Αρχική > Uncategorized > Δύστοκες Πλατείες

Δύστοκες Πλατείες

Ιουλίου 12, 2011 Σχολιάστε Go to comments

Η ένοχη στάση των αριστερών πολιτικών μορφωμάτων είναι ένας από τους ανασταλτικούς παράγοντες στην εξέλιξη του κινήματος των «αγανακτισμένων». Το μεγάλο πρόβλημα για μένα είναι ο ίδιος ο αυτοπροσδιορισμός των «αγανακτισμένων». Το κίνημα αυτό, από την πρώτη μέρα, αν και έθεσε κάποια τυπικά πολιτικά προτάγματα, αυτοαναλώνεται στην αναζήτηση κοινού τόπου «αγανάκτησης».

Σε αντιδιαστολή με τα περισσότερα κινήματα που προηγήθηκαν ιστορικά, δεν έχει καμιά ουσιαστική πολιτική βλέψη. Με λίγα λόγια όλοι σχεδόν όσοι αυτοαποκαλούνται «αγανακτισμένοι» ετεροπροσδιορίζονται από τα «μη θέλω» τους και αρνούνται συστηματικά να προχωρήσουν στην διατύπωση μιας βαθειάς και ριζοσπαστικής θέσης για τα «θέλω» τους.
Οι όποιες προσπάθειες εύρεσης κοινού τόπου για την «επόμενη μέρα», αυτοαναιρούνται από τις συχνά δογματικές και μικροπολιτικές καταβολές του κάθε υποκειμένου αλλά βασικά προσκρούουν στον τοίχο του φόβου που διακατέχει τους περισσότερους απέναντι στην διαφορετική αλλά τεκμηριωμένη άποψη, απέναντι στην πιθανή υπεροχή της «άλλης» θέσης.
Οι θέσεις των συνομιλούντων αντιμετωπίζονται σχεδόν πάντα με την κλασική επιφύλαξη του «καπέλου» ή ακόμα και με την άρνηση διαφωνίας με την «ομάδα» των ομοϊδεατών που ανήκει ο καθένας μας. Η ομαδοποίηση δεν διαφέρει ιδιαίτερα από την κομματική υποταγή που τόσο εύκολα απορρίψαμε τις πρώτες κιόλας μέρες του κινήματος. Και για να μην παρεξηγηθώ, πράγμα που νιώθω συνέχεια και πιο έντονα τελευταία, εξηγούμαι:
Κάποιοι επιμένουν να «αντιδρούν» στο λόγο του άλλου, αντί να «δρουν» βάση των δικών τους πεποιθήσεων. Κρίνουμε συχνά όλο το σχόλιο κάποιου από μια λέξη και όχι από το νόημα του συνόλου των προτάσεων του. Αναγάγουμε ως υπέρτατο δημοκρατικό αγαθό τη «δική μας» «σωστή» θέση και την υπεράσπιση της, αντί του δημιουργικού διαλόγου. Προβάλουμε το «ατομικό εγώ» μας ως προϋπόθεση σύστασης της συλλογικότητας και όχι ως πρέπει το «συλλογικό εγώ» μας.  Οι απολιτίκ παίρνουν τη ρεβάνς από τους πολιτικοποιημένους σε στημένο γήπεδο γεμάτο άλογο φανατισμό και αρνητισμό ως προς κάθε ουσιαστική πολιτική – ιδεολογική έννοια.
Θα κλείσω προτείνοντας περισσότερη ψυχραιμία και ανοχή στη διαφορετικότητα αλλά και την ουσιαστική και έμπρακτη δήλωση θέλησης στην συμμετοχικότητα που τόσο ανάγκη έχει το κίνημα μέσα από τις όποιες δράσεις αποφασίσει η συνέλευση.
Advertisements
Κατηγορίες:Uncategorized
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: