Μερικές σκέψεις για το Αναρχικό κίνημα.

Ιουνίου 24, 2012 Σχολιάστε Go to comments

Image

Η ανεργία και τα αλλεπάλληλα εισπρακτικά μέτρα των νεοφιλελεύθερων επιλογών της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής, έχει  σπρώξει το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας στα όρια της φτώχιας και της απογοήτευσης. Ένα μέρος αυτών, άρχισε δειλά τα τελευταία  χρόνια να κινητοποιείται διεκδικώντας, κυρίως τα χαμένα τους προνόμια και την πρότερη οικονομική τους «άνεση». Οι κινηματικές τους διέξοδοι όμως, είτε μέσω των συστημικών ηγεσιών του διεφθαρμένου και αστικού κατά βάση συνδικαλιστικού τους κινήματος, είτε μέσω των θεσμικών κομμάτων της συμβιβασμένης αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας, κάθε άλλο παρά γόνιμες είναι.

Οι προσχηματικές εικοσιτετράωρες απεργίες, οι παραδοσιακοί περίπατοι διαμαρτυρίας μπροστά από τη Βουλή αλλά και η ψευδής ελπίδα αλλαγής μέσω των αστικών εκλογών, οδήγησαν το όποιο κινηματικό υποκείμενο στην απογοήτευση και την απραξία. Τα «σοσιαλιστικά» και «κομουνιστικά» κελεύσματα δεν έχουν απήχηση, και το όραμα της μελλοντικής κοινωνίας όπως περιγράφεται στα προγραμματικά κείμενα των μεγάλων θεωρητικών, μάλλον δεν συγκινεί αρκετούς ώστε να διαμορφωθεί ρεύμα αλλαγής. Η ξύλινη γλώσσα, οι διάφοροι φιλοσοφικοί, οικονομικοί και κοινωνιολογικοί όροι των αναλύσεων, μάλλον απωθούν τον απλό άνθρωπο παρά τον έλκουν κοντά στην επαναστατική προοπτική του επαναπροσδιορισμού του κοινωνικού και οικονομικού μοντέλου της κοινωνίας.

Ειδικά τώρα, που η καπιταλιστική κρίση, εντείνει και την φτωχοποίηση αλλά και την ωμή καταστολή της εργατικής τάξης και των αγώνων της, η αναγκαιότητα της ακόμα βαθύτερης σύνδεσης του Αναρχικού κινήματος με τους Λαϊκούς αγώνες φαίνεται πιο καθαρά.

Αλλά τι είναι η Αναρχία; Τι είναι το Αναρχικό κίνημα;

Κατ’ αρχάς, το αναρχικό κίνημα σήμερα δεν μπορεί να είναι μια στείρα ανάγνωση κλασσικών κειμένων και αναλύσεων, ούτε μια δοσμένη επαναστατική συνταγή και σίγουρα δεν μπορεί να είναι μια πρωτοπορία πεφωτισμένων.

Το αναρχικό κίνημα, είναι εκείνο το κίνημα που κεντρικό του πρόταγμα, έχει την κατάργηση σε κάθε μορφή βίας και εκμετάλλευσης από άνθρωπο σε άνθρωπο. Την κατάργηση κάθε μορφής εξουσίας και την πραγματικά ελεύθερη αυτοδιεύθυνση των ανθρώπων.

Δεν είναι όμως τόσο σημαντικό ποια κοινωνία περιγράφεται έτσι αλλά τι είναι για έναν άνθρωπο σήμερα, μέσα στον καπιταλισμό. Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα. Αυτό είναι που αν απαντηθεί επαρκώς, μπορεί να αποτελέσει και την σύνδεση του αναρχικού κινήματος με τους ευρύτερους κοινωνικούς αγώνες. Αυτό που θα καταφέρει να εμπνεύσει σε νέους αγώνες, πιο μαζικούς και πιο δυναμικούς. Μόνο η ειλικρινής και ξεκάθαρη στάση μας απέναντι στα προβλήματα του λαού μπορεί να φανερώσει την όποια δυναμική μπορεί να κατακτήσει το λαϊκό κίνημα.

Και αυτό γιατί είναι το μόνο κίνημα που δεν υπόσχεται τίποτα, που δεν κουβαλάει κανένα έτοιμο μοντέλο διαχείρισης, που δεν μεταφέρει κανένα συστημικό στερεότυπο από το σήμερα στο αύριο. Με λίγα λόγια το αναρχικό κίνημα, αποσκοπεί στην ανατροπή του καπιταλισμού και στην δημιουργία εκείνων των συνθηκών, όπου η νέα κοινωνία μόνη της και ελεύθερα θα μπορέσει να δημιουργήσει όλους τους θεσμούς και τις δομές που είναι απαραίτητες για την εξασφάλιση της ελευθερίας, της ισότητας και της αξιοπρέπειας της ζωής.

Θα ήταν αναντιστοιχία να θεωρήσουμε πως αυτές οι δομές είναι δυνατόν να προβλεφθούν σε ικανό βαθμό σήμερα και να περιγραφούν επακριβώς, κληροδοτώντας στην νέα κοινωνία ένα έτοιμο σχέδιο δόμησης – συγκρότησης. Ως αναρχικοί που ζούμε μέσα στον καπιταλισμό, επηρεασμένοι από τα καπιταλιστικά στερεότυπα και κουβαλώντας όλα τα ηθικοπλαστικά χαρακτηριστικά μιας εξουσιαστικής κοινωνίας, δεν έχουμε την απαραίτητη καθαρότητα συνείδησης και την απαιτούμενη ελευθερία σκέψης ώστε να αποτολμήσουμε μια προεξόφληση της εικόνας μιας μελλοντικής κοινωνίας χωρίς να μεταφέρουμε στερεότυπα και εξουσιαστικές δομές.

Μόνο μια πραγματικά ελεύθερη κοινωνία, με μέλη που βίωσαν την ελευθερία, μπορεί να αυτοθεσμιστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να διασφαλίσει την αυτοδιάθεση και την ισότητα ανάμεσα στα μέλη της.

Αυτή την αλήθεια λοιπόν πρέπει να κοινωνήσουμε, αυτή την παραδοχή των πιο αθώων προθέσεων. Καμιά γραμμή, κανένα σχέδιο, τίποτα ορισμένο από εμάς δεν θα ισχύσει αύριο. Μόνο η αγάπη για τον άνθρωπο, η φλόγα για την ελευθερία και την απαραίτητη για την απόκτηση της επανάσταση. Την απόλυτη εμπιστοσύνη στον άνθρωπο να αποφασίσει ελεύθερα για το μέλλον του. Η κατάκτηση αυτής της ελευθερίας, περνάει μέσα από την καταστροφή όλων των θεσμών του Καπιταλισμού, μέσα από την κατάργηση κάθε περιορισμού στην ελεύθερη σκέψη και βούληση. Το αναρχικό κίνημα μέσα στον καπιταλισμό, έχει μόνο έναν σκοπό. Την επανάσταση και την κατάργηση της εξουσίας και κατά συνέπεια την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης ανάμεσα στους ανθρώπους, μέσα από την δημιουργική σύνθεση των οραμάτων όλων μας.

Και ο καλύτερος τρόπος για να πετύχουμε, είναι να αναλάβουμε σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο τις ευθύνες μας απέναντι στο κίνημα. Να καταφέρουμε να περάσουμε από την θεωρητική και κινηματική μας ενασχόληση στην βιωματική σχέση με την αναρχία. Πρέπει ασταμάτητα να παλεύουμε για την ακόμα βαθύτερη αποδοχή της ως τρόπο ζωής. Να σκεφτόμαστε πάντα, πως κάθε μας πράξη όχι μόνο κρίνεται αλλά και χαρακτηρίζει ένα ολόκληρο κίνημα. Είμαστε και πρέπει να είμαστε κάθε στιγμή παράδειγμα και έμπνευση για τους άλλους. Άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο όλοι συμβάλουμε με τη στάση μας, την φλόγα που μας κατακαίει τη ψυχή και τα οράματα  που μοιραζόμαστε, στο να έρθει ο εργάτης και ο άνεργος, ο απλός άνθρωπος  ένα βήμα πιο κοντά στο πιο όμορφο όνειρο της ανθρωπότητας.

Πολλοί «σύντροφοι» έχουν παρεξηγήσει τρομερά την ατομικότητα και την δήθεν ελευθερία της. Βιώνουν την αναρχική ιδέα μέσα από ένα άρρωστο εγωιστικό και αποπροσανατολιστικό για το κίνημα πρίσμα. Συκοφαντούν με τη στάση τους την ίδια την αναρχική θεώρηση, και μάλιστα το κάνουν επικαλούμενοι ακριβώς αυτή τη θεώρηση. Υποβιβάζουν τους κοινωνικούς αγώνες σε φάρσες και αστεϊσμούς και συχνά στο όνομα της διαφορετικότητας πέφτουν στην ίδια συστημική παγίδα της αρνητικής προπαγάνδας. Θύματα του άκρατου ατομικισμού και του life style αναρχισμού, λειτουργούν ως αναχώματα στο σύστημα, ως εκούσιοι σύμμαχοι του.

Πρέπει επιτέλους να κατανοήσουμε ότι όσο ζούμε στον καπιταλισμό, δεν είμαστε ελεύθεροι, ούτε αυτοδιάθεση έχουμε και αν θέλουμε να τα κατακτήσουμε, δεν χωράνε αντικινηματικές συμπεριφορές.  Οι ατομικές μας επιλογές, δεν μπορεί στο όνομα της αυτονομίας να είναι βλαπτικές για το κίνημα. Πρέπει επίσης να καταλάβουμε, πως μόνο μέσα από μια πλατιά οριζόντια οργάνωση έχουμε ελπίδες να συσπειρώσουμε δίπλα μας το εργατικό κίνημα , να εμπνεύσουμε σε κινηματική δράση και να αποδείξουμε πως πράγματι, κύριο μας μέλημα είναι η επανάσταση σε αντίθεση με τα συμβιβασμένα αριστερά κόμματα που απλά προτείνουν την ενδοκαπιταλιστική διαχείριση.

Short URL: http://wp.me/p2tMSd-2a

Advertisements
  1. Ιουνίου 25, 2012 στο 11:16 μμ

    «η αγάπη για τον άνθρωπο» Αυτό έχω καταλάβει μέσα από τις συζητήσεις μας πως είναι η ύψιστη αναρχική αξία.Με βρίσκουν σύμφωνο όσα γράφεις περί αναντιστοιχίας.Αν καταλαβαίνω σωστά,ζητούμενο είναι να διαγραφεί ουσιαστικά όλος ο ανθρωπιστικός πολιτισμός αφού όντας διαμορφωμένος στο «λάθος παρόν» κουβαλά κατάλοιπα αυτού του «λάθους».Πως ξέρουμε όμως πως η αγάπη δεν κουβάλα κάτι από το «λάθος» και,αν προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε αυτό δεν μπαίνουμε στην παγίδα να πρέπει να ορίσουμε αυτή τη λέξη?

    • Ιουνίου 25, 2012 στο 11:41 μμ

      Η αγάπη δεν έχει λάθη, το αντικείμενο είναι που κάνει τη διαφορά. Αρκεί να ορίσουμε τη λέξη Άνθρωπος. Και εδώ η αναρχική θεώρηση, κάνει το αυτονόητο. Αφαιρεί κάθε επίθετο, κάθε προσδιορισμό από τη λέξη Άνθρωπος, αφήνοντας την γυμνή, χωρίς καμιά άλλη ιδιότητα. Έτσι η αγάπη προς αυτόν δεν μπορεί παρά να είναι ελεύθερη από περιορισμούς και δεσμεύσεις, που πιθανόν να μετέφεραν κάποιο «λάθος»

  2. Ιουνίου 26, 2012 στο 10:16 μμ

    Συμφωνώ σε όλα σχεδον. Ο αντικοινωνισμός είναι πολύ έντονος σε ενα κίνημα που θέλει να αλλάξει την κοινωνία. Κ πολλές φορές υπάρχουν κάποιοι που περνούν στην άλλη πλευρά δείχνοντας εντονη αλαζονεία.
    Επίσης, γράφεις «Δεν είναι όμως τόσο σημαντικό ποια κοινωνία περιγράφεται έτσι αλλά τι είναι για έναν άνθρωπο σήμερα, μέσα στον καπιταλισμό.». Θα ήθελα να προσθέσω ότι στο 2012 δεν ειναι απαραίτητο να οδηγηθούμε στην αναρχία όπως την έχουμε διαβάσει ή οπως την αντιλαμβανόμαστε τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο. Πρέπει να σταματήσουμε να κρίνουμε το παρόν με το παρελθόν. Ας γίνουμε κ λίγο πιο ελαστικοί στη θεωρία (δεν εννοώ ελαστικοί στην ηθική αλλά στη σκέψη) ώστε η πράξη να αγκαλιάσει περισσότερους με πιο αποτελεσματικό τρόπο κ πιο εύκολα.
    Στο τέλος, ας μην ειναι αναρχία αυτό που θα φτιάξουμε αλλά ας έχει στοιχεία ελευθερίας. Πιστεύω πως για αρχή, αρκεί! Μετά ο ίδιος ο άνθρωπος θα αποφασίσει τι θέλει. Κ αυτό ειναι σίγουρα αναρχική προσέγγιση!

    • Ιουνίου 26, 2012 στο 10:34 μμ

      Η αναρχία δεν είναι ότι έχουμε διαβάσει, ούτε το πως την αντιλαμβανόμαστε εμείς. Αυτό γράφω. Είναι η δυνατότητα του Ανθρώπου να αποφασίσει ελεύθερα τι θέλει.
      Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο 🙂

  3. Ιουνίου 27, 2012 στο 3:58 μμ

    φίλε μου, διάβασα το κείμενό σου. χαίρομαι που υπάρχεις. 🙂 ένα μικρό σχόλιο: http://vradynoos.wordpress.com/2012/06/27/52/

  4. Στέλιος.Α
    Ιουνίου 28, 2012 στο 6:56 μμ

    Καταρχήν θα ήθελα να ξεκινήσω με το σχόλιο του «pasokoi kai neodimokrates gamhmenoi» από τον Παραλληλογράφο : «εδω η κοινωνια δε μπορει να ψηφισει τσιπρα γιατι φοβουνται μη τους παρουν τα σπιτια οι αριστεροι….θα γινουνε αναρχικοι????!!!!!»

    Αυτό είναι κάτι το οποίο πρέπει να το έχουμε σταθερά στο μυαλό μας. Είναι καλό, πολύ καλό που συζητάμε εδώ ή οπουδήποτε αλλού, όμως θα πρέπει να θυμόμαστε πάντα το επίπεδο της κοινωνίας μέσα στην οποία μετέχουμε. Αυτό είναι το επίπεδό της, αυτοί είμαστε σαν μέσος όρος, οπότε δεν πρέπει να υπάρχουν φαντασιώσεις για τυχόν πιθανές λύσεις στο άμεσο μέλλον. Είμαστε μακριά, πολύ μακριά.
    Από την άλλη δεν καταλαβαίνω την απογοήτευση του φίλου. Βλέπω την απογοήτευσή του, διαβλέπω μια παραίτηση, την οποία δεν καταλαβαίνω. Αυτό που θέλει να δώσει ο αρθογράφος (όπως εγώ το καταλαβαίνω) εμπεριέχεται μέσα σε άλλα στο εξής : «Να καταφέρουμε να περάσουμε από την θεωρητική και κινηματική μας ενασχόληση στην βιωματική σχέση με την αναρχία. Πρέπει ασταμάτητα να παλεύουμε για την ακόμα βαθύτερη αποδοχή της ως τρόπο ζωής».
    Αυτός ο τρόπος ζωής, η βιωματική σχέση με την αναρχία, δεν έχει να κάνει τίποτα με τυχόν αποτελέσματα εκλογών, συμμετοχής πολλών ή λίγων ανθρώπων σε μια πορεία, κτλ. Έχει να κάνει με το πώς κάποιος αισθάνεται και πράττει αυθόρμητα, γιατί ΑΠΛΑ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ. Κάποιος δρα έτσι γιατί αυτό του βγαίνει άμεσα, φυσιολογικά, του είναι κάτι σαν έμφυτο.

    Επίσης κατανοώ τα «πρέπει» που θέτει ο Methexis στις 4 τελευταίες παραγράφους, σχετικά με τη συμπεριφορά του ατόμου, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Μου θυμίζουν ανάλογα «πρέπει» που άκουγα 30 χρόνια πριν στο ΚΚΕ για τη συμπεριφορά μας στην κοινωνία σαν «καλοί κουμουνιστές» (δεν ξέρω τι κάνουν τώρα). Μου θυμίζουν επίσης τις «10 εντολές» του Χριστιανισμού ή τις «10 πράξεις που προκαλούν Κάρμα» στο Βουδισμό (με τα μέλη τους να τις έχουν παραβεί, για παράδειγμα το «ου φονεύσεις», είτε σε φυσικό επίπεδο με άμεσους φόνους, είτε με τη σκέψη, είτε με έμμεσους φόνους συμπεριφοράς όσον αφορά το συνάνθρωπο που αδίκησε, πρόσβαλε, μείωσε, κτλ., το υποκείμενο). Όλα αυτά που λέει λοιπόν ο αρθογράφος καλώς κάνει και τα λέει, νομίζω όμως ότι θα έπρεπε ήδη ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ, ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ, να έχει αναλογιστεί, σκεφτεί, κατανοήσει όλα αυτά και πολλά παραπάνω. Να μην χρειάζεται να τα διαβάσει κάπου, να τα ακούσει από κάποιον. Για όλο αυτό που περιγράφει ο Methexis δεν χρειάζονται πρόβατα, χρειάζονται ενεργοί, δυναμικοί, επαναστατικοί άνθρωποι. Δεν γίνεται αλλιώς.

    Έχω σβήσει 2 φορές αυτά που ήθελα να γράψω, γιατί σε κάθε παράγραφο είχα 2-3 φράσεις που η καθεμία θα ήταν λόγος σχολιασμού και μακράς συζήτησης, όμως μου έβγαιναν κάτι δεκασέλιδα χωρίς να έχω τελειώσει, οπότε δεν θα μας έπαιρνε. Θα βάλω λοιπόν, μόνο ένα κομμάτι από μία παράγραφο :
    «Την απόλυτη εμπιστοσύνη στον άνθρωπο να αποφασίσει ελεύθερα για το μέλλον του. Η κατάκτηση αυτής της ελευθερίας, περνάει μέσα από την καταστροφή όλων των θεσμών του Καπιταλισμού, μέσα από την κατάργηση κάθε περιορισμού στην ελεύθερη σκέψη και βούληση.»
    Δύο βασικά θέματα σε αυτό το απόσπασμα.
    Επειδή αναφερόμαστε στον «άνθρωπο», θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα.
    1)Τι είναι ο «άνθρωπος»; Σε ποιον «άνθρωπο» αναφερόμαστε;
    Αυτό το λέω γιατί άνθρωπος είναι και ο κάθε Κασιδιάρης, άνθρωπος είναι και ο παπάς της ενορίας, άνθρωπος είναι και το μέλος συμμορίας που υποτιμώντας την ανθρώπινη ζωή σκοτώνει για κάποια ευρώ, άνθρωπος είναι και ο γιατρός που αφήνει κάποιον να πεθάνει γιατί δεν έχει φακελάκι, άνθρωπος είναι και ο μπάτσος που ασκεί εξουσία και χίλια ακόμα παραδείγματα. Ο όρος «άνθρωπος» περικλείει όλα αυτά. Δεν θα βάλω τη δική μου γνώμη εκτός αν αυτό γίνει αναγκαίο στη συνέχεια της συζήτησης. Αυτό καταρχήν γιατί δεν αισθάνομαι άξιος για να εξηγήσω με τις ελλιπείς γνώσεις μου αυτό το τεράστιο θέμα. Επίσης, κατά τη δική μου άποψη, αν κάποιος δεν έχει φτάσει στην πλήρη κατανόηση της δικής του ιδιαίτερης συμπεριφοράς μέσα στο κοινωνικό σύνολο, πολύ λιγότερο μπορεί να μιλάει για τους υπόλοιπους. Τέλος, η δική μου άποψη θα είχε και μια σημαντική δόση από αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «μεταφυσική τρολιά» σε ένα κείμενο που ασχολείται με την πολιτική θέση του ατόμου στην κοινωνία, αν και για μένα όλα αυτά είναι κάτι το εννιαίο.

    2)Νομίζουμε ότι ο Καπιταλισμός είναι η αιτία των κακών της ανθρωπότητας;
    Εγώ νομίζω ότι το πρόβλημα είμαι εγώ, εσύ που διαβάζεις, ο καθένας μας. Όλο αυτό που είναι ο καθένας μας σαν άθροισμα δημιουργεί το μέσο όρο της κοινωνίας. Άρα, τα πολιτικά συστήματα που υπάρχουν, οι ηγεσίες που έχουν δημιουργηθεί στην πορεία της ιστορίας, κτλ., είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα του μέσου όρου της κοινωνίας που υπήρχε την κάθε στιγμή. Για παράδειγμα, αν άνθρωποι όπως τους περιγράφει ο Methexis ήταν το 10% του πληθυσμού (και πολύ βάζω, λιγότερο χρειάζεται), υπήρχε περίπτωση να βγει ο Σαμαράς; Πιο πριν ο Γιωργάκης; Ο Κωστάκης; Για μένα σαφώς όχι. Αυτό δεν το λέω υπό την μέτρηση του εκλογικού αποτελέσματος. Αυτό είναι το τελευταίο που με ενδιαφέρει. Το λέω υπό την έννοια της ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. Ένα τέτοιο άτομο είναι ελεύθερο σε κάθε στιγμή της ζωής του, της κοινωνικής του συμβίωσης με τους υπόλοιπους. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα και μόνο του σηματοδοτεί επανάσταση στον άμεσο περίγυρό του. Στις συνθήκες δουλειάς του, στην ποιότητα των σχέσεων με τους άλλους, στη συμπεριφορά του στο δρόμο, παντού. Αυτό δημιουργεί «φως» για τους υπόλοιπους γύρω του προτρέποντάς τους «σιωπηλά» να τον μιμηθούν. Σε μια τέτοια κοινωνία, ακόμα και Καπιταλισμό να εφαρμόζαμε, αυτός θα ήταν πολύ διαφορετικός ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ, γιατί απλά δεν θα μπορούσε να εφαρμοστεί έτσι όπως τον βιώνουμε γιατί θα έβρισκε απέναντί του το απροσπέλαστο τείχος του κάθε πολίτη, ξεχωριστά και συλλογικά. Το πρόβλημα δηλαδή για μένα είναι το «επίπεδο ύπαρξης» του καθενός μας.

    Κλείνω γιατί μπορεί να σας κούρασα, λέγοντας κάτι για το «lifestyle» όπως το περιγράφει ο Methexis. Θυμάμαι παλιά, γύρω στα 30 χρόνια πριν, φίλο με τον οποίο «θα αλλάζαμε τον κόσμο», θα «πηγαίναμε στην άκρη του κόσμου να κάνουμε επαναστάσεις σαν τον Τσε», και πολλά τέτοια χαριτωμένα. Θυμάμαι επίσης αυτόν τον φίλο να βάζει τις φωνές στην σκληρά εργαζόμενη μητέρα του επειδή μας είπε να πάμε να ψωνίσουμε στο μπακάλη και στο μανάβη… Δηλαδή, θα πήγαινε Αυστραλία να βοηθήσει τον ιθαγενή, κλπ., αλλά δεν πήγε δύο τετράγωνα παρακάτω να κουβαλήσει τρεις τσάντες.
    Άρα, αν όλη αυτή η ιδεολογία δεν μπει στην καθημερινότητά μας, στην κάθε στιγμή μας και υπάρχει μόνο στις συζητήσεις σαν θεωρία, είναι κάτι σαν αμπελοφιλοσοφία. Πρέπει να το κοιτάξει ο καθένας μας, να το αλλάξει επειγόντως. Δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξουν τα πράγματα γύρω μας, αν εμείς, ο καθένας μας δεν αλλάζει. Και η αλλαγή δεν αφορά τη συμμετοχή σε μια πορεία επειδή ζορίστηκε η τσέπη μας. Αφορά αλλαγή σε όλα τα πεδία της κοινωνικής ζωής.

  5. Andreas_H-D
    Ιουλίου 14, 2012 στο 3:41 μμ

    Συμφωνώ με τις παρατηρήσεις του κειμένου για «προβληματικές» αντιλήψεις στο χώρο και το πρόταγμα για την σύνδεση του αναρχικού κινήματος με τα λαϊκά στρώματα και τους αγώνες.Όποιος σνομπάρει τον συνάνθρωπο επειδή δεν είναι όπως τον έχει πλάσει στο φαντασιακό του θα πρέπει να το ξανασκεφτεί. Στο θεωρητικό κομμάτι πάντως,πιστεύω ότι πρέπει να υπάρξει ουσιαστική εμβάθυνση.Όχι για λόγους φετίχ αλλά για λόγους ουσιαστικούς.Σε μια προσπάθεια να μιλήσω για τον Προυντόν υπήρξε από πλήρη άγνοια μέχρι σχόλια του στυλ,ποιος? ο σεξιστής? Και όλα αυτά για τον μοναδικό αναρχικό «οικονομολόγο»…Αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει μαζί με άλλα φυσικά…

  6. περιπετών
    Αύγουστος 1, 2012 στο 2:44 πμ

    Συμφωνώ σχεδόν σε όλα μαζί σου φίλε μου. Σε ευχαριστώ για το κείμενο και μου επιτρέπεις να το μεταφράσω.

    Στον παραπάνω συνάνθρωπο που λέει ότι βρισκόμαστε πολύ μακρυά ακόμη από κάτι τέτοιο λόγω του επιπέδου της κοινωνίας, θα τον ενθάρρυνα να δει λίγο πιο μακρυά από τον κλειστό του περίγυρο ή τις εικόνες που μας προωθεί η εξουσία.

    Εδώ που βρίσκομαι τουλάχιστον τον τελευταίο χρόνο έχει γίνει μια εκπληκτική στροφή και κυρίως των νέων. Η αναρχία ήταν λέξη «βρώμικη». Δεν τολμούσε να την αρθρώσει κανείς σε συγκεντρώσεις, οργανισμούς, συλλόγους κτλ. Πλέον, και ύστερα από τις εμπειρίες των κινημάτων του τελευταίου χρόνου, οι νέοι οργανώνουν σεμινάρια, εργαστήρια, ημεριδες και εκδηλώσεις για να μιλήσουν και να μάθουν για την αναρχία. Ταυτοχρόνως το κίνημα της μονιμοκαλλιέργειας και της αυτάρκειας/οργάνωση σε τοπική κλίμακα με την χρήση όμως κι όχι την απόρριψη της τεχνολογίας καθώς και η ιδέα της «ανοικτής» αρχιτεκτονικής και πρόσβασης σε λογισμικό, γνώση, τεχνογνωσία κτλ. φέρνει την αναρχία στην ζωή μας. Βλέπω γύρω μου 19χρονα και 20χρονα να ζουν και να δημιουργούν μαζικά δομές και τρόπους ζωής που θα θεωρούντο επαναστατικά πριν λίγα μόλις χρόνια. Η αλλαγή έρχεται με γοργούς ρυθμούς. Το θέμα είναι πως το σύστημα το γνωρίζει και θα κάνει τα πάντα για να την αποτρέψει. Τον «πόλεμο» αυτόν δεν θα τον κερδίσουμε πολεμώντας στο μέτωπο αλλά με το να πείσουμε μέσα από το παράδειγμα που θα δίνουμε εμείς, όλο και περισσότερο κόσμο πως η αναρχία όχι μόνο δεν είναι ουτοπία αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να επιβιώσει το ανθρώπινο είδος.

    • Αύγουστος 1, 2012 στο 1:49 μμ

      Θα χαρώ πολύ να μοιραστείς μαζί μας την μετάφραση 🙂

    • Eimaste Theies!
      Αύγουστος 21, 2012 στο 8:34 πμ

      «Στον παραπάνω … θα τον ενθάρρυνα να δει … μας προωθεί η εξουσία.» … «Η αλλαγή έρχεται με γοργούς ρυθμούς»

      Σε ποια χώρα ζεις αγαπητέ να έρθουμε κι εμείς;

      • Ανώνυμος
        Αύγουστος 21, 2012 στο 7:15 μμ

        Zw sto Kempek tou Kanada. Psa3e na deis ti exei symbei edw ton teleytaio xrono. To kyma allaghs einai toso terastio pou den to pisteyoume oute emeis pou briskomastan se aythn thn diadikasia edw kai xronia.

  1. Ιουνίου 27, 2012 στο 3:49 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: