Μια συνειδητή επιλογή

ή Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει.
 
  Η αναγκαιότητα μιας στροφής του Λαϊκού κινήματος κατά του Καπιταλισμού και τις απ’ αυτόν απορρέουσες κοινωνικές συνθήκες, φαντάζει για μια ακόμα φορά επιτακτική. Άλλωστε ποτέ δεν έπαψε να είναι τέτοια, απλώς για κάποια χρονικά διαστήματα η εγκαθίδρυση ενός πιο δήθεν φιλολαϊκού κράτους πρόνοιας, συνήθως υπό την εποπτεία της Σοσιαλδημοκρατίας, λειτούργησε σαν παραπέτασμα καπνού, αποκρύβοντας την εφιαλτική πραγματικότητα από τα μάτια της εργατικής τάξης.
  Το «ιδεολογικό» φρένο για αυτή τη στροφή, είναι κοινό σε όλους τους «αριστερούς» χώρους, με διαφορετική ανάλυση όμως. Πάντα, σε όλες τις προσπάθειες ουσιαστικής ριζοσπαστικοποίησης του κινήματος, ακούς το απόλυτο ιδεολόγημα: Η ανατροπή είναι δυνατή μόνο όταν η συντριπτική πλειοψηφία του Λαού, έχει συνειδητά επιλέξει να την τολμήσει. Αλλιώς διατυπωμένο είναι κάπως έτσι: Ο Λαός δεν είναι έτοιμος
.
Ου τοις άρχειν βουλομένοις μέμφομαι, αλλά τοις υπακούειν ετοιμοτέροις ούσιν.(Δεν κατηγορώ αυτούς που θέλουν να κυβερνούν αλλά εκείνους που είναι έτοιμοι να τους υπακούσουν) Θουκυδίδης.
  Στο ΚΚΕ, αυτό το ιδεολόγημα μεταφράζεται στο γνωστό «δεν θέλω να κυβερνήσω, όταν θα είναι έτοιμος ο Λαός, θα πάρω την εξουσία με τα όπλα». Στο ΣΥΡΙΖΑ πάλι μεταφράζεται στο « αφού δεν υπάρχει μαζική εξεγερσιακή συνείδηση, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να διαχειριστούμε πολιτικά τον καπιταλισμό ώστε να γίνει λίγο πιο ανθρώπινος».
  Στο εξωκοινοβουλευτικό στρατόπεδο της αριστεράς το παραπάνω ιδεολόγημα βάζει φρένο σε κάθε διάθεση για ουσιαστική αντιπαράθεση με το σύστημα, μιας και κυριαρχεί το συναίσθημα της κοινωνικής απομόνωσης. Είμαστε λίγοι, χρειάζεται και το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί μόνο ενωμένοι θα έχουμε αποτέλεσμα.
  Ο φαύλος κύκλος της ατέρμονης αναμονής για ένα θαύμα, καλά κρατεί.
  Σίγουρα, ο κόσμος δεν είναι έτοιμος. Δεν έχει κατακτήσει ακόμα εκείνη την απαραίτητη συνειδησιακή κατάσταση που θα τον οδηγούσε στη ρήξη και στην άρνηση του Καπιταλισμού. Και ακόμα πιο σίγουρα, ποτέ δεν θα είναι. Ας μην τρέφουμε αυταπάτες και περισσότερο ας μην τις μεταλαμπαδεύουμε σε άλλους που θέλουν πράγματι να αλλάξει ο κόσμος.
  Τώρα θα μου πεις, αφού σαφώς ο κόσμος είναι ανέτοιμος, και αφού οι μειοψηφικές εξεγέρσεις αποτυγχάνουν, γιατί μας παρουσιάζεις ως «φρένο» και «ιδεολόγημα» αυτό που προτάσσουν όλοι οι «αριστεροί» όταν μιλάμε για εξέγερση; Μα ακριβώς γιατί το προτάσσουν «αριστεροί», και μάλιστα για τον ίδιο λόγο κάνω χρήση των εισαγωγικών στη λέξη αριστεροί.
Η ελευθερία δεν αξίζει τίποτα αν δεν συμπεριλαμβάνει την ελευθερία να κάνεις λάθη. Μ. Γκάντι.
  Για μένα, είτε κομουνιστής είσαι, είτε αναρχικός, δεν πρέπει ποτέ να χάνεις τη θέρμη σου για την Επανάσταση. Δεν δικαιούσαι να συμβιβάζεις τις ιδέες σου για μια πιο «ρεαλιστική» ανάλυση των συγκυριών. Δεν προσπαθείς να «κερδίσεις» χρόνο και υποστηρικτές, κάνοντας αστική πολιτική και χρήση των αστικών θεσμών. Δεν υπηρετείς το σκοπό σου αν τον μεταθέτεις συνεχώς σε ένα αόριστο μέλλον, προσπαθώντας να κρατηθείς στην επιφάνεια του πολιτικού συστήματος.
  Δεν είναι δουλειά της αριστεράς να «εξασφαλίζει» καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, να διαπραγματεύεται με τους αστούς περισσότερα δικαιώματα για τον εργάτη, να πιέζει για περισσότερο κοινωνικό κράτος. Τουλάχιστον δεν εξαντλείται εκεί ή δουλειά μιας πραγματικής αριστεράς. Η ανατροπή του Καπιταλισμού είναι η δουλειά της. Η αποκατάσταση της ισότητας και της ελευθερίας. Η Επανάσταση.
  Ο αγωνιστής, οφείλει να έχει κύρια του προτεραιότητα την προτροπή στην εξέγερση, να μεταλαμπαδεύει την τόλμη του και το ασυμβίβαστο των ιδεών του και των πράξεων του όσο μπορεί σε περισσότερο κόσμο. Να μοιράζεται το όραμα της ανθρώπινης και δίκαιας κοινωνίας με όποιον συναντά, χωρίς να φοβάται μην τυχόν και τον τρομάξει. Ο αγωνιστής δεν παζαρεύει, δεν υπαναχωρεί. Παλεύει για το αύριο σαν αν μην υπάρχει αύριο, δοσμένος ολόψυχα στον αγώνα και έτοιμος για κάθε ρήξη και θυσία ανά πάσα στιγμή.
Το δε σώφρον του ανάνδρου πρόσχημα. (Η σύνεση είναι το πρόσχημα του άνανδρου)Θουκυδίδης.
 
  Ιστορικά, όλες οι μεγάλες επαναστάσεις, ανατροπές, αλλαγές ξεκίνησαν από μια μικρή σχετικά μερίδα των κοινωνιών. Είτε στη παρισινή κομμούνα, είτε στη Οκτωβριανή Επανάσταση ακόμα και στον Ισπανικό Εμφύλιο, δεν ήταν οι πλειοψηφίες που «σήκωσαν» κεφάλι, αλλά μικρά σχετικά κομμάτια του Λαού που ένιωθαν την ανάγκη για ριζική αλλαγή των κοινωνικών δομών. Όλες μα όλες, απέτυχαν ως προς τους στόχους τους, αλλά μας άφησαν ανεκτίμητη κληρονομιά εμπειριών και έκαναν τον κόσμο «λίγο» καλύτερο, έστω και σε θεωρητικό επίπεδο.
  Πόσοι ήταν κομουνιστές στα βουνά με τον ΕΛΑΣ; Πόσοι ήταν μπολσεβίκοι τον Οκτώβρη του 1917; Πόσοι ήταν οι σύντροφοι του Κάστρο και του Τσε; Κι αν στο παρελθόν απέτυχαν ή μεταλλάχτηκαν οι επαναστάσεις, αυτό έγινε γιατί δεν ήθελαν ή δεν μπόρεσαν να μεταβιβάσουν όλη την εξουσία στο λαό. Όχι γιατί δεν ήταν έτοιμος ο λαός αλλά γιατί κάποιοι τον εξαπάτησαν ή απλά δεν του είχαν εμπιστοσύνη. Και σήμερα αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης στο λαό να διαχειριστεί τη ζωή του, διαφαίνεται σ’  όλη σχεδόν την αριστερά. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο, δεν είναι μια παθογένεια της αριστεράς. Είναι ο ίδιος σκοπός ύπαρξης της «αριστεράς» στο αστικό πολιτικό τοπίο. Είναι ο θεσμός που εξασφαλίζει στους αστούς την υποταγή μέσω των συμβιβασμών της εργατικής τάξης.
  Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ’ όλους τους σωτήρες· αυτή ‘ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις; Ν. Καζαντζάκης
 
  Αν ή όποια αριστερά σήμερα θέλει ακόμα να αποκαλείται έτσι, πρέπει τώρα, όχι αύριο, τώρα να κατεβάσει τον κόσμο στο δρόμο. Να απαιτήσει και να παλέψει για την κατάκτηση της εξουσίας από το λαό ώστε ο ίδιος να αποφασίσει για τη ζωή που θέλει. Αν κατέβει στο δρόμο ένας ικανός αριθμός συνειδητοποιημένων αρκετά ώστε να αντέξουν αρκετά την καταστολή, οι υπόλοιποι θα ακολουθήσουν και θα αλλάξουν μαζί μας, μέσα από τη συμμετοχή στη δράση. Το να αποτύχουμε, είναι καλύτερο από το να μην προσπαθήσουμε.
  Οι συνειδήσεις ψήνονται στον αγώνα έλεγε κάποιο παλιό  σύνθημα, και είχε δίκιο. Όταν τα χαρακτηριστικά του αγώνα είναι δίκαια και ανθρώπινα, εύκολα αλλάζουν τις συνειδήσεις ανθρώπων που μπορεί να ξεκίνησαν από την απογοήτευση για τα οικονομικά και το ξεβόλεμα της μέχρι τώρα ζωής τους, αλλά αν «ψηθούν» αρκετά μέσα στο «φούρνο» των κινητοποιήσεων θα παραταχθούν μαζί μας για μια κοινωνία διαφορετική και καλύτερη απ’ τη σημερινή. Θέλω μ’ αυτό να πω πως η συνεχής και έντονη αντιπαράθεση με το σύστημα και τον κατασταλτικό του μηχανισμό, μπορεί να οδηγήσει όλο και μεγαλύτερες μάζες στην συνειδητοποίηση της ανάγκης συμμετοχής σε μια αντισυστημική εξέγερση.
Το εναντιούμενον τω δυναστεύοντι δήμος ωνόμασται  (αυτό που εναντιώνεται στο δυνάστη λέγεται λαός) Θουκυδίδης.
 
  Αν είδα ένα θετικό στις πλατείες των συνελεύσεων, είναι ότι δεν υπάρχει ανάγκη για τακτικισμούς και υπαναχωρήσεις. Είδα πολλούς ανθρώπους, που ως τότε ήταν αμέτοχοι και καθόλου συνειδητοποιημένοι να αλλάζουν σταδιακά από το μην μιλάτε κομματικά, μην ασκείτε βία, μην αμφισβητείτε το σύστημα,  πλέον να είναι έτοιμοι για όλα, πρώτοι πολλές φορές σε κάθε συλλογική δράση και με ξεκάθαρο αντισυστημικό πρόταγμα. Δεν ισχυρίζομαι πως απέκτησαν την απόλυτη επαναστατική συνείδηση, αλλά πως είναι πλέον έτοιμοι να δεχτούν μια τέτοια προοπτική και ακόμα να συμμετέχουν σ’ αυτή. Κύριο χαρακτηριστικό της μεταβολής αυτής δεν ήταν η ιδεολογική τους στρατολόγηση αλλά η αυθόρμητη αλληλεγγύη μεταξύ των διαδηλωτών και η μέθεξη που σε κυριεύει όταν νιώθεις πως γίνεσαι μέρος μιας συλλογικής ανθρώπινης προσπάθειας. Η ιδεολογική τους προσέγγιση έρχεται μετά, μέσα από την συνεχή επαφή με τους υπόλοιπους αγωνιστές, μέσα από την ταξική τους συνειδητοποίηση. Μια συνειδητοποίηση που είναι πιο εύκολη να επιτευχθεί όταν είσαι δίπλα στους δικούς σου στο δρόμο απ’ ότι όταν κάθεσαι στον τηλεοπτικό σου μικρόκοσμο ή στην απομόνωση του εκλογικού παραβάν.
  Κι αν έχουν δίκιο όσοι κατηγορούν τη θεσμική αριστερά για αστικό ανάχωμα στους εργατικούς αγώνες, όπως εγώ, δεν παύει η βάση των αγωνιστών των αριστερών κομμάτων να είναι άνθρωποι της εργατικής τάξης, άνθρωποι που υποφέρουν από τον Καπιταλισμό. Ελπίζω σ’ αυτούς τους ανθρώπους, να πάρουν σύντομα τη μοίρα τους στα χέρια τους, να αφήσουν τις ηγεσίες τους στο κόσμο τους και να συμπαραταχθούν μαζί μας, εκεί που θα κάνουν τη διαφορά. Στο δρόμο και την αντίσταση. Γιατί  όπως έλεγε και ο Τσε:
  η επανάσταση δεν είναι ένα φρούτο που θα πέσει όταν είναι ώριμο. Πρέπει να κουνήσουμε το δέντρο για να το κάνουμε να πέσει.
Short Url: http://wp.me/p2tMSd-a
Advertisements
  1. Μαΐου 31, 2012 στο 9:01 πμ

    Όχι απλά «κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει», μα να ζεις για να γίνεις η φωτιά του ονείρου, να καις ολόκληρος, «έσωθεν και έξωθεν», που λέει κι ο Αποκαλυπτικός.

    Πυρ καταναλίσκον.

  2. Anonymous
    Ιουνίου 3, 2012 στο 1:08 μμ

    Φίλε Methexis γράφω αυτό το σχόλιο πάνω στο άρθρο σου, ΟΧΙ για να σου κάνω κριτική, απλά για μια ανταλλαγή απόψεων. Μου αρέσει αρκετά να ακούω τον καθένα και να διαμορφώνω τις απόψεις μου, οπότε θα ήθελα να ακούσω τις δικές σου ή οποιουδήποτε άλλου απαντήσει. Είσαι, κινείσαι σε ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό χώρο, και εγώ θα εκφράσω κάποιες άλλες προσεγγίσεις σε αυτά που λες. Αν νομίζεις ότι σε προβοκάρω ή οτιδήποτε άλλο, σβήσε το σχόλιο. Θα το σπάσω σε δύο τρία κομμάτια για να μη μου το σβήσει πάλι. Α, το γράφω πριν σε κείμενο και μετά θα το στέλνω λίγο λίγο. Με λένε Στέλιο, είμαι ο knightinred στο τουίτερ. Δεν ξέρω πως να κάνω να εμφανιστούν στοιχεία μου, και θα στο στέλνω σαν ανώνυμος.
    Α)Χρυσή Αυγή (Δεν υπάρχει στο άρθρο, όμως είναι κάτι που με προβληματίζει με τις θέσεις σου/σας). Θυμίζω ένα από τα τελευταία σου τουίτ : «Όταν δέχεσαι τον φασίστα ως συνομιλητή, χάνεις το δικαίωμα να του ανοίξεις το κεφάλι. Αυτό».
    Ρε αδελφέ, πες μου σε παρακαλώ, μια περίπτωση στην ιστορία που κάποιος άρχισε βία σε κάποιον άλλο, και ο δεύτερος δεν αντέδρασε; Πότε συνέβηκε να απαγορευτεί κάτι και αυτό να γίνει αποδεκτό από τον κόσμο; Έχω ακούσει μια ιστορία για το πώς ο Καποδίστριας έβαλε στη ζωή μας την πατάτα, φυλάγοντας την σε μια φρουρούμενη αποθήκη, χωρίς να τη δίνει στον κόσμο. Άφησε όμως ένα σημείο αφύλακτο, κτλ. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια, είναι όμως ενδεικτικό.
    ΟΣΟ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ, ΑΥΤΟΙ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΤΙ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟ! Τι δεν καταλαβαίνεις; Απαγορεύεις κάτι, και μετά ο μη σκεπτόμενος μέσος άνθρωπος (μια και μιλάμε για πολιτικές ιδέες) το ωραιοποιεί, το φαντασιώνεται σαν κάτι «ενάντια στο σύστημα!!!» και πολλές τέτοιες παπαριές. Θυμήσου ότι τη μεγάλη δύναμη του το ΚΚΕ την έχασε μόλις έγινε νόμιμο! Μήπως όχι;
    Αν εγώ είχα δύναμη, θα τους άφηνα να βγαίνουν στα κανάλια κανονικά. Θα τους έκανα γνωστούς, θα έδειχνα τις θέσεις τους, θα τους απομυθοποιούσα. Σε αυτές τις εκλογές θα πάρουν γύρω στο 4%. Στις επόμενες, θα μπαίνουν στη βουλή μόνο αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ και κάνει όντως την απλή αναλογική.
    Σκέψου τα εξής : όλους αυτούς τους ηλίθιους Καιάδες, Καραϊσκάκηδες, και τις γυναίκες που έχουν εκεί να βγαίνουν σε παράθυρα, φωτογραφίσεις περιοδικών, κλπ. Όλο αυτό το σάπιο του ηλίθιου αστικού κόσμου θα τους διαβρώσει πολύ εύκολα, θα τους αφομοιώσει και θα τους εκφυλίσει. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι ο Κωστόπουλος να ξαναβγάλει τα περιοδικά του! Τόσο απλό…
    Όμως να σε ρωτήσω και κάτι άλλο : αν συζητήσεις με ένα χρυσαυγίτη, υπάρχει έστω και μια περίπτωση στο εκατομμύριο να σε ταπώσει κάπου; Αν υπάρχει αυτή η πιθανότητα, τότε λυπάμαι αλλά έχεις πρόβλημα… Δεν είναι δυνατό η αλήθεια να φοβάται το ψέμα, ο αθώος τον κλέφτη, ο έξυπνος τον ηλίθιο. Έλεος ρε παιδιά. Αυτοί χρειάζονται ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. Απλό.
    Όμως να πάμε με το δικό σου τρόπο, να το πάρουμε όπως το πας εσύ. ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΙ ΚΑΤΑΦΕΡΑΤΕ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΠΟΥ ΔΡΑΤΕ; Να στο πάω και πιο πέρα; Πάμε. Έστω ότι μιλάμε κάπου εγώ και εσύ και έρχονται χρυσαυγίτες και μας κάνουν μαύρους στο ξύλο, μας σπάνε κεφάλια, κλπ. Όταν βγούμε από το νοσοκομείο, θα αρχίσουμε να κυνηγάμε Πακιστανούς; Θα μας πείσουν επειδή θα μας δείρουν; Η απάντηση είναι αυτονόητη, ΟΧΙ. Ας το πάμε αντίστροφα. Έστω τώρα ότι εμείς τους δέρνουμε. Νομίζεις ότι μετά θα αλλάξουν ιδέες μόνο από φόβο μήπως ξαναφάνε ξύλο; Τόσο ρηχή είναι η σκέψη σου;
    Τώρα θα μου την πέσετε, γιατί τελευταία έχουμε επιθέσεις της χ.α., έχουν αποθρασυνθεί πάρα πολύ, όμως αυτό είναι προϊόν της λάθος αντιμετώπισης τους. Πολλά είπα, κατάλαβες το πώς το βλέπω το θέμα, δεν λέω άλλα για αυτά, καλοδεχούμενος ο αντίλογος.

  3. Anonymous
    Ιουνίου 3, 2012 στο 1:10 μμ

    Β) Βία για να «πάρουμε» την εξουσία. Πάρα πολλές ερωτήσεις.
    Σε πια φάση της ιστορίας, κάτι το οποίο αποκτήθηκε με βία, δεν γέννησε αντίδραση, αντίσταση;
    Θα μου πεις : βία είναι να σου κόβουν το μισθό, τις συντάξεις, κτλ. για να κλέβουν και όλα αυτά. Σωστά, για αυτό και υπήρξε αντίδραση του κόσμου (στο δικό μου μυαλό έπρεπε να είναι πολύ μεγαλύτερη, αλλά βλέποντας τον κόσμο σκέφτομαι ότι πάλι καλά είναι) στις εκλογές. Δηλαδή, η «δική μας» βία, γιατί δεν θα φέρει αντίδραση; Θα πείσουμε τον απλό απολιτικό μέσο έλληνα ότι το κάνουμε για το καλό του; Αφού ο σύγχρονος άνθρωπος είναι διαμορφωμένος για να πάει να δει την άλλη να χορεύει τσιφτετέλι στη μπάρα, να τσακωθεί για τον Ολυμπιακό, να αγοράσει αμάξι ή μηχανή, ή να νιώσει ωραία βλέποντας την εικονική πραγματικότητα της τηλεόρασης. Τι θα καταλάβει ο αδιάφορος για πολιτική μέσος μαλ…. Πως θα τον πείσεις με τη βία να ξεβολευτεί από τις παπαριές που έχει φάει αμάσητες και πιστεύει ότι θα του φέρουν ευτυχία; Πολύ περισσότερο, όταν οι περισσότεροι κοιτάνε πως θα την περάσουν καλά αδιαφορώντας για το διπλανό τους; Θα τους πείσεις με το φόβο ότι θα τους δείρεις, θα τους εξορίσεις, θα τους σκοτώσεις; Πως;

    Ακόμα και να μου δικαιολογήσεις το παραπάνω, πάμε σε ένα ακόμα βήμα. Έστω ότι εσύ, εγώ και άλλοι τόσοι (βάλε όποιο αριθμό θέλεις) είμαστε συγκροτημένοι σωστά ψυχολογικά έτσι ώστε η βία που θα ασκήσουμε να είναι μόνο προς εκείνους που είναι απαραίτητο, ας πούμε δηλαδή, ότι εμείς οι «πρωτοπόροι» ασκούμε «λογική και προς τη σωστή κατεύθυνση βία», η οποία διαμορφώνει το λαό σωστά, με παραδείγματα τιμωρίας που δεν δέχονται αμφισβήτηση, κλπ. Οι «εμείς», οι «καλοί», θα πιάσουμε κάποιες διοικητικές θέσεις. Το σίγουρο είναι ότι δεν φτάνουμε να ασκήσουμε όλες τις μορφές εξουσίας στο λαό. Γιατί, εξουσία δεν είναι μόνο οι υπουργοί, οι νομάρχες και τίποτα διοικητές υπηρεσιών του δημοσίου. Εξουσία (λανθασμένη) μπορεί να ασκήσει ο αστυνόμος στο χωριό που βρίσκεται, ο δάσκαλος στην τάξη, κλπ. Αυτούς πως θα τους συγκρατήσουμε, πως δεν θα δημιουργήσουμε ένα χειρότερο φασισμό για τον κόσμο; Δηλαδή, πολλοί θα έρθουν στους «εμείς», αλλά δεν θα είναι σαν «εμάς». Άρα τι; Ήδη πριονίσαμε τις βάσεις του συστήματος πριν καν το οικοδομήσουμε. Λάθος;

  4. Anonymous
    Ιουνίου 3, 2012 στο 1:11 μμ

    Μια και ανέφερες κάτι από τον Μαχάτμα Γκάντι, κοίτα το παρακάτω που το έψαχνα σε ποιο βιβλίο το είχα για να στο στείλω αυτούσιο. Μιλάει για τη «ΜΗ ΒΙΑ» :
    «Η μη βία, δεν συνίσταται στην άρνηση οποιασδήποτε πραγματικής πάλης ενάντια στο κακό. Η μη βία, έτσι όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι, καθιερώνει μια εκστρατεία πιο ενεργή ενάντια στο κακό, απ’ ότι ο Νόμος του «Οφθαλμόν αντί οφθαλμού», του οποίου η ίδια η φύση αποφέρει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη της διαστροφής. Εγώ ορθώνω εμπρός στο ανήθικο μια νοητική, και κατ' ακολουθία, μια ηθική αντίταξη. Προσπαθώ να σκουριάσω το σπαθί του τύραννου, όχι διασταυρώνοντας το με μια λεπίδα καλύτερα ακονισμένη, αλλά απογοητεύοντας την ελπίδα του με το να μην προβάλλω καμιά απολύτως φυσική αντίσταση. Αυτός, θα βρει σε μένα μια ψυχική αντίσταση που θα ξεφύγει την επίθεση του. Η αντίσταση αυτή, κατ' αρχάς θα τον τυφλώσει και στη συνέχεια θα τον υποχρεώσει να υποχωρήσει. Και το γεγονός αυτής της υποχώρησης δεν θα ταπεινώσει τον επιτιθέμενο, αλλά θα τον καταξιώσει…»
    Σκέψου τώρα ότι έχουμε μια κοινωνία, ένα κράτος, που συνίσταται από τέτοιους ανθρώπους. Αν υπάρχει αυτό το κράτος, τότε ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΑΣΚΩΝΤΑΣ ΕΞΟΥΣΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ; ΚΑΙ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΣΚΗΣΕΙ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΠΟΙΟΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣΕΙ;

    Η λογική η δική μου λοιπόν λέει ότι το βασικό είναι να δούμε πως θα μπορούσαν να διαμορφωθούν άνθρωποι με όλη τη σημασία της λέξης. Αυτό όμως δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι το αποτέλεσμα ενός εξαναγκασμού που θα ασκούνταν από κάποια εξουσία (όσο καλή και τέλεια να ήταν). Πάντα θα υπήρχαν κάποιοι που δεν θα δέχονταν να υιοθετήσουν αυτό που θα τους λέγαμε, ακόμα και αν αυτό ήταν το σωστό. Αντίστροφο παράδειγμα είσαι εσύ, εγώ, ο καθένας μας που δεν σκέφτεται με τον τρόπο που το σύστημα γουστάρει και προσπαθούμε να αντιδράσουμε.
    Το κλείνω γιατί σε έπρηξα (και όποιον άλλο το διάβασε). Στο ξαναλέω, δεν θέλω να σε μειώσω, να σε φέρω σε δύσκολη θέση, ή οτιδήποτε. Με πολύ αγάπη και συμπάθεια για αυτό που έχω γνωρίσει μέσα από τα γραπτά σου, σου στέλνω απλά την άποψή μου.
    ΥΓ. Το πώς θα δημιουργηθεί αυτός ο «συνειδητός λαός» είναι πολύ μεγάλη κουβέντα, μάλλον εκτός του ορίου του μπλόγκ, γιατί θα πρέπει να βάλουμε μέσα και πολλά ζητήματα φιλοσοφίας και θρησκείας (όχι βέβαια με τη μορφή που υπάρχει σήμερα στον πλανήτη). Όπως και να έχει, ακόμα και αν εμείς είχαμε καλούς μεζέδες και καλό κρασί και καθόμασταν για μέρες να συζητήσουμε για αυτό το «τέλειο πλαίσιο» που θα έπρεπε να διαμορφωθεί μια κοινωνία, αυτό θα έπρεπε να γίνει αποδεκτό αυθόρμητα και μέσα από την κατανόηση για κάθε μέλος της κοινωνίας…
    ΥΓ2. Συμφωνώ απόλυτα με αυτό που λες : «Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ’ όλους τους σωτήρες• αυτή ‘ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις;» . Όμως, αδελφέ, αυτό θα το κάνω μόνος μου εγώ για μένα, εσύ για σένα, και δεν μπορούμε να το επιβάλλουμε σε κανένα άλλο. Να είσαι καλά.

  5. Ιουνίου 5, 2012 στο 12:42 πμ

    Κατ’ αρχάς, ποτέ δεν σβήνω σχόλια 😉 Κάθε συμβολή, κριτική, διαφωνία καλοδεχούμενη.
    Όσον αφορά την προσέγγιση που έχεις για την ΧΑ, θα σε βοηθήσω να καταλάβεις γιατί δεν έχεις δίκιο κατά τη γνώμη μου με ένα απλό παράδειγμα.
    Λες, πως η καλύτερη αντιμετώπιση είναι η «ελεύθερη» δράση τους και η προβολή τους. Σαν δημοκράτης θα είχες δίκιο να πεις κάτι τέτοιο, για οποιονδήποτε σέβεται την Δημοκρατία. Η ΧΑ είναι συμμορία παράνομων στοιχείων, καθαρά του ποινικού δικαίου. Θα έδινες λοιπόν εσύ βήμα, ας πούμε σε μια οργάνωση παιδεραστών; Στη μαφία; Σε βαποράκια λευκού θανάτου; Σε επαγγελματίες δολοφόνους, θα επέτρεπες τηλεοπτική διαφήμιση;
    Ακόμα και αν δεν δέχεσαι πως είναι εγκληματίες του ποινικού δικαίου, οι ελεύθερη προπαγάνδα ρατσιστικών ιδεών και η προτροπή σε βία έναντι ανθρώπων σου φαίνεται κάτι που θέλεις τα παιδιά σου να βλέπουν; Των άλλων τα παιδιά;
    Το «καμιά ελευθερία στους εχθρούς της ελευθερίας» δημοκρατικό είναι.
    Όσον αφορά τη λογική του χώρου μου, για την συγκρουσιακή αντιμετώπιση αυτών των υποκειμένων, θα σου απαντήσω με την δική μου, μιας και δεν έχω κανένα δικαίωμα να μιλάω για το χώρο συνολικά.
    Όσο τους χτυπάμε αλύπητα, αποτρέπουμε νέα πολλά νέα παιδιά που τσίμπησαν μεν στην προπαγάνδα τους, δεν είναι όμως (ακόμα;) αρκετά φανατισμένα ώστε να θέλουν να ρισκάρουν την βία προς αυτούς για να υπερασπιστούν την ΧΑ και τις πρακτικές της. Δυστυχώς, μόνο ο χώρος μου πήρε αυτή την πρωτοβουλία, και μόνο αν την υιοθετήσουν όλοι οι δημοκράτες θα λυθεί το θέμα.
    Το λες και μόνος σου, από τις εκλογές και δώθε, έχουν ξεσαλώσει. Όχι όμως γιατί τους κυνηγήσαμε εμείς, αλλά γιατί πλέον νοιώθουν πιο ασφαλείς υπό την σκέπη της δήθεν δημοκρατικής τους παρουσίας στο κοινοβούλιο.

    • Γιάννης Μ.
      Οκτώβριος 29, 2012 στο 11:19 μμ

      Όταν από την μία λες την ΧΑ συμμορία και καταδικάζεις τη βία της και την άλλη επιχειρηματολογείς για βία εναντίον τους εκτός του ότι πέφτεις στο επίπεδό τους ουσιαστικά ‘νομιμοποιείς» και την βία της ΧΑ. Με το που μπήκαν στην βουλή άρχισαν να εκδηλώνουν το πραγματικό τους πρόσωπο και αρκετοί συμπαθούντες αμέσως κατάλαβαν. Θέλει κινήσεις έξυπνες για να αποκαλυφθούν ολοκληρωτικά και τότε θα ξεφουσκώσει το μπαλόνι. Η βία ενάντια στην ΧΑ απλά θα την δυναμώσει και θα την μεγαλώσει αφού θα φαίνεται σαν διωκόμενο κόμμα, άρα συμπαθές από λαϊκά στρώματα.

      • Οκτώβριος 30, 2012 στο 12:47 πμ

        Μην μπερδεύεις την Βία με την αντιβία που πηγάζει από την αυτονόητη θέση της αυτοάμυνας

  6. Ιουνίου 5, 2012 στο 12:55 πμ

    Όσον αφορά τη βία για να πάρουμε την εξουσία, μάλλον δεν με έχεις καταλάβει. Την εξουσία δεν θέλω να την πάρει κανείς άλλος εκτός από τον ίδιο το Λαό. Η βία που είναι απαραίτητη γι’ αυτό δεν είναι πρωτογενής αλλά ακριβώς όπως λες κι εσύ, η αντίδραση στη βία που ασκεί το σύστημα πάνω στο λαό για να τον εξουσιάζει.
    Η άσκηση αυτής της βίας, δεν στρέφεται απέναντι στον μέσο πολίτη αλλά στους κυβερνώντες, τους κεφαλαιοκράτες και τους πραιτοριανούς τους. Αν ο μέσος πολίτης, εναντιωθεί σ’ αυτή τη βία, αν διαλέξει να υπερασπιστεί τους Αστούς και το κεφάλαιο, σίγουρο είναι πως δεν υπάρχει καμιά ελπίδα επανάστασης ή και να συμβεί καμιά πιθανότητα επιτυχίας της.
    Αν όμως γίνει, σίγουρα κανείς δεν δικαιούται να πάρει καμιά θέση εξουσίας. Όλη η εξουσία πρέπει να περάσει στα χέρια των συνελεύσεων του Λαού και όλες οι αποφάσεις να παρθούν από ‘κει. Καμιά πρωτοπορία, καμιά αντιπροσώπευση. Ούτε αστυνόμος, ούτε δάσκαλος δεν μπορεί να λειτουργεί χωρίς τον απόλυτο έλεγχο από την συνέλευση. Άσε που δεν θα χρειαζόμαστε αστυνόμους τότε 😉

  7. Ιουνίου 5, 2012 στο 1:09 πμ

    Τώρα στην ουσία. Η «μη βία» του Γκάντι είναι θρησκοληπτική αντίληψη πάλης. Έχει μόνο τότε νόημα όταν συνοδεύεται από την απόλυτη ανυπακοή στο σύστημα. Και τότε όμως το σύστημα θα ασκήσει βία για να σε αναγκάσει σε υπακοή. Αν εκεί το παίξεις Χριστός ή Γκάντι και γυρίσεις και το άλλο μάγουλο, ή μόνη ελπίδα σου να μην σε εξουσιάσουν θα είναι να σε εξοντώσουν πριν, πράγμα λιγάκι ηλίθιο για τα δικά μου πρότυπα ζωής. Πριν με εξοντώσουν προτιμώ να παλέψω με νύχια και με δόντια.
    Τώρα στη λογική σου για δημιουργία συνθηκών διαμόρφωσης ανθρώπων με συνείδηση, θα συμφωνήσω. Άλλωστε πουθενά δεν λέω να «αναγκάσεις» κάποιον να αλλάξει με τη βία. Ίσα ίσα, η συνειδητοποίηση είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την όποια κοινωνική βελτίωση. Για μένα όμως, αυτή δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα από την παθητική συμμετοχή σε μια διεφθαρμένη κοινωνία, ούτε μέσα από το κατευθυνόμενο εκπαιδευτικό σύστημα και φυσικά ποτέ από τον καναπέ μας. Η συμμετοχή στη δράση και η επαφή με τους συνοδοιπόρους σου στον αγώνα για την λευτεριά είναι που σ’ αλλάζουν, σε κάνουν πιο άνθρωπο.
    Ποτέ δεν θα αλλάξει ο κόσμος αν περιμένουμε να αλλάξουν οι άνθρωποι χωρίς τη δημιουργική καταστροφή του παλιού. Όσο υπάρχει το παλιό, τόσο ό άνθρωπος θα αδυνατεί να σπάσει τις αλυσίδες του.
    Ας καταστρέψουμε λοιπόν το παλιό, κι ας κάνουμε λάθος. Θα συνεχίσουμε να καταστρέφουμε το εκάστοτε παλιό μέχρι να πετύχουμε. Κάθε άλλη προσπάθεια, διαχείρισης, βελτίωσης, συμβιβασμού, απομακρύνει την ανθρώπινη κοινωνία πιο μακριά στο αβέβαιο μέλλον.

  8. alexandros
    Αύγουστος 17, 2012 στο 9:37 μμ

    Kαλοι οι προβληματισμοι και οι θεσεις σας που διαβασα……….
    Το ερωτημα που μπαινει λοιπον, ειναι οτι πρεπει να εχουμε ενα λαο με ταξικη συνειδηση απ την μια
    και ωριμο απο την αλλη για να μπορει να σκεφτει το καλο και το δικαιο
    και αρα να κανει και την «επανασταση» του………
    Αλλα αυτος ο λαος δεν υπαρχει…!!!!!!!
    Ο συγκεκριμενος νεοελληνας εχει κανει κουλτουρα του πλεον την λαμογια, δεν ειναι «Ελληνας», δεν ειναι ορθοδοξος, δεν ειναι ανθρωπιστης, δεν ειναι διεθνιστης, και αυτο που τον σωζει ειναι η αυρα απ τον τοπο που ζει και τιποτ αλλο..
    Πως λοιπον θα τον ξυπνησουμε;;;;
    Γιατι για να γινουν ολ αυτα που λεμε παραπανω, νομιζω οτι χρειαζεται και λιγη ορθη σκεψη………. και λιγη ψυχικη ισορροπια……….. και λιγη αυτογνωσια…….
    Δυσκολα τα πραγματα φιλοι……….
    Μια λυση ειναι οντως να κανεις την επανασταση σου μονος σου και αν επιτυχει να οργανωσεις και την επανασταση στο περιβαλλον που ζεις…………
    Θελει παιδεια γι αυτα τα πραγματα………θελει το «γνωθει σ αυτον » να ειναι σε καλο επειπεδο, γιατι η ιστορια εδειξε οτι οπου εγινε επανασταση απο «αγραμματους» απετυχε στην ουσια της……….

    Ναστε καλα για την παρεα……. Και γω μαζι σας σε οτι αποφασισετε……….. χιχι………..

  9. Ioanna
    Οκτώβριος 3, 2012 στο 1:41 πμ

    Αγαπητέ Methexis ωραίο το άρθρο σου και θίγεις θέματα που με έχουν προβληματίσει πολλές φορές στο παρελθόν, τότε που πίστευα ακόμα στα όνειρα!! Δυστυχώς τώρα δεν πιστεύω ή μάλλον δεν πιστεύω σε κείνα τα όνειρα, τα έχω όμως αντκαταστήσει με άλλα και επομένως θέλω να πιστεύω ότι δεν «καταστράφηκα» ακόμα ως άνθρωπος.

    Σε πολλά απ΄όσα λες συμφωνώ.Ενα κομμάτι του εαυτού μου ταυτίζεται . Ενα άλλο όμως έχει μια άλλη θεώρηση την εξής.

    Ειναι δεδομένο το ότι η επανάσταση γενικά και οι επαναστατικές ιδέες είναι ελκυστικές πάντα ήταν, και είναι το ζητούμενο για όσους είναι αγωνιστές, αριστεροί, κομμουνιστές ‘η αναρχικοί και θέλουν ένα κόσμο δίκαιο που να μην υπάρχει ανθρώπινη καταπίεση. Οι επαναστατικές καταστάσεις εκφράζουν με πάθος το εξελικτικό στοιχείο που κρύβουμε μέσα μας, σ΄αυτές τις συνθήκες οι άνθρωποι έχουν ιδανικά και είναι έτοιμοι να κάνουν θυσίες επομένως στην επανάσταση ο άνθρωπος είναι σε επαφή με την δημιουργική πλευρά της φύσης του με καταλυτικό τρόπο. Φαντάζομαι ότι σε όλες τις επαναστάσεις αυτά ήταν κοινά.
    Ολα αυτά τα λέω διότι θέλω να τονίσω ότι η επανάσταση είναι πάντα ελκυστική τουλάχιατον στους ανθρώπους που δεν είναι συμβιβασμένοι και διεφθαρμένοι απ΄το σύστημα. Ειναι το άπαν. Ειναι ο θάνατος του παλιού και η κατακλυσμιαία εγκαθίδρυση του νέου. Σε ποιόν δεν προκαλεί αυτό ένα δέος?

    Και γώ τώρα σε ρωτάω . Αυτή η επανάσταση είναι μια ιστορική χρονική στιγμή. Μετά τι? Αν γίνει αυτή η εξέγερση και μας συνεπάρει στον οίστρο της, μετά τι? Εισαι διατεθειμένος να σκεφτείς για λίγο τα πιθανά σενάρια? Πως θα ξηλώσες ένα ολόκληρο σύστημα ? Και τι νέο θα εγκαταστήσεις? Η μήπως θα πας να ξηλώσεις κάτι χωρίς να εχεις ένα κανένα σχέδιο για το τι θα κάνεις μετά? Αν ναι ποιο είναι αυτό? Και ποιοί θα το υλοποιήσουν? Υπάρχει μια επαναστατική ελιτ αυτή τη στιγμή που να μπορεί να πάιξει το ρόλο του ηγέτη? Και μη μου πείς ότι δεν θέλουμε ηγέτες γιατί θα σου πω΄ότι οι πολλοί θέλουν. Ολοι αυτοί που θα παρασυρθούν από τη ροή των πιθανών γεγονότων μετά θα είναι ανησυχοι και θα ψάχνουν αρχηγούς για να συσπειρωθούν γύρω απ΄αυτούς. Αλλά πάμε παρακάτω.. μετά πως θα σταθεί όλο αυτό? Σε αυτή την ιστορική συγκυρία ποιούς συμμάχους θα έχεις? Κάποτε οι αριστεροί πίστευαν στον πατερούλη Σταλιν, άσχετα αν τους πρόδωσε μετά -δηλ. εξαρχής τους είχε προδώσει- πίστευαν ότι κάπου υλοποιείται το όνειρό τους, τώρα που? Αν αρνηθείς όλη την Ευρώπη -γιατί αν καταλαβαίνω καλά δεν θα θες μετά να δείς κανέναν απ΄το ευρωιερατείο – τότε που θα ψάξεις συμμάχους? Θα πρέπει επίσης να έχεις σκεφτεί τι θα κάνεις με το νόμισμα, με τα χρέη του χτές και τα δανεικά του άυριο.Πως θα ζήσει η κοινωνία? Πως δεν θα πεινάει ο κόσμος? Ολα αυτά πρέπει να τα σκεφτείς. Και φυσικά στον άνισο αγώνα θα χρειαστεί να έχεις ένα κίνημα δυνατό και συνειδητοποιημένο να σε στηρίζει, και όχι να τρέχει στους κάθε λογής Μιχαλολιάκους . Το έχεις τώρα? ΟΧΙ.

    Αυτοί είναι κάποιοι απ΄τους λόγους που κάνουν τα πράγματα απογοητευτικά.
    Εχεις όμως μια άλλη επιλογή την εξής Μπορείς μέσω του ήδη υπάρχοντος συστήματος και του κοινοβουλευτισμού του, να κάνεις μια αρχή. Να βάλεις τα θεμέλια για περαιτέρω ρήξεις. Δηλ. να αποδώσεις δικαιοσύνη και να έρθει μια κάθαρση στην κοινωνία σε σχέση με τη φαυλότητα του παρελθόντος. Να κάνεις βήματα ώστε να εκδημοκρατιστεί η δημόσια ζωή. Να μειώσεις τις ανισότητες, να δώσεις βάση στην εκπαίδευση που θα δημιουργήσει τις αυριανές συνειδήσεις, να θέσεις σιγά σιγά θεμέλια για πιό ουσιαστικές αλλαγές. Ολα αυτά δεν απαιτούν καθημερινές επαναστάσεις για να τα κάνεις? Δεν απαιτούν καθημερινές θυσίες? Σιγουρα αυτά δεν είναι απλά απαιτούν ρήξεις με συμφέροντα και γι αυτό δεν έχουν γίνει. Δεν είναι μια πρόκληση να αγωνιστείς έστω σ΄αυτό το πεδίο μάχης? Να βρεθείς σε θέση ισύος ώστε να μπορεί να επιρρεάσεις τους όρους του παιχνιδιού?
    Και μάλιστα σ΄αυτήν την περίπτωση δεν είναι και πιο σίγουρο οτι η κάθε αλλαγή που θα γίνεται θα αποτελεί ένα νέο κάθε φορά βίωμα της κοινωνίας η οποία θα έχει το χρόνο να την αφομοιώσει προετοιμαζόμενη πιο ουσιαστικά για μια καλύτερη κοινωνία?

    Ξέρω θα μου πείς ότι δεν μπορούν να γίνουν αυτά μέσα στον καπιταλισμό. Ωραία έχουμε σ΄αυτή τη χώρα προσπαθήσει ποτέ? Γιατί να μην προσπαθήσουμε? Κα στην τελική ας έχουμε ένα καλύτερο καπιταλισμό, όχι όμως αυτόν που θα μας αποκοιμίσει όπως επί σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων, αλλά αυτόν που θα μας προετοιμάζει για κάτι άλλο καλύτερο..

  10. Οκτώβριος 29, 2012 στο 6:54 μμ

    …δυο συνειδητές επιλογές 🙂

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: