Αρχική > Αυτόχειρας > Το Τέλος της Αθωότητας

Το Τέλος της Αθωότητας

Απρίλιος 5, 2012 Σχολιάστε Go to comments

    Δύο και πλέον χρόνια μνημονιακής επιδρομής τώρα, το «αντιστασιακό κίνημα» προσπαθεί να βρει το βηματισμό του. Οι αλλεπάλληλες ήττες που βιώσαμε, κάτω από μια ωμή και απάνθρωπη καταστολή κάθε μαζικής εκδήλωσης διαμαρτυρίας, σε συνδυασμό με τις άπειρες αναγνώσεις της πιθανής στόχευσης, μας οδήγησαν σε μια κατ’ ουσία αδιαμαρτύρητη αποδοχή της κατάστασης.
Κάναμε πορείες, βρίσαμε, μουντζώσαμε, αναθεματίσαμε, πετάξαμε και λίγα γιαούρτια και αυγά. Μετά σκύψαμε και αφεθήκαμε στη ρουτίνα της «κανονικότητας» μας ελπίζοντας στο επόμενο ραντεβού με την ιστορία, στην επόμενη εθνική επέτειο, στο επόμενο πανηγυράκι εντυπώσεων που στήνουν κάθε τόσο οι εργατοπατέρες μας.
   Άλλοι από μας χάσαμε δουλειές, άλλοι χρήμα, πολλοί χάσαμε δικαιώματα, κάποιοι χάσαμε προνόμια, μα όλοι μας χάσαμε την ελπίδα. Και τότε χάσαμε και την τελευταία μας αξιοπρέπεια. Εκείνη τη λίγη που μας είχε απομείνει από τις δεκαετίες της σπατάλης και του καταναλωτικού μας οργασμού.
   Κι όμως, κάθε τόσο, σε κάθε «στημένη» ευκαιρία, ξαναφοράμε τη προβιά του αγανακτισμένου και διαδηλώνουμε την αθωότητα μας. Ξέρετε, εκείνη την κίβδηλη αθωότητα που προτάξαμε στο περιβόητο πια «μαζί τα φάγαμε». Γιατί αθώος είναι μόνο εκείνος που πραγματικά αντιπαλεύει τα θηρία, εκείνος που δεν σκύβει μουρμουρίζοντας κατάρες.
   Κι αν λίγοι «γραφικοί» συνέχισαν, άφοβοι και αθώοι, να προτείνουν τα λιγοστά τους όπλα έναντι στην πάνοπλη κρεατομηχανή του Φόβου, εμείς συνεχίσαμε να διακηρύττουμε την πίστη μας στην κανονικότητα, την ησυχία, την άρνηση της βίας. Τους λοιδορήσαμε, τους βαφτίσαμε «μπάχαλους», τους φορτώσαμε όλες τις ευθύνες για την δική μας χαμένη αξιοπρέπεια, για να κρύψουμε το φόβο  και την ενοχή μας.
Μέχρι σήμερα.
   Σήμερα ήρθε ένας παππούς, από το πουθενά, κατέβηκε τα σκαλιά στο Σύνταγμα και με μια απίθανη πράξη αξιοπρέπειας έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Δήλωσε αθώος τερματίζοντας ο ίδιος τη ζωή του. Δήλωσε έτοιμος για όλα, όρθιος, περήφανος. Και μείς;
   Ακόμα αθώοι για το «μαζί τα φάγαμε», ακόμα σκυμμένοι ραγιάδες, πιστοί στην κοινωνία μας, στη κανονικότητα και στον καθωσπρεπισμό μας, εκφράσαμε τη συντριβή μας.
Και τέλος. Τίποτα άλλο.
   Και αφού δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε την τελευταία του επιθυμία, αφού δεν μπορούμε να ξαναβρούμε την χαμένη μας αξιοπρέπεια, θα χάσουμε στο τέλος και την ελάχιστα εναπομείνασα αθωότητα μας. Θα είμαστε σίγουρα ένοχοι με την αδιαφορία μας, με τη δειλία μας. Ένοχοι στο «μαζί τον σκοτώσαμε».
  Εκτός από τους λίγους «γραφικούς μπάχαλους». Τους τελευταίους αθώους που έμειναν.
Θέλω κι εγώ να είμαι ένας απ’ αυτούς.
Εσύ μπορείς να πας να ψοφήσεις.
Advertisements
Κατηγορίες:Αυτόχειρας
  1. Απρίλιος 6, 2012 στο 8:43 μμ

    Ας μην κάνουμε την ηττοπάθεια φιλοσοφία μας. Αν σήμερα χρειάζεται κάτι, αυτό είναι ένα θετικό πρόταγμα. Και είναι θετικό το ότι ο λαός αντιστέκεται, ακόμα και με τις ξεπουλημένες ηγεσίες ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ, που μόνο τουφεκιές στον αέρα και εκτονώσεις ξέρουν να δίνουν. Η κατάσταση δε θα αλλάξει σε μια μέρα. Τώρα είναι η περίοδος που χτίζεται κάτι νέο στο κοινωνικό υπόδειγμα, που γίνονται μετατοπίσεις και ζυμώσεις, που μεγάλο μέρος του κόσμου αποκτά πλέον ταξική συνείδηση (το ταξικό ένστικτο έχει φανεί ήδη, αφού αυτό έβγαλε στους δρόμους μισό και ένα εκατομμύριο κόσμου). Οι εξεγερσιακές διαθέσεις υπάρχουν κι αυτό φάνηκε και στις 12 Φλεβάρη.
    Θα μου πεις «εδώ μας γαμάνε τη ζωή ρε μάστορα,είναι όλα αυτά που περιγράφεις αρκετά;»
    Όχι. Αλλά σε μια κοινωνία που επί τόσα έτη είχε αποδεχτεί την αστική δημοκρατία (την οποία πραγματικά υμνούσε ως πραγματική «Δημοκρατία) , που είχε αναπτύξει πελατειακές σχέσεις με την κυρίαρχη τάξη και είχε μετατραπεί σε μια μικροαστική χαβούζα, ακόμα και αυτή η αντίδραση (αγανάκτηση αρχικά, έπειτα οργή) ,δείχνει πως ο λαός δεν είναι πρόθυμος να εμπεδώσει τη νέα συνθήκη κοινωνικής εξαθλίωσης.
    Τεράστιες και οι (ιστορικές) ευθύνες της Αριστεράς, που έχει επωμιστεί το βάρος του όλου ξεσηκωμού ,της «επανάστασης», της ανατροπής. Μια αριστερά που πρέπει επιτέλους να καταλάβει την αναγκαιότητα δημιουργίας κοινωνικού κ πολιτικού μετώπου ρήξης και ανατροπής, με σαφή αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά, με πρόταγμα τη σοσιαλιστική προοπτική, με στόχο την κοινωνική ανατροπή. Μια Αριστερά που πρέπει να μείνει μακριά από στείρες «αντιμνημονιακές κορώνες» (και ο Καμμένος και ο Καρατζαφέρης κ ο…Μιχαλολιάκος αντιμνημονιακοί λένε ότι είναι!) και πρέπει επιτέλους να μιλήσει ανοιχτά και ξεκάθαρα για τον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό της ΕΕ και του € (ο Τσίπρας έχει καταντήσει να συναγωνίζεται τον Κουβέλη πια…).
    Στην τελική, η μάχη θα κριθεί από την παρέμβαση στους κοινωνικούς χώρους, από τη ζύμωση με τον κόσμο, από την πολιτική συντριβή του φιλελευθερισμού,του φασισμού, ακόμα και του νεοναζισμού.
    Όπως και να'χει, αν δεν καταφέρουμε αλλαγή συσχετισμών ακόμα και σε αυτή την τόσο καταστρεπτική για το λαό συγκυρία, τότε θα έχουμε χάσει ένα μεγάλο στοίχημα με τους ίδιους μας τους εαυτούς, θα έχουμε -εν πολλοίς- καταδικάσει τις ζωές μας σε έναν ακόμα κύκλο όπου το Κεφάλαιο θα βρει τρόπο να ορθοποδήσει (όχι ότι τώρα δεν κερδοσκοπεί ασύστολα…) και η αστική τάξη να πάρει και την ιδεολογική ηγεμονία ακόμα μια φορά…
    Είναι ώρα μάχης και ευθύνης…

    Φιλούρες

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: