Ταξικός πόλεμος ή κρίση θεσμών;

Ιουνίου 30, 2012 Σχολιάστε Go to comments

ImageΜέσα στον ορυμαγδό των ημερών μας, και κάτω από την πίεση των πιο ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων που είδε η χώρα από την μεταπολίτευση, παρατηρούμε μια πολύ σοβαρή μετάπτωση της «αριστερής» θεώρησης και φρασεολογίας προς τον φιλελευθερισμό και τα αστικά δημοκρατικά προτάγματα. Η κλασσική ταξική ανάλυση των κοινωνικών ισορροπιών, η αποτίμηση των εργατικών αγώνων και η ενεργός συμμετοχή στο Λαϊκό κίνημα έχουν πλέον παραχωρήσει τη θέση τους σε μια αστική προσέγγιση του κοινωνικού δικαίου, με γνώμονα την «ορθή» λειτουργία του κοινοβουλευτισμού αλλά και της «ανεξάρτητης» αστικής δικαιοσύνης. Η ταξική πάλη έχει μόνο νόημα ως «ειρηνικές» διεκδικήσεις ενός «καλύτερου» αστικού περιβάλλοντος.

Το μεγάλο φάσμα της κριτικής των «αριστερών», επικεντρώνεται σχεδόν αποκλειστικά στο παραπάνω δίπολο, αντλώντας το ιδεολογικό της υπόβαθρο περισσότερο από την αστική επανάσταση και το διαφωτισμό παρά από τις σοσιαλιστικές θεωρήσεις του Μαρξ.

Ανούσιες αναλύσεις και κριτικές στον τρόπο που ασκείται ο κοινοβουλευτικός έλεγχος (ή δεν ασκείται), στην αδυναμία (ή απροθυμία) της αστικής δικαιοσύνης να επιβάλει «σωστά» το γράμμα του νόμου ή τέλος πάντων αυτό που εμείς καταλαβαίνουμε ως σύμφωνο με το νόμο. Συχνά πυκνά, γίνεται και επίκληση του νόμου και του τύπου για να αναδειχθεί η «λάθος» λειτουργία των θεσμών, ακόμα και η αναφορά σε άλλες χώρες, όπου κατά την «αριστερά» μας, οι θεσμοί λειτουργούν καλύτερα απ΄ ότι εδώ.

Λοιπόν, αγαπητοί μου ρεφορμιστές και εν δυνάμει μικροαστοί, σας έχουμε νέα. Ούτε οι θεσμοί, ούτε τίποτα δεν λειτουργεί λάθος. Όλα λειτουργούν όπως ακριβώς πρέπει να λειτουργούν. Κι αν σας φαίνεται διαφορετική η λειτουργία τους από χώρα σε χώρα, αυτό δεν οφείλεται στο διαφορετικό επίπεδο ποιότητας των θεσμών, αλλά στις ελαφρά διαφορετικές ανάγκες του συστήματος που πρέπει να εξυπηρετήσουν οι θεσμοί, ανάλογα με το επίπεδο υποταγής της κάθε κοινωνίας. Κάθε αστική ανάγνωση στη βασική λειτουργία των θεσμών, είναι προσχηματική και αποσκοπεί στον περεταίρω αποπροσανατολισμό των όποιων θυλάκων αντίστασης στο σύστημα μπορεί να ενυπάρχουν στο κοινωνικό σύνολο.

Με λίγα λόγια, η άποψη πως το σύστημα μπορεί να αλλάξει προς όφελος του λαού εφόσον «βελτιωθεί» η λειτουργία των θεσμών του, μάλλον προσχηματική είναι. Οι θεσμοί λειτουργούν πάντα σωστά, για τις κατά περίπτωση ανάγκες της άρχουσας τάξης. Είναι δικοί τους θεσμοί, δομημένοι μέσα σε ένα συγκεκριμένο σύστημα και με μόνο σκοπό την ομαλή λειτουργία του συστήματος. Και λέγοντας ομαλή λειτουργία, έρχομαι στο άλλο μεγάλο  αγκάθι της «αριστερής» σκέψης. Ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης και εντατικοποίησης της ανθρώπινης εκμετάλλευσης από το κεφάλαιο, η ανεργία, η φτώχια, η έλλειψη κοινωνικών παροχών, η περιθωριοποίηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού, παρουσιάζονται ως «συστημικές ανωμαλίες» και ως τέτοιες πλέον μπορούν να αντιμετωπισθούν με την βελτίωση των θεσμών. Όμως, ας μη γελιόμαστε, κάθε άλλο παρά ως ανωμαλίες μπορούν να χαρακτηριστούν τα παραπάνω. Μάλλον συστημικά εργαλεία υποταγής και χειραγώγησης είναι. Απαραίτητα από καιρό σε καιρό στο σύστημα για τη διατήρηση όχι μόνο της κερδοφορίας του, αλλά και της ίδιας της ύπαρξης του. Είναι το ίδιο χρήσιμα εργαλεία στα χέρια των κεφαλαιοκρατών, όσο και τα φαινομενικά αντίθετα τους, όπως το κοινωνικό κράτος, η αξιοκρατία, η καταναλωτική ευμάρεια, η νομιμότητα και άλλα πολλά.

Έτσι, η «αριστερά» περνά στο ρόλο της αστικής αντιπολίτευσης, υιοθετώντας κάθε αστικό στερεότυπο και οικειοποιούμενη κατά κόρον όλη την αστική ιδεολογική πλατφόρμα και φρασεολογία, παρασύροντας όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του λαϊκού κινήματος, σε μια ύπουλη και ψευδεπίγραφη αντίληψη που τελικά οδηγεί στην υποταγή και την ήττα.

Ένα κλασσικό παράδειγμα της «αριστερής» υποταγμένης σκέψης, είναι μια θέση πάνω στο δίλλημα «Είναι ηθικό ότι είναι και νόμιμο;». Για τους καπιταλιστές, το δίλλημα είναι επίπλαστο, μιας και η δικαιοσύνη τους ανήκει, και όσον αφορά την ηθική, η μόνη που αποδέχονται είναι αυτή που πηγάζει από το δίκαιο του ισχυρότερου. Η «λογική» αστική προσέγγιση που ασπάζεται η «αριστερά» είναι πως «σε κάθε ευνομούμενο περιβάλλον, ότι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό» Αυτό προϋποθέτει φυσικά στην ανάλυση τους, την ιδέα της ανεξάρτητης δικαιοσύνης και της ισονομίας των πολιτών.

Η δική μας προσέγγιση όμως πρέπει να είναι διαφορετική. Ξεκινώντας από την δυνατότητα νομοθετικού έργου και εξετάζοντας ποιος την έχει και ποιος την ελέγχει, απαντάμε πως «ότι είναι νόμιμο σε μια αστική κοινωνία, είναι εξ ορισμού ανήθικο», ακόμα και αν ίσχυε η ισονομία και η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης. Μόνος ηθικός νόμος, είναι ο νόμος που θεσμίζεται συλλογικά, και που δεν θέτει εαυτόν (ο νόμος), πάνω από βασικές ανθρώπινες αξίες, όπως η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η ισότητα και το αναφαίρετο δικαίωμα στη διαβίωση,  τη στέγαση, τη εκπαίδευση, την υγεία, τη δημιουργία κ.α. Για όλα αυτά δεν χρειάζεται κανένας νόμος, καμιά ρύθμιση, κανένας θεσμός. Είναι αυτονόητα για κάθε ελεύθερο άνθρωπο και κάθε ελεύθερη κοινωνία. Κάθε προσπάθεια νομοθετικής ρύθμισης αυτών, οδηγεί στον περιορισμό τους.

Η απόλυτη ευθύνη πάντως βαραίνει αποκλειστικά τον ίδιο το λαό, και την δική του αδυναμία αυτοοργάνωσης και δυναμικής αντίδρασης, όχι απέναντι στα «αντιλαϊκά» μέτρα, αλλά απέναντι στο απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα και τις αστικές του δομές. Και μια πρώτη κίνηση απελευθέρωσης του κινήματος, θεωρώ πως είναι η κατάδειξη του συστημικού χαρακτήρα κάθε «αριστερής» προσέγγισης, κάθε τυπολατρείας και νομολαγνίας, που ευαγγελίζεται ως φορέας αλλαγής, αλλά και κάθε αναγνώρισης της όποιας νομιμότητας κάθε αστικού θεσμού.

Είναι καιρός, όλες οι αντικαπιταλιστικές δυνάμεις του κινήματος, να ενώσουν τις δράσεις τους και να εντάξουν από την αρχή στο πολιτικό τους λόγο, μια πραγματική επαναστατική φρασεολογία, δηλώνοντας απερίφραστα την ανάγκη μιας επαναστατικής προοπτικής για την απελευθέρωση του ανθρώπου. Είναι καιρός, όσοι ονειρεύονται μια κοινωνία ανθρώπων και όχι αρπακτικών, να συσπειρωθούν σε μια προσπάθεια αφύπνισης και απελευθέρωσης του κινήματος από τις ψευδαισθήσεις και τους ρεφορμισμούς. Οφείλουμε να συνθέσουμε και να δημιουργήσουμε εκείνες τις συνθήκες, στις οποίες θα ανθίσει ένα πραγματικά αντικαπιταλιστικό κίνημα.

Short Urlhttp://wp.me/p2tMSd-2y

Advertisements
  1. Ιουνίου 30, 2012 στο 4:33 μμ

    Οι θεσμοί αλλάζουν χωρίς να το καταλάβουμε,η γλώσσα έχει χάσει όλη της την ακρίβεια,οι τάξεις έχουν καταρρεύσει(εκτός από τους πάμπλουτους)και εμείς τώρα προσπαθούμε να βρούμε κώδικες επικοινωνίας.Μέχρι να οργανωθούμε θα μας έχουν σκλαβώσει εντελώς.Νομίζω ότι πρέπει να δράσουμε άμεσα ακόμα και χωρίς να έχουμε οργανωθεί πλήρως. Δράση έκτακτης ανάγκης.Δεν περισσεύει κανένας από αυτούς που ψηφίζουν ακόμα και αστικά κόμματα.Πρέπει να δημιουργηθεί χάος γιατί μόνο αυτό φοβούνται .

  2. Ιουλίου 25, 2012 στο 7:16 μμ

    πολυ ωραιο κειμενο, μπραβο

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: