Αρχική > Uncategorized > ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ;

ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ;

Ιουλίου 20, 2011 Σχολιάστε Go to comments

Αναλογιζόμενος την παθητική στάση του Λαού απέναντι στην πλέον βάρβαρη οικονομική και κοινωνική επίθεση που έχει δεχθεί τα τελευταία 50 και πλέον χρόνια, προσπαθώ να ανακαλύψω τους παράγοντες αυτούς που ευθύνονται για αυτή τη στάση.

Τελικά, αν ίσως αναδιατυπώσω τον προβληματισμό μου αρχίζοντας από τα βασικά ίσως να βοηθηθώ.
Σαφώς και το σύνολο του λαού δεν αντιλαμβάνεται το ίδιο την κρίση. Είναι το κοινωνικό σύνολο ταυτόσημο με το Λαό;
Έχοντας συνυπολογίσει παράγοντες όπως την καπιταλιστική προπαγάνδα (ΜΜΕ κτλ), την έλλειψη παιδείας,  την ανυπαρξία της αριστεράς, την θρησκευτική αποκοίμιση,  την παθολογική (ψυχολογική) άρνηση της πραγματικότητας και πολλούς άλλους, καταλήγω πάντα στο ίδιο αδιέξοδο.
Τι γίνεται λοιπόν όταν ο εχθρός δεν μοιάζει κοινός; Πως ενώνεις ετερόκλητα άτομα και ομάδες με διαφορετικές «αλήθειες» κάτω ή δίπλα από την  «μία αλήθεια»; Με λίγα λόγια πως δημιουργείς συνθήκες συνειδητοποίησης της οντότητας του Λαού ως ένα αδιαίρετο κοινωνικό σύνολο;
Η απάντηση θα μπορούσε να είναι δημιουργώντας Πολίτες.
Στην Ελλάδα δυστυχώς δεν υπάρχουν Πολίτες. Η έννοια αυτή ποτέ δεν βρήκε έδαφος να καλλιεργηθεί. Από το ραγιαδισμό καταλήξαμε απ’ ευθείας στον ωχαδερφισμό. Τα αίτια αυτού πολλά και σύνθετα. Από το ρόλο της Εκκλησίας έως τους δοσίλογους πολιτικούς, από το κομματικό κρατισμό έως την φανατική απομόνωση της αριστεράς.
Όσον αφορά το θέμα του Πολίτη, νομίζω πως επικρατεί μια μικρή σύγχυση. Σαφώς και ο όρος Πολίτης είναι αταξικός, πράγμα όμως που δεν εμποδίζει  τα μέλη όλων των τάξεων να τον επικαλούνται. Πολίτης μπορεί να είναι ο Αστός όσο και ο Προλετάριος. Η ιδιότητα του Πολίτη δεν φέρει ούτε μόνο ταξικά χαρακτηριστικά αλλά ούτε και αμιγώς ιδεολογικά. Περισσότερο εκφράζει τις ιδιότητες της ενεργής συμμετοχής στην μόνιμη κοινωνική διευθέτηση αιτημάτων και υποχρεώσεων. Τι εμποδίζει λοιπόν κάποιον να είναι ταυτόχρονα πολίτης και ταξικά συνειδητοποιημένος; Είναι μήπως καλύτερα να είσαι προλετάριος χωρίς να είσαι πολίτης;
Συχνά εστιάζουμε  όμως στον όρο Πολίτης και όχι στο περιεχόμενο που αλλάζει σημαντικά ανάλογα με το ποιος αναλαμβάνει το ρόλο. Ο προλετάριος Πολίτης είναι συνειδητοποιημένος όχι μόνο ως προς τη τάξη του αλλά και ως προς την κοινωνία.  Η μονόπλευρη αξίωση της ταξικής υπεροχής χωρίς την απαραίτητη αποδοχή της δίκαιας μετάβασης στην αταξική κοινωνία, είναι επί της ουσίας μια στάση άρνησης συνεργασίας και οδηγεί στην ταξική απομόνωση και τον εκφυλισμό κάθε επαναστατικής προοπτικής.
Στο παρελθόν έχουμε συχνά δει τέτοια φαινόμενα ενότητας του Λαού απέναντι στο κοινό εχθρό, συνήθως εξωτερικό. Αλλά μόνο τότε. Σε περιπτώσεις  όμως κοινωνικών αγώνων, η όποια «ένωση» αποτελούσε παράγωγο μίας άνευ βάθους και ουσιαστικού περιεχομένου καθοδήγησης των μαζών. Μιας εξαπάτησης του Λαϊκού αισθήματος από κίβδηλα συνθήματα , μιας τακτικής κίνησης κάποιας μικρής ομάδας που αποσκοπούσε στην κατάκτηση της εξουσίας . Ποτέ δεν παρατηρήθηκε μια ουσιαστική δράση Πολιτών. Άμεση ανάγκη λοιπόν είναι να γίνουμε επιτέλους Πολίτες. Πολίτες με αξίες και ιδανικά. Και ποιος άλλος θα μπορούσε να βοηθήσει περισσότερο σ’ αυτήν την δημιουργία από την Αριστερά; Μια Αριστερά όμως που δεν διακατέχεται από σύνδρομα καταδίωξης και συναισθηματικές φορτίσεις. Μια αριστερά με όραμα και σταθερές θέσεις και αξίες.
Οι συνήθεις κοινωνικοί μύθοι, δεξιοί και αριστεροί, δείχνουν να μην έχουν πλέον αποτέλεσμα, το ίδιο και οι ταξικές αναγωγές ή ακόμα και οι παραδοσιακές εθιμικές αξίες. Ειδικά οι ταξικές αναγωγές, είναι πλέον ιδιαίτερα αναποτελεσματικές στην προσπάθεια συσπείρωσης του Λαού. Αυτό δεν είναι άρνηση της ύπαρξη των κοινωνικών τάξεων, παρά μόνο αυτό που λέει. Οι ταξικές αναγωγές δεν συσπειρώνουν αποτελεσματικά. Προφανώς και την ευθύνη αυτού τη φέρει όποιος κάνει αυτές τις αναποτελεσματικές ταξικές αναγωγές. Η  σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία και η θεσμική αριστερά.
Οι ηγέτιδες ομάδες έχουν απολέσει προ πολλού το ρόλο της καθοδήγησης. Η χρόνια υποβόσκουσα διαφθορά του ατόμου οδηγεί τελικά στην κοινωνική αποσύνθεση και την αναπόφευκτη αποδυνάμωση του Λαϊκού αισθήματος περί «κοινού κοινωνικού δικαίου». Τα αποτελέσματα δεν χρήζουν ανάλυσης ή περιγραφής, είναι ορατά πλέον σε όλους.
Αρχίζοντας  από τον ελεύθερο αυτοπροσδιορισμό του Ατόμου και εν συνεχεία την αμεσοδημοκρατική αυτο-οργάνωση της βάσης κάθε κοινωνικού χώρου, ίσως καταλήξουμε σε μια νέα δομή του περιεχομένου της λέξης Λαός. Ενός περιεχομένου πιο κοντά στην έννοια Κοινωνία, πιο κοντά στην συνειδητή συλλογικότητα.
Ίσως τελικά  ήρθε η ώρα, όπως άλλωστε συμβαίνει συχνά στην ιστορία, η κοινωνία μας, αμφισβητώντας τις ίδιες της τις «αξίες» να προχωρήσει σε έναν ριζοσπαστικό επαναπροσδιορισμό του φαντασιακού της. Η πραγματική θέση της κοινωνίας  δεν είναι παρά η θεώρηση που η ίδια έχει για τον εαυτό της, ως εκ τούτου, ο ριζοσπαστικός επαναπροσδιορισμός του φαντασιακού της ισούται  με την ανατροπή της θέσης αυτής.
Αν αποτύχει να το πράξει μόνη της, φοβάμαι πως θα βρεθεί στην πλέον δυσάρεστη θέση μιας βάναυσα επιβεβλημένης αλλοτρίωσης, και μάλιστα σε παγκόσμιο επίπεδο.
Advertisements
Κατηγορίες:Uncategorized
  1. Ιουλίου 20, 2011 στο 2:27 μμ

    Συνήθως συμβαίνει αυτό που απεύχεσαι στο τέλος:
    ένα νέο Σύστημα βάζει ταφόπλακα στο παλιό, συνεχίζοντας όμως να είναι εξίσου οπορτουνιστικό για αυτούς που που πέτυχαν την ανατροπή κι έχτισαν το νέο Σύστημα.
    Κοντολογίς, στην ανθρώπινη ιστορία παρατηρείται μια τάση των επαναστατών να αλλοτριώνονται με το πέρας του χρόνου, άπαξ και πάρουν στα χέρια τους την εξουσία. Είναι στη φύση του ανθρώπου να είναι πλάσμα εγωιστικό (κανόνας επιβίωσης, βιολογικό κατάλοιπο). Νομίζω πως πρέπει να κυλίσει πολύ νερό ακόμα στο αυλάκι για να επιτευχθεί μια αταξική κοινωνία.
    Και, όσο κι αν συμμετέχω στον αγώνα και στην πάλη, αναγνωρίζω ακόμα κι εγώ πως αυτή η αλλαγή δε θα επέλθει με τα όπλα, με τη βία ή με την πλύση εγκεφάλου. Αυτή η ανατροπή της ίδιας μας της φύσης και της κοσμοθεωρίας μπορεί να έρθει μόνο σταδιακά, μέσω συνειδητοποίησης των ορίων μας, τα οποία εμείς οι ίδιοι θέτουμε (όπως πολύ εύστοχα παρατηρείς κι εσύ στο κείμενό σου).
    Το ζήτημα είναι πώς θα γίνει αυτή η μετάβαση.
    Εκεί ,θεωρώ, πως ξεκινά μια μεγάλη θεωρητική συζήτηση, η οποία πρακτικά έχει εφαρμοστεί ελάχιστες φορές (βλ. Γαλλική Επανάσταση, επανάσταση του '17, Παρισινή Κομμούνα) και μπορεί να λάβει άπειρες εναλλαγές στην εφαρμογή της.
    Κυρίαρχο είναι ,μέσα από τις επαχθείς για τους υπηκόους (για πολίτες ούτε λόγος), να αναδειχθεί η αδικία σε βάρος όχι μόνο των «πολλών», αλλά σε βάρος της ίδιας της Ανθρώπινης Φύσης.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: