Αρχική > Uncategorized > .Η Απούσα Αριστερά

.Η Απούσα Αριστερά

Ιουλίου 20, 2011 Σχολιάστε Go to comments

Για μια ακόμη φορά η Αριστερά αδυνατεί να κάνει το αυτονόητο. Αδυνατεί να αναλάβει τις πραγματικές της ευθύνες αλλά και αγνοεί επιδεικτικά τις σύγχρονες κοινωνικές προσταγές.

Αφενός ένα κομμάτι της με παρελθοντικές αγκυλώσεις,  Σταλινική φρασεολογία και παράφορη ιδεολογική ανακολουθία, κάνει το μόνιμο λάθος της στείρας αντιπαράθεσης με το σύστημα λειτουργώντας σαφώς ως σύμμαχος (εκούσιος;) του. Αρνούμενο να δει τον Άνθρωπο σαν κύριο μέρος της εξίσωσης, μοιράζει ασύστολα κατάρες και συγχωροχάρτια βάση μιας ιδιότυπης ταξικής δήθεν διάκρισης, χωρίς ίχνος  κοινού αισθήματος δικαίου ή όποιας στοιχειώδους έστω κοινωνικής αποδοχής. Ανεπίδεκτοι φανατικοί  οπαδοί και βολεμένη κομματική ελίτ είναι η φυσική διάταξη που επιτρέπει την συνέχιση του φαινομένου.
Αφετέρου το άλλο κομμάτι(α) της , με πλουραλιστικές δομές και «ψαγμένους» ψηφοφόρους, διανοούμενους αρχηγούς και επιτηδευμένο λόγο, κατακερματίζουν τα απομεινάρια των «ρομαντικών» της ανανέωσης, οδηγώντας τους στην αέναη αναζήτηση της ιδεολογικής υπεροχής και του «πολιτικού καθωσπρεπισμού».
Και οι μάζες μένουν μόνες τους να τραβούν το Γολγοθά τους. Καμιά λύση δεν προτείνεται επί της ουσίας. Καμιά δράση δεν έχει πραγματικά ριζοσπαστικό χαρακτήρα. Κανένα όραμα δεν συνοδεύεται από «εγχειρίδιο χρήσης».
Το λιγότερο που μπορεί κανείς να προσάψει στην Ελληνική Αριστερά είναι ο χαρακτηρισμός της ως Εγκληματικά Απούσα.
Αναμασάει και ανακυκλώνει ιδέες και στελέχη σε μια πληθώρα ευφάνταστων περιτυλιγμάτων αρνούμενη να αναλάβει ενεργό ρόλο. Καθηλωμένη ανάμεσα στα έδρανα του αστικού κοινοβουλευτικού απολυταρχισμού και την ψευδαίσθηση μιας  ιδεολογικής της υπεροχής, επιλέγει να λειτουργεί με όρους αστικών «προοδευτικών» πολιτικών σχηματισμών, παράγοντας μόνο ακίνδυνους αντιπολιτευτικούς εντυπωσιασμούς.
Η κοινωνία όμως χρειάζεται παραδείγματα, προσφορά και αγώνες που δίνονται δίπλα της και με αυτοθυσία. Χρειάζεται πολιτική και πολιτιστική καθοδήγηση, διαπαιδαγώγηση και αυτοοργάνωση. Η κριτική στους χειρισμούς της κυβέρνησης δεν είναι αρκετή. Τι γίνεται με την καθόλου αθώα καθημερινότητα του κόσμου; Για παράδειγμα ποια είναι αγωνιστική στάση της Αριστεράς κατά του κατάπτυστου τηλεοπτικού σκουπιδαριού που αποχαυνώνει τον Έλληνα; Πως συνδυάζονται οι εμφανίσεις των Αριστερών με τους διατεταγμένους δημοσιογράφους του συστήματος σε εκπομπές μαζί με παραληρούντες φασίστες; Πως νομιμοποιούν τις εκπομπές χείριστου ηθικού ξεπεσμού που πολλές φορές προηγούνται ή έπονται των «πολιτικών» παραθύρων; Η προσωποποίηση των κινημάτων και η συνεχής αυτοπροβολή στελεχών για ψηφοθηρικούς λόγους δεν συνάδουν με το ήθος του αγωνιστή αριστερού. Η ιδιοτέλεια, όσο καμουφλαρισμένη κι αν είναι, δεν ωφελεί την αριστερά.
Η αριστερά πρέπει να γυρίσει στον φυσικό της χώρο, κι αυτός δεν είναι τα κανάλια και τα σαλόνια, αλλά η γειτονιά, ο χώρος εργασίας, το σχολείο, το πανεπιστήμιο, η τέχνη. Πρέπει να απαγκιστρωθεί από τους «ανθρώπους του ήθους και των αγώνων» όταν αυτοί αυτοπροβάλλονται και να δουλέψει με ανιδιοτελείς αγνούς αγωνιστές σε πλαίσια οριζόντιας συλλογικότητας. Ηγεσίες και καρέκλες δεν αρμόζουν παρά σε  θιασώτες των δογματικών συστημάτων, φορέων απόλυτων εξ αποκαλύψεως αληθειών. Η Αριστερά οφείλει να προτάξει την διαφορετικότητα και την αμφισβήτηση, την κοινωνική δικαιοσύνη αλλά και  την ευτυχία ως σκοπό.
Πιστεύω πως πολλοί μπορούν να προτείνουν άπειρες δράσεις που θα είχαν πολλές ελπίδες προσέγγισης του κοινωνικού συνόλου. Αναλώνονται  όμως, όπως κάνω κι εγώ συχνά ομολογώ, στο ασήμαντο και άχρηστο παιχνίδι των δηλώσεων, των προθέσεων, των εσωκομματικών ή παραταξιακών κινήσεων και μεθοδεύσεων των «στελεχών».
Γα να είμαι ειλικρινής, αδιάφορος μου είναι ο Κουβέλης, ο Τσίπρας ή ο Αλαβάνος. Αδιάφορος μου είναι κάθε ένας δήθεν Ηθικός, δήθεν Αγωνιστής, όποια ιστορία κι αν έχει.
Το ενδιαφέρον μου το κινεί και το αξίζει μόνο όποιος δεν είναι ανακόλουθος απέναντι στην κοινωνία και την ιδεολογία που εκφράζει. Δεν άκουσα ποτέ τον τηλεαστέρα Κουβέλη (βάλτε εδώ όποιο όνομα σας βολεύει) να αρνείται να δώσει συνέντευξη στους εγκάθετους αρχιερείς της παραπληροφόρησης τύπου Χ/νικολάου. Δεν τον είδα ποτέ να αρνείται να γίνει συνένοχος στην νομιμοποίηση ακροδεξιών νεοφώτιστων παντογνωστών στα παράθυρα. Δεν τον είδα ποτέ να καταγγέλλει την τηλετρομοκρατία   ή την παντοδυναμία των λίγων οικογενειών που λυμαίνονται τον τόπο  με ονοματεπώνυμο. Δεν είδα κανέναν τους να λέει τα πράγματα με τ’ όνομα τους. Πιστεύετε πραγματικά πως η Αριστερά έχει ανάγκη της τηλεοπτικής προβολής για να κερδίσει ψήφους; Αν ναι, τότε κάτι έχει πάει πολύ λάθος με την Αριστερά, γιατί εγώ πιστεύω πως δεν είναι η ψήφος που μας λείπει αλλά οι συνειδήσεις. Εκτός βέβαια κι αν όλα γίνονται για την προσωπική αποκατάσταση των στελεχών και την κρατική επιχορήγηση. 
Με λίγα λόγια, η αναγκαστική συμμετοχή της Αριστεράς στο πολιτικό παιχνίδι μιας δήθεν κοινοβουλευτικής δημοκρατίας δεν αποτελεί δικαιολογία  για αναγκαστικό καθωσπρεπισμό αλλά ευκαιρία για μια πραγματικά Αριστερή και ασυμβίβαστη, παραδειγματική στάση κάθε στελέχους που την εκπροσωπεί στη βουλή ή σε όποιον άλλο θεσμό κοινωνικής εκπροσώπησης.
Advertisements
Κατηγορίες:Uncategorized
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: