστοσύνη στον άνθρωπο να αποφασίσει ελεύθερα για το μέλλον του. Η κατάκτηση αυτής της ελευθερίας, περνάει μέσα από την καταστροφή όλων των θεσμών και δομών που αναπαράγουν το σήμερα, που λιγότερο ή περισσότερο εκφράζουν εξουσία. Μέσα από την επανάσταση για την κατάργηση της εξουσίας και κατά συνέπεια την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης ανάμεσα στους ανθρώπους.

Καταλήγοντας, αναρωτιέμαι λοιπόν, ποια η ανάγκη διαχωρισμού του συνδικαλιστικού προτάγματος από τον Αναρχοκομουνισμό; Γιατί νιώθει την ανάγκη κάποιος να αυτοχαρακτηριστεί Αναρχοσυνδικαλιστής αντί για Αναρχοκομουνιστής ή Ελευθεριακός Κομμουνιστής; Σύμφωνα με τα προτάγματα της CNT πάντως δεν υπάρχει καμιά τέτοια ανάγκη. Σε κάθε περίπτωση πάντως, το συνθετικό Αναρχο- δεν έχει καμιά νομιμοποίηση. Καιρός να διαλέξει κανείς τελικά τι θέλει να είναι. Ελευθεριακός κομμουνιστής, Ρεφορμιστής ή Αναρχικός. Όλα μαζί δεν υπάρχουν.

(Τα αποσπάσματα είναι από εδώ: Ερρίκο Μαλατέστα – Ρεφορμισμός http://wp.me/p2tMSd-9  )

.

Short Url: http://wp.me/p2tMSd-50

Advertisements
  1. Δεκέμβριος 10, 2012 στο 11:19 μμ

    Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  2. Ανώνυμος
    Δεκέμβριος 11, 2012 στο 12:11 πμ

    Δε διαπραγματευόταν η cnt;;Άνοιξε κανά βιβλίο.Για να μην πω για τα άλλα που γράφεις.Μπας και έχεις κανά μαγαζάκι;

    • Δεκέμβριος 11, 2012 στο 3:22 πμ

      Μα έχω, και ξέρω πως για τον Σταλινικό Μαρξισμό, δεν είμαι εργατική τάξη. Οϊμέ!

  3. Ανώνυμος
    Δεκέμβριος 11, 2012 στο 12:49 πμ

    Αν θες να γράψεις για τον αναρχοσυνδικαλισμό στην Ελλάδα, ο οποίος κατά δικιά σου αυθαίρετη παραδοχή διαφοροποιείται με κάποιο ουσιαστικό τρόπο από αυτόν στην Ισπανία, φρόντισε να διαβάσεις γενικά πρώτα για τον αναρχοσυνδικαλισμό και έπειτα την ιδρυτική διακήρυξη της οργάνωσης που τον εκπροσωπεί (http://tinyurl.com/r0cinante) ώστε αυτά που γράφεις να μην είναι ακατάσχετες και ανιστόρητες μπουρδολογίες.

    • Δεκέμβριος 11, 2012 στο 3:20 πμ

      Ι.Δ. Ροσινάντε:»3.3 Συγκρότηση ενός προγράμματος άμεσων διεκδικήσεων
      Η καθημερινή συνδικαλιστική δράση για κάθε ζήτημα που προκύπτει στους χώρους εργασίας,καλύπτεται από ένα πρόγραμμα άμεσων διεκδικήσεων για το σύνολο της τάξης. Στη σημερινή περίοδο αυτό έχει να κάνει με την πάλη ενάντια στις απολύσεις, την αναδιανομή του εισοδήματος προς όφελος των εργαζομένων μέσα από πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και τον περιορισμό του χρόνου εργασίας σύμφωνα με τις ανάγκες των εργαζομένων και της κοινωνίας και όχι του εκβιασμού της ανεργίας που θέτει το Κεφάλαιο.»

      Μαλατέστα: όχι μόνο φέρνουν αμφίβολα άμεσα ωφελήματα, αλλά και εξυπηρετούν την παγίωση του υφιστάμενου καθεστώτος και δημιουργούν στους εργάτες ένα κατεστημένο συμφέρον απ’ τη συνεχιζόμενη ύπαρξη του. Όπως λόγου χάρη, οι κρατικές συντάξεις, τα προγράμματα κοινωνικής ασφάλισης καθώς επίσης και τα προγράμματα συμμετοχής στα κέρδη στις αγροτικές και βιομηχανικές επιχειρήσεις κλπ.

      Τι άλλο να πω εγώ 😉

      • (Ελευθεριακός) Κομμουνιστής
        Δεκέμβριος 11, 2012 στο 5:01 πμ

        Η αυτοδιαχείριση σου λέει κάτι κύριε αναρχικέ μικροαστέ;

        • Δεκέμβριος 11, 2012 στο 5:06 πμ

          Φυσικά, αλλά για πες μου, που κολλάει αυτό τώρα;

          • (Ελευθεριακός) Κομμουνιστής
            Δεκέμβριος 11, 2012 στο 9:20 μμ

            Στο ότι έχεις «μαγαζί». Ναι ο ο μέσος αυτοαπασχολούμενος δεν είναι το απόλυτο κακό, αλλά αναρχικός να περηφανεύεται τις ατομικής ιδιοκτησίας του στη παραγωγή, ε μάλλον κάτι δε πάει καλά… Εκεί κολλάει.

      • Ανώνυμος από πριν
        Δεκέμβριος 12, 2012 στο 4:47 μμ

        Νομίζω είσαι αρκετά μικροαστός για να μην καταλαβαίνεις το νόημα του αγώνα για τις ανάγκες του κόσμου και αρκετά βλάκας για να μην κατανοείς σε ποιους αναφέρεται ο Μαλατέστα. Κακός συνδυασμός.

  4. (Ελευθεριακός) Κομμουνιστής
    Δεκέμβριος 11, 2012 στο 4:58 πμ

    Κάθε εκμεταλλευόμενος ανήκει de facto στην εργατική τάξη. Οι αυτοαπασχολούμενοι και τα μικροαφεντικά(μικροαστοί) στον σοσιαλοδημοκρατικό Καπιταλισμό είχαν αυξηθεί σημαντικά, όμως αυτό αλλάζει με την κρίση(προλεταριοποίηση). Κυρίως-ακόμα και αν δεν άλλαζε αυτό- μέλημα του επαναστάτη είναι να αλλάξει την νοοτροπία που δημιουργεί αυτή τη κατάσταση(τους εργάτες να γίνονται μικροαφεντικά) και ταυτοχρόνως, αλλάζοντας αυτή τη νοοτροπία, να λύσει και το πρόβλημα της αριστοκρατίας του προλεταριάτου(βλ υψηλόμισθοι υπάλληλοι), που τα δύο αυτά μαζί συνθέτουν την σύγχρονη τάξη των μικροαστών. Η νοοτροπία αυτή δεν είναι άλλη από τον πλουτισμό(δηλ την φιλαργυρία) και την νοοτροπία της επιχειρηματικότητας, βασικές αρχές του Καπιταλισμού, ανέκαθεν(από την εποχή ακόμα του Μάρξ). Ο εργάτης εξελίσσεται ιεραρχικά και μισθολογικά στο χώρο εργασίας του(ειδικά αν κατέχει το προνόμιο του κληρονομικού κεφαλαίου που τον καταρτίζει επιστημονικά) και έτσι συγκαταλέγεται πια στην αριστοκρατία της εργατικής τάξης. Έπειτα συνεχίζει επενδύοντας το κεφάλαιο που έχει συλλέξει, δημιουργώντας την δική του επιχείρηση, και με αρκετό τυχοδιωκτισμό, εκμετάλλευση, ανταγωνισμό, τσιγγουνιά, πονηριά και πολλές άλλες τέτοιες αγαθές αρετές του Καπιταλισμού, έρχεται δυνητικά να αντικαταστήσει το αστό αφεντικό του, και γίνεται πλούσιος, «προκόβει». Σε αυτήν την αλυσίδα(ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ) βασίζεται ο Καπιταλισμός και μαζί του όλα τα δεινά του και οι εκφάνσεις του. Για να διαλυθεί αυτή η νοοτροπία που αναπαράγει τον καπιταλισμό και που αποτελεί τον πυρήνα του. ώστε να αποτραπούν οι άνθρωποι(καλύτερα από μικρή ηλικία) να ακολουθήσουν αυτόν τον δρόμο, δεν φτάνουν τα μπάχαλα και το φαντασιακό της εξέγερσης των 300, 400, 1000 ή 2000 αναρχικών στα οδοφράγματα των εξαρχείων ή της εγνατίας και των παν/ημίων. Χρειάζεται γνώση και η γνώση προυποθέτει μόρφωση. Και παράλληλα χρειάζεται οργάνωση σε συλλογικό επίπεδο. Η οργάνωση όμως χρειάζεται συντονισμό. Και εδώ έρχεσαι ως κλασσικός αναρχικός να καταρίψεις τον ορθολογισμό και την διαλεκτική. Η εξουσία για την οποία μιλούν(ακόμη και οι αναρχικοί συγγραφείς) είναι η εξουσία στην εργασία, η εξουσία που ταυτίζεται με το κεφάλαιο και το κράτος. Υπάρχει μια παρερμήνευση της λειτουργίας της οριζόντιας δομής. Οριζόντια δομή σημαίνει φεντεραλισμός. Σημαίνει συμμετοχή όλων σε ένα κατώτατο μίνιμουμ, δηλαδή στους χώρους εργασίας. Τον συντονισμό όλων αυτών τον αναλαμβάνουν οργανώσεις σε όλο και στενότερους κύκλους(ακτιδικές), στις οποίες υπάρχει κινητικότητα με γνώμονα την όρεξη και την ικανότητα για συμμετοχή, για συντονισμό, για οργάνωση της αντίστασης σε προεπαναστατικό επίπεδο, και της διατήρησης της επανάστασης σε μεταπαναστατικό. Ανόητος είναι όποιος πιστεύει ότι στο παρόν ή και στο σύντομο μέλλον θα μπορέσουν όλοι οι άνθρωποι να γίνουν ικανοί στο να διαχειριστούν ένα τόσο μεγάλο βάρος ή να αποκτήσουν συνελευσιακή κουλτούρα. Και ακόμα και εάν γινόταν αυτό, πώς θα συναποφάσιζαν; 1.500.000 της Θεσ/νίκης πού θα συγκεντρωνόταν; Στο Θερμαϊκό; Στην Αθήνα τα 6 εκατ.; Και εδώ έρχεται λοιπόν ο φεντεραλισμός να δώσει το δικαίωμα συμμετοχής σε όλους ανεξαρτήτως να εκπροσωπηθούν και να εκπροσωπήσουν, στην τοπική κοινωνία, στους χώρους εργασίας, ισότιμα και δημοκρατικά, και της ένταξης των λαμπρότερων στον αγώνα κατά της καπιταλιστικής εξουσίας, με κάθετη κινητικότητα, και εν απουσία βεβαίως των υλικών απολαβών(για να μη δημιουργούνται κάστες όπως στον γραφειοκρατικό κομμουνισμό). Είναι το κεφάλαιο(το χρήμα) και η εκμετάλλευση που δημιουργούν την εξουσία όπως την ξέρουμε, όχι η ορθολογική οργάνωση και η καθοδήγηση. Αυτό θα πεί αντεξουσία, η ελευθεριακή οργανωτική φεντεραλιστική δομή, όχι ο μετα-μοντέρνος αυτόνομος αναρχισμός, ο αβαντ-γκαρντισμός και ο ρεφορμισμός στον οποίο έχει περιέλθει ο α/α χώρος. Ο χώρος των αναρχοκαφέ των «συντρόφων» επιχειρηματιών με υπαλλήλους, της ναρκοκουλτούρας του πίνω μπάφους και παίζω πρό, της καταληψιακής καβάτζας και του ιδεολογικού κομφούζιου μεσα στο οποίο πικρή αλήθεια είναι ότι δεν λείπουν και οι άτυπες ιεραρχίες των έξυπνων και γνωστών που καθορίζουν την πορεία των συνελεύσεων χωρίς να δίνουν τροφή και λόγο σε «ακολουθητές». Πως μπορεί ένας αναρχο-αυτόνομος να μιλά για σωστούς και λάθους τρόπους οργάνωσης όταν δεν μπορεί να συνεργαστεί για κάτι σοβαρό ούτε με τον δίπλα του. Ο μέσος αναρχικός-καταληψίας όταν δεν έχει ξεφύγει συλλογικά το σύνολο των 30-40 ατόμων. Κάθεστε και ασχολείστε φιλοσοφικά με το τί είναι η εξουσία και κοιτάτε τ’άστρα και εδώ καίγεται ο κώλος μας, οι κώλοι των εργατών, του απλού λαού. Μετεφηβικό λαιφστάιλ-επανάσταση έχει καταντήσει ο αναρχισμός. Η αναρχία δεν είναι ιδεολογία λέει. Κοίτα για το τέλος των ιδεολογιών μίλησε ο φουκογιάμα που ήταν νεοφιλελεύθερος. Και συνεχίζεις περί απαρχαιωμένων κοινωνιολογικών απόψεων του Μάρξ, γιατί οι Αναρχικοί συγγραφείς άλλη εποχή ζήσαν; Δεν είναι εκεί το ζήτημα. Το ζήτημα είναι οργανωτικό. Και κάτι ακόμα, πές μου ένα επιτυχημένο σοβαρό επαναστατικό κίνημα(αναρχικό ή κομμουνιστικό) που να μην είχε μια «ηγεμονική» φιγούρα. Παρισιανή Κομμούνα(μαρξιστές βέβαια)–>Louis Auguste Blanqui, Ισπανικός Εμφύλιος και αναρχο-συνδικαλισμός–>Buenaventura Durruti, Ουκρανία 1918–>Nestor Makhno, και άλλους που τιμούνται δεόντος ευρύτερα–>COMANDANTE Che Guevara, SUBCOMANDANTE Marcos(που τον έχεις και στο φόντο, είναι μαρξιστής ξέρεις) για να μη πώ για τον Βελουχιώτη που την έχουν δεί όλοι οι αντίφα-εαμ-ελας-μελιγαλάς, που ήταν καπετάνιος στα βουνά. Τον Λένιν δεν τον αναφέρω γιατί ήταν «αποτυχημένος μπολσεβίκος κομμουνιστής σοβιετικός». Ασχολίαστο για το τι έκανε, πόσο πέτυχε και πόσο κράτησε.

    • Δεκέμβριος 11, 2012 στο 5:15 πμ

      Θα μας φάει ο Μεσσιανισμός

      • (Ελευθεριακός) Κομμουνιστής
        Δεκέμβριος 11, 2012 στο 9:22 μμ

        Εσένα κοίτα να μη σε φάει ο ρεφορμισμός και ας τα σάπια.

  5. Ανώνυμος
    Δεκέμβριος 12, 2012 στο 12:44 πμ

    Πες μας ότι έχεις και υπαλλήλους

  6. Σπύρος
    Δεκέμβριος 12, 2012 στο 1:00 πμ

    «Δεν διαπραγματευόταν ποτέ με τα αφεντικά για τις συνθήκες εργασίας και τα μεροκάματα, δεν διατηρούσε ποτέ κεφάλαια για ενίσχυση απεργών, εν ολίγοις δεν έγινε ποτέ κοινωνικός εταίρος των αφεντικών» Είσαι λίγο άσχετος μου φαίνεται.
    Και μια διευκρίνιση: στην Ελλάδα υπάρχει και μία άλλη οργάνωση που διεκδικεί τον αναρχοσυνδικαλισμό, και μάλιστα παλιότερη της Ροσινάντε και με παρουσία σε διάφορες πόλεις: http://athens.ese-gr.org/
    Κατά τα άλλα, καλό είναι να γίνεται συζήτηση.
    Συντροφικά.
    Σπύρος.

    • Ανώνυμος από πριν
      Δεκέμβριος 12, 2012 στο 4:41 μμ

      Α ναι; Βασικά, από πότε υπάρχει και δεν τους ξέρω; Και γιατί δεν είναι στην Ροσινάντε;

      • Σπύρος
        Δεκέμβριος 12, 2012 στο 6:23 μμ

        Η ΕΣΕ ιδρύθηκε το 2003 στην Αθήνα, λίγο μετά στη Θεσσαλονίκη και αργότερα στα Γιάννενα. Από ό,τι ξέρω η ΕΣΕ Αθήνας πέρασε μία κρίση το 2008 και κάποια άτομα που έφυγαν τότε από την ΕΣΕ έφτιαξαν το 2009 τη Ροσινάντε, πρώτα σαν εφημερίδα, μετά σαν συλλογικότητα. Στην ΕΣΕ Αθήνας μπήκε καινούργιος κόσμος από τότε.

        Όσον αφορά τις διαφορές που ρωτάς, πρόκειται μάλλον για ελάχιστες διαφορές σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο και πιο πολύ για προσωπικές διαφορές, λόγω της κρίσης που ανέφερα, αν και από τότε έχει αλλάξει η σύνθεση της ΕΣΕ Αθήνας. Βέβαια από ό,τι έχω καταλάβει η Ροσινάντε δίνει έμφαση στις κλαδικές οργανώσεις, κάτι που η ΕΣΕ δεν κάνει.

        Πρόσφατα, όταν η αστυνομία έκανε μαζικές προσαγωγές στο μπλοκ της Ροσινάντε μετά από πορεία, η ΕΣΕ έβγαλε ανακοίνωση συμπαράστασης, άρα οι σχέσεις δεν είναι τόσο άσχημες.

        Δυστυχώς, και οι δύο είναι πολύ μικρές οργανώσεις. Μαζί άντε να είναι 100 άτομα σε όλη την Ελλάδα.

  7. Διδυμότειχο antifascist action!!
    Δεκέμβριος 12, 2012 στο 7:17 μμ

    Μία μικρή διόρθωση σύμφωνα με τα όσα εγώ ξέρω.
    Από την ΕΣΕ Αθήνας δεν έφυγαν κάποια άτομα το 2008 και έφτιαξαν τη Ροσινάντε. Αυτό που αναφέρει ο παραπάνω σχολιαστής περί κρίσης το 2008 που οδήγησε σε διάσπαση της ΕΣΕ Αθήνας είναι ανακρίβεια νομίζω! Δεν νομίζω ότι η ΕΣΕ Αθήνας είχε ποτέ κάποια κρίση όπου να κατέληξε σε διάσπαση το 2008. Απλά το 2009 ένα άτομο αποχώρησε ή μάλλον σύμφωνα με άλλες πηγές εκδιώχθηκε από την ΕΣΕ Αθήνας. ΤΟ άτομο αυτό αργότερα και μαζί με άλλα άτομα που δεν ήταν ποτέ πριν μέλη της ΕΣΕ στο παρελθόν αλλά μάλλον της ΑΚ δημιούργησε την εφημερίδα Ροσινάντε το 2009. Από εκεί και πέρα τα όσα λες μάλλον ισχύουν, και εγώ πάνω κάτω τα ίδια γνωρίζω και για την ανακοίνωση συμπαράστασης κτλ.

    Καλύτερα όμως θα μας τα έλεγαν οι ίδιοι !

    Επίσης ξέρω ότι και η ΕΣΕ (στην Αθήνα ή κάνω λάθος;) είχε/έχει (?) κλαδικές,υπήρχε κάποτε ένα μπλογκ που λεγόντανε ΕΣΕ εκπαιδευτικών αν θυμάμαι καλά ε? Πάντως γενικά διακρίνω ότι η ΕΣΕ έχει τη διάθεση πανελλαδικοποίησης. Θεσσαλονίκη πόσο παλιά φτιάχθηκε ΕΣΕ; Επίσης το καλοκαίρι του 2011 νομίζω είδα κάποιες αφίσες ΕΣΕ στο Ρέθυμνο, υπάρχει ΕΣΕ Ρεθύμνου; Επίσης και στο Ηράκλειο πριν 4-5χρόνια. Κάποιος από ΕΣΕ που να γνωρίζει;

    • Ανώνυμος
      Μαρτίου 22, 2014 στο 2:25 μμ

      Φιλε,η ΕΣΕ εκανε το εξης λαθος:Ενα ατομο μπορουσε να ειναι τοπικη μονο του(και μπορει ακομα.)Αντιθετως,η ροσιναντε πρεπει να εχει τουλαχιστον 3 ατομα για να συγκροτησει τοπικη.(Σωστοτατη επιλογη τους για εμενα,οταν εισαι 1 ατομο και λες οτι εισαι τοπικη μονος σου,ειναι σαν να λες οτι κανεις συνελευση με τον εαυτο σου.)

      Οπως και να το κανουμε,η ΕΣΕ αργοπεθαινει.Με 5-6 ατομα Σαλονικη,10 αθηνα και αλλα 10 στα γιαννενα δεν κανεις τρελη δουλεια.Η οργανωση εχει σπασει,και πιστευω οτι υπαρχει σε πεισμα των «παλιων» της

      Αντιθετα,η ροσιναντε μας εχει βαλει τα γυαλια τα τελευταια χρονια.Εχει παρουσια δυναμικοτατη στην αθηνα (παντα μπλοκ,με οχι ιδιαιτερ αμεγαλο,μα καλο αριθμο ατομων),και τοπικη στη σαλονικη (πιο δυναμικη απο εσε),οπως και στον βολο,στην πατρα,στην κρητη.
      Επισης,αυτο που μου αρεσει που κανουν εκει στην α.π.ρ ειναι πως ενω εχουν 5 δυναμικοτατες τοπικες ενωσεις (αν δεν κανω λαθος),εχουν και μεμονωμενα μελη σε αλλες πολεις,οπως (εχω ακουσει για τρικαλα και πελλοπονησο),μα και σερρες και αλλου),τα οποια ωστοσο δεν αποτελουν μια ενωση απο μονα τους.

      Καλο θα ηταν να υπαρξει επικοινωνια μεταξυ και των 2 οργανωσεων πιστευω,αν και η ΕΣΕ μου δινει την εντυπωση πως ξεμενει σην «πρπαγανδιση του ελευθεριακου συνδικαλισμου»,οπως γραφει στο καταστατικο της,και δεν εχει ιδιαιτερη δραση.

      Αυτα απο εμενα,συντροφικα.

  8. Ανώνυμος
    Δεκέμβριος 12, 2012 στο 10:12 μμ

    Χαίρομαι που και τα 4 πανελλαδικά μέλη της ΕΣΕ παρακολουθούν τη συζήτηση και παρεμβαίνουν με πληροφορίες για την ΕΣΕ που κανένας δεν ζήτησε.

  9. Ανώνυμος
    Δεκέμβριος 12, 2012 στο 11:21 μμ

    δ.μ.χ.ρ.ν.

  10. υποπτος διαβατης
    Δεκέμβριος 12, 2012 στο 11:40 μμ

    αντι να ψαχνετε ποιος την εχει πιο μεγαλη (την αναρχοσυνδικαλιστικη του δραση εννοω βεβαια) δεν σας προεκυψε η αναγκη να ψαχτει ο καθε ενας για πιθανα του λαθη και να προσπαθησει να γινει πιο διεισδυτικος εκει που δεν ηταν ποτε?

    Εχουν τοση σημασια ολα αυτα, οταν πεφτουν σε κενο αερος, και κοσμος εξω πεθαινει?
    Ειλικρινά μονο θλιψη προσφερουν τέτοιοι διαλογοι και συμπερασματα για την ανεπαρκεια του χωρου για τους λογους που παρεμενε αυτιστικος.
    Για να γινει κανεις ελευθεριακος κομμουνιστης, αναρχικος, η οτι αλλη ομορφη ταμπελιτσα θελει κανεις να φορεσει για να τον καλυπτει, πρεπει πρωτα να μινιμαρει τον εγωισμο του και να μπορει με την αποψη του να γινει παραγωγικος και οχι ενας αυταρεσκος γκρινιαρης που αυνανιζεται πολιτικα λεγοντας ατακες που του αυξανουν την τεστοστερονη του.

    Δεν εχω καμια πεποιθηση οτι αυτα που γραφω θα πιασουν τοπο, ειπα και εγω να πεταξω την εξυπναδα μου μηπως και νιωσω και εγω κατι οπως οι υπολοιποι, την συμπαθεια σας.

    • Δεκέμβριος 13, 2012 στο 4:06 πμ

      Η πίκρα είναι κατανοητή σαν συναίσθημα, ενίοτε κ πολύ χρήσιμη για προσωπική ανασυγκρότηση σπάνια έως καθόλου όμως όταν γίνεται άποψη…

    • (Ελευθεριακός) Κομμουνιστής
      Δεκέμβριος 13, 2012 στο 6:41 μμ

      Θα συμφωνήσω μαζί σου όσον αφορά την παραγωγικότητα της αυτοκριτικής-χωρίς καμία διάθεση να θίξω τους συντρόφους της Ροσινάντε απ’την Αθήνα, που ακόμα και αν διαφωνήσουμε(ή διαφωνούμε σε κάποια θέματα) είναι επώνυμοι και κύριοι και εκατονταετία μπροστά σε σχέση με τον χώρο(και την ΕΣΕ που τουλάχιστον εδώ στη Θεσσαλονίκη είναι ένα κουλούρι με μπόλικο σουσάμι που αρκείται στο να κάνει μπάχαλα).

      Άμα η «εξυπνάδα» σου θα πιάσει τόπο δε ξέρω, πάντως τη συμπάθεια την έχεις!

  11. λασπωτήρας/mudguard
    Δεκέμβριος 13, 2012 στο 2:49 πμ

    Μήπως η κόντρα είναι μονόπλευρη; Το λέω γιατί ψάχνοντας βρήκα αυτήν την ανακοίνωση: http://tinyurl.com/ck7qc79

    • Ανώνυμος
      Μαρτίου 22, 2014 στο 2:34 μμ

      ς.Υπαρχουν καλες σχεσεις μεταξυ των δυο οργανωσεων,μαλιστα η ροσιναντε στηριξε τους απολυμενους εργαζομενους του σαλαντιν(που ειναι μελη της ΕΣΕ) προσφατα.λαθος κανεις

  12. Δεκέμβριος 13, 2012 στο 4:21 πμ

    @Methexis εντοπίζεις διαφορές στην προσέγγιση του αναρχοκομμουνισμού με αυτην του αναρχοσυνδικαλισμού αν ναι ποιες είναι αυτές;

    • Δεκέμβριος 13, 2012 στο 4:24 πμ

      Νομίζω είναι μια λογική απορία που συνάγεται απο τις παραπομπές του Μαλατέστα που χρησιμοποίησες

  13. Σπύρος
    Δεκέμβριος 13, 2012 στο 5:14 πμ

    4 είναι η ΕΣΕ αλλά 4 είναι η Ροσινάντε. Όχι κυριολεκτικά, αλλά μεταφορικά 4 είναι και οι δύο οργανώσεις. Το είπα προηγουμένως: άντε οι δύο οργανώσεις να είναι μαζί 100 άτομα σε όλή την Ελλάδα. Δυστυχώς. Από κει και πέρα κρίνει ο καθένας.

  14. Ανώνυμος
    Δεκέμβριος 14, 2012 στο 2:44 πμ

    Γιάννης Από Ροσινάντε.: O ροσιναντε σίγουρα δεν είναι 4 άτομα, για την εσε δεν ξέρω. Ο τύπος από πάνω που είπε ότι είπε όμως για την εσε στη Θεσσαλονίκη και τα μπάχαλα, είναι σφαλιτάκος και δεν το ξέρει.Μπλόγκερ, δε μου απάντησες ρε συ, υπαλλήλους έχεις;

  15. Δεκέμβριος 17, 2012 στο 8:55 μμ

    συντρόφισσες και σύντροφοι

    κρίμα που ξεκατινιάζεστε με τέτοιο τρόπο
    ένα σχόλιο μόνο για την εσε θεσσαλονίκης: αυτό «το κουλούρι με σουσάμι που κάνει μόνο μπαχαλα» είναι διαπίστωση ανθρώπου που έχει σχέση μόνο με τον αναρικό χώρο και βαρια βαρια καμιά πορεία. χαιρόμαστε που η εσε θεσσαλονίκης είναι γνωστή στους εργαζόμενους και της εργαζόμενες. όποιοι λοιπόν έχουν απορίες, μπορούν να αποτανθούν στους εργάτες του πετζετάκι και της ΒΙΟΜΕ, τους Αιγύπτιους αλιεργάτες της μηχνιώνας, τους εργολαβικούς του ΑΠΘ, τους εργαζόμενους στα μπλε, τα σωματεία βάσης της πόλης και τόσους άλλους εργατικούς αγώνες και χώρους

    σύντροφοι, βγήτε και λίγο στην κοινωνία, το πολύ pc και οι μπύρες με τους φίλους μας μπορεί να θολώσουν την αντίληψη

    υ.γ.: το ότι η εσε θεσσαλονίκης δεν αυτοδιαφημίζει τη συμμετοχή της στους αγώνες σημαίνει απλώς ότι δεν είμαστε ναρήτες (ή αναρχοναρήτες που είναι το ίδιο)

    Ντόνια, από εσε θεσσαλονίκης

  16. Σπυρος,αναρχοσυνδικαλιστης εκτος ΕΣΕ κ Ροσιναντε...
    Δεκέμβριος 18, 2012 στο 7:11 μμ

    καποιοι στον α/α χωρο(ανενταχτοι κ δυστυχως νομιζω οτι ειμαστε παρα πολλοι αυτοι…)εχουμε σκυλο βαρεθει μεχρι εκει που δεν παει τις ανουσιες κ διασπαστικες κοντρες μεταξυ των διαφορων ομαδων-συλλογικοτητων…επιτελους ενα κοινο πλαισιο θεσεων-δρασεων με ονοματεπωνυμο κ βουρ για το σπασιμο του αυτισμου κ το ανοιγμα στην κοινωνια…κ μην φοβουνται καποιοι τη λεξη οργανωση…δεν δαγκωνει..ουτε θα μας κανει κομμα…ουτε θα μολυνει την αντιεξουσιαστικη μας καθαροτητα…ειπαμε στοιχειωδεις δομες κ συνεννοηση χρειαζεται…οχι ξεκατινιασμα κ παραγοντισμος!!!εκτος εαν καποιοι θελουν να παραμεινουμε ως εχουμε: μακρια κ αγαπημενοι που λενε!!!!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: